jump to navigation

O χάλυβας και η παγκόσμια οικονομία Ιουνίου 21, 2010

Posted by mariandr in Διεθνής Οικονομία, Κείμενα του 2010.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

«Ξεχάστε τη φούσκα στην αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ και την οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Η όρεξη των κερδοσκόπων  άνοιξε τώρα με την τιμολόγηση στο ατσάλι κι εδώ μιλάμε για μια φούσκα στη βιομηχανία σιδηρομεταλλεύματος που, έτσι και  συνεχιστεί, θα δείτε τότε τις πραγματικές της συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία!»


Είναι μία από τις δηλώσεις –καμπάνα του Εκερχαρντ Σουλτζ, ενός εκ των μεγιστάνων του κόσμου της μεταλλοβιομηχανίας και διευθύνοντος συμβούλου της ThyssenKrupp. Σε μια αποκαλυπτική του συνέντευξη στο περιοδικό Der Spiegel, ο Σουλτζ απάντησε με σαφήνεια σε όλα τα  δημοσιογραφικά ερωτήματα, εξ αφορμής του δεδομένου: Ενώ η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει πρόβλημα, η τιμή του ατσαλιού συνεχώς ανεβαίνει.

Ο Γερμανός μεταλλοβιομήχανος εξηγεί ότι παραγωγοί σιδηρομεταλλευμάτων, είναι ελάχιστοι στον κόσμο, κυρίως στη Βραζιλία και στην Αυστραλία. Οι αγοραστές της πρώτης αυτής ύλης, σαν τον Σουλτζ, εξαρτώνται καθ ολοκληρίαν από την τιμολόγηση που θα τους επιβάλουν αυτοί οι παραγωγοί, όπως είναι η Rio Tinto, Vale ,ΒΗΡ Βilliton. Μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, αυτές οι βιομηχανίες-γίγαντες στον τομέα της προμήθειας σιδήρου και χάλυβα, υπέγραφαν με βιομηχανίες σαν αυτές της Γερμανίας ετήσια συμβόλαια που καθόριζαν την τιμή για όλη την εμπορική περίοδο. Τώρα, οι τρεις κυρίαρχοι προμηθευτές στην παγκόσμια αγορά  έδωσαν «γραμμή» για τετραμηνιαία συμβόλαια στο καθένα από τα οποία η τιμή ορίζεται κάθε φορά διαφορετικά αναλόγως της «εύθραυστης» , συνολικότερης οικονομικής κατάστασης, του κλίματος στα χρηματιστήρια, αλλά και της εγχώριας αγοράς της Βραζιλίας και της Αυστραλίας.

Δικαιολογώντας έτσι το λόγο για τον οποίον και οι γερμανικές μεταλλοβιομηχανίες πωλούν ακριβα τα προϊόντα τους, ο Σουλτζ τονίζει: «πέρυσι πληρώναμε 48 ευρώ τον τόνο του σιδήρου από το εξωτερικό. Φετος το διπλάσιο. Το θέμα δεν είναι ότι τα μεταλλεύματα είναι σπάνια, γιατί δεν είναι. Η ουσία είναι πως ελέγχονται από ολιγοπώλια ή μονοπώλια».

Στο «διά ταύτα» της υπόθεσης, η  Ομοσπονδιακή Υπηρεσία των Υποθέσεων των Καρτέλ με έδρα τη Βόννη, η ίδια η Κομισιόν αλλά και προσωπικά η Ανκελα Μέρκελ με το επιτελείο τους, συντονίζουν τις προσπάθειές τους ώστε να τεθεί πιο «ανοικτά» το ζήτημα για να υπαρξει μια πιο «λογική» ισορροπία μεταξύ των χωρών που αγοράζουν πρώτες ύλες και των χωρών που τις εξάγουν. Ο κύριος Σουλτζ, επιμένει ότι το θέμα αφορά την παγκόσμια οικονομία και θα πρέπει να τεθεί επί τάπητος στη σύνοδο των G20 στο Τορόντο: « Μόνο στη Γερμανία, το 35% της βιομηχανικής προστιθέμενης αξίας (το ΦΠΑ των βιομηχανιών δηλαδή σε απλοποιημένη «γλώσσα») έχει να κάνει με το ατσάλι. Αν δεν ξέρεις επακριβώς πόσο πάει το ατσάλι, μετά δεν μπορείς να υπολογίσεις το κόστος και το κέρδος ούτε για ένα τούβλο, ούτε για τη μικρότερη γέφυρα ή το μικρότερο κτιριακό συγκρότημα ή για το φθηνότερο ή το πιο ακριβό αμάξι. Αποτέλεσμα; Το ίδιο: η τιμή στα μέταλλα ανεβαίνει και γίνεται κερδοσκοπικό παιχνίδι»..

Παγκοσμίως, υπολογίζεται πως ετησίως καταναλώνονται δύο εκατομμύρια τόνοι σιδηρομεταλλευμάτων. Από αυτά, ελάχιστα καταλήγουν στη λιανική, ενώ τα μεγάλα, «χοντρά» συμβόλαια αρκούν για να ελέγξουν την αγορά. Αυτό είναι εις το εξής πρόβλημα λόγ του νέου συστήματος τιμολόγησης βάσει της τρέχουσας αγοράς και των τετραμηνιαίων συμβολαίων.Επιπλέον, οι χώρες στις οποίες εδράζονται οι προμηθευτές, μεταφέρουν πολλά από τα κέρδη τους υπό τη μορφή ειδικών φόρων ενώ εμφανίζονται και τράπεζες επενδύσεων που θέλουν τώρα να μπουν στον τομέα της μεταλλοβιομηχανίας.

Ποιος είναι ο ρόλος αυτών των επενδυτικών τραπεζών; -Η αποσύνδεση των τιμών από την πραγματική οικονομία και των πρώτων υλών(φυσικών πόρων) από την πραγματική κατανάλωση: «Σας πληροφορώ ότι αυτό συνέβη ήδη με το νικέλιο. Οι κερδοσκόποι και οι τράπεζες ρίχνουν στην αγορά 30 φορές περισσότερο νίκελ απ όσο στην πραγματικότητα καταναλώνεται. Κατά την όλη διαδικασία, η τιμή κυμαίνεται από 10.000 ευρώ έως 50.000 ευρώ», επισημαίνει ο Σουλτζ, που παραδέχεται ότι μόνη πρακτική λύση για τη γερμανική βιομηχανάι σιδηρομεταλλευμάτων είναι η παραγγελία συγκεκριμένου αριθμού μεταλλευμάτων και στη συνέχεια η μεταπώληση τους (υπό τη μορφή βεβαίως προϊόντων) σε πολύ συγκεκριμένες τιμές  βάσει προηγούμενης διαπραγμάτευσης «αναλόγως των συναλλασσομένων και της περίστασης»…

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: