jump to navigation

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ -ΔΥΣΤΥΧΩΣ- ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ: Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ Ιουνίου 27, 2010

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Ελλάδα, Ελληνισμός στον Κόσμο, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κείμενα του 2010, Κοινωνία, Ματωμένα Χώματα.
trackback

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ:  ΟΣΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Με αφορμή την ανάρτηση

του « Οι διαχρονικοί Γραικογάλοι της Ελλάδας», το Λημέρι προσπάθησε να θέσει κάποια ερωτήματα σχετικά με τις εμμονές – πολιτικές και όχι απλώς συναισθηματικές ή ψυχολογικές όπως φαίνεται- εγγραμμάτων συμπατριωτών μας να χωρίζουν όσους παλιούς Έλληνες πάλεψαν – ο καθένας από το μετερίζι του – για τη διάσωση του Ελληνισμού , της ταυτότητας και του πολιτισμού του, από το 1453 ως σήμερα, σε «συντηρητικούς» και «προοδευτικούς».  Το Λημέρι είχε υποστηρίξει την άποψη ότι και ο Κοραής χρειάζεται, και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ακόμα και ο Μαυρομιχάλης που μισούσε τον Καποδίστρια, κι αυτός κόμα!!!!  , υπό την έννοια ότι αλάνθαστος κι αναμάρτητος ουδείς. Κανείς από τους παλιούς έλληνες «δεν είναι για πέταμα» , και μέσα σ  όλα τους τα λάθη, τις ανεπάρκειες και τις αμαρτίες τους, οι σημερινοί Έλληνες, το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, είναι ,αντί να τους βάζουμε ετικέττες, να κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ προσευχόμενοι να τους αναπαύει ο μοναδικός και τελικός κριτής, ο Θεός.

«Οι διαχρονικοί Γραικογάλλοι» , ο ετσιθελισμός κάποιων εκ των παλιών πανεπιστημιακών δασκάλων μας –αλλά και σημερινών  πανεπιστημιακών των οποίων τελικά αποκαλύπτεται πως και οι πανεπιστημιακοί τους τίτλοι τίθενται εν αμφιβόλω- να βαφτίζουν άλλους «διαφωτιστές» του Γένους και άλλους να τους αφήνουν στη λήθη της Ιστορίας, μου φεραν στο μυαλό τον Παπουλάκο, το μοναχό που έστησε ολόκληρο κίνημα στην Πελοπόννησο στα χρόνια της Αντιβασιλείας , τον αγράμματο χωρικό για τον οποίον ξεσηκώθηκε ο Τύπος αλλά και ο στρατός που έστειλε στην Πελοπόννησο δυνάμεις ..καταστολής εναντίον του «αγύρτη» που τα έβαζε με την εξουσία και στον οποίον-έτσι κι αλλιώς-άδεια ιεροκήρυκος δεν έδινε ούτε η Ιερά Σύνοδος της εποχής!

Εν ολίγοις, ο Παπουλάκος ήταν ένας Καλαβρυτινός κρεοπώλης, που έγινε μοναχός στη Μονή του Μ Σπηλαίου σε μεγάλη ηλικία, και που, αν και αγράμματος, περιώδευε την Πελοπόννησο-αλλά και τα νησιά του Αργοσαρωνικού- στηλιτεύοντας τον Όθωνα και τους «λουθηροκαλβίνους» ζητώντας ελευθερία και σεβασμό στο Ορθόδοξο θρησκευτικό δόγμα που εκείνο τον καιρό βιαζόταν από τους προτεστάντες και προτεσταντίζοντες . Είναι αληθές ότι ο Αδαμάντιος Κοράης, είχε χίλια δίκαια όταν εισηγείτο το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας αφού το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο ήταν σκλαβωμένο στους Οθωμανούς Τούρκους (και αργότερα θα παρέμενε σκλαβωμένο στους κεμαλικούς). Με τη μόνη διαφορά ότι η αυτοκέφαλη ελλαδική εκκλησία, άμα τη συστάσει της, στην πραγματικότητα ήταν υποχείριο της ξενόφερτης Αντιβασιλείας και υποταγμένη στο «ευρωπαϊκό πνεύμα»που ήθελε τη θρησκεία υποταγμένη στο κράτος –δηλαδή στο Οθωνικό, μη ορθόδοξο στην πραγματικότητα κράτος! Οι διώξεις Καθολικών και Προτεσταντών «ιθυνόντων» της Ελλάδας εναντίον της ελληνικής Ορθοδοξίας ήταν γεγονός και μάλιστα γεγονός άρρηκτα δεμένο με την πολιτική που ασκείτο εις βάρος της Ελλαδίτσας που τότε έφτανε ως τη Λαμία… Αν σκεφτεί κανείς ότι οι Έλληνες πολέμησαν μετά από 4 αιώνες για να χουν και την πίστη τους ελεύθερη και κατόπιν την ίδια αυτή πίστη την έβλεπαν διωκόμενη από τους .. «πολιτισμένους «Ευρωπαίους για λόγους… πολιτικών και γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, τότε μπορεί κανείς να καταλάβει πώς ο Κολοκοτρώνης έφτασε στο σημείο να συστήσει τη «Φιλορθόδοξη Εταιρεία» του και πώς και γιατί ο αγράμματος Παπουλάκος (όπως έμεινε στην Ιστορία ο μοναχός Χριστόφορος) κατέληξε να κηρύττει «κατά της εξουσίας» του ‘Όθωνα και να ζητάει την εκδίωξη των Λουθηροκαλβίνων από τον τόπο και να φτάσει να σχετίζεται με μια άλλη μεγάλη μορφή του ελληνικού πολιτισμού, τον Κοσμά Φλαμιάτο. Και τότε είναι κατανοητό και π΄βως πήρε χιλιάδες Πελοποννησίων με το μέρος του, πώς οι άνθρωποι και γιατί ήταν τόσο αγανακτισμένοι με τους «κρατούντες» της εποχής ..

Αλλά γίνεται και κατανοητό γιατί τον μίσησαν και τον πολέμησαν και τον κυνήγησαν τόσο ακόμα και ιερωμένοι «της Συνόδου» και γιατί κινήθηκαν κυβερνητικά στρατεύματα για να τον συλλάβουν… Η Ελλάδα του 1850 ήταν ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΗ.. η Ελλάδα του 1850 ζούσε ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ… και εκ-βίαζε τον ελληνικό λαό στην ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ στα ευρωπαϊκά δεδομένα της εποχής… η Ελλάδα του 1850 άφηνε τους ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα να πένονται και να ληστεύουν για να επιβιώσουν ενώ τα κοσμικά σαλόνια της Αθήνας και το Παλάτι γέμιζαν δυτικοσπουδαγμένοι Έλληνες με φράκα που το μόνο που ήξεραν για την ελληνική ύπαιθρο ήταν να θεωρούν άξεστο το πληθυσμό της πιστεύοντας ότι ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΖΑΝ…

Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ παπουλάκος ( το αν έκανε θαύματα, αν τον θεωρούσαν αγιο, αν φίλιωνε οικογένειες και πάλευε με προκαταλήψεις είναι στην προσωπική ευχέρεια κι ελευθερία του καθενός μας να το πιστέψει ή όχι) ΤΣΑΝΤΙΣΤΗΚΕ ακριβώς συνειδητοπιώντας ότι ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΕΣΗΚΩΘΗΚΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΟΥΣΑΝ ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΞ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΝ ΑΠ ΑΥΤΟΥΣ, ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΥΠΟΥΛΗ ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΥΣ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΟΧΟ: ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΠΟΤΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ < ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ< ΙΣΤΟΡΙΚΗ< ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΑΠ_ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Μ αυτήν την πολιτική και θρησκευτική ΤΣΑΝΤΙΛΑ ο ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ Παπουλάκος ξεσηκώθηκε ΞΑΝΑ , όχι για ένα νέο 1821, αλλά για τη συνέχιση του αγώνα του 1821: Έξω αυτοί που βατεύουν στη χώρα μου και στους ναούς μου, αυτό ήταν το «πνεύμα» του Παπουλάκου και για αυτό εναντίον ενός αγράμματου χωρικού απ τα Αρμπουνα των Καλαβρύτων κινήθηκαν… κυβερνητικά στρατεύματα!

Δεν θα αναρωτηθώ ρητορικά –δεν το συνηθίζω άλλωστε αυτόν τον τύπο ερώτησης  μεταξύ Λημεριωτών- για το αν η Ελλάδα του 1850 έχει ομοιότητες με αυτήν του σήμερα κι αν σήμερα αναζητάμε ξανά την ταυτότητα μας . Ούτε θα ρωτήσω –μη ρητορικά αυτή τη φορά- μήπως ο ΑΓΩΝΑΣ του 1821 για την ανασύσταση του Ελληνισμού στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ . Αφού επισημάνω πως τώρα πια, και αν και δεν διδάσκεται ακόμα στα σχολεία- είναι πάμπολλες οι  ιστοσελίδες και τα βιβλία για τη ζωή και το έργο του Παπουλάκου, του οποίου την αγιότητα (συ)ζητούσε να αναγνωριστεί ένας άλλος μεγάλος ΑΓΝΟΣ και μεγάλος, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος που αν μη τι άλλο, γνώριζε ΙΣΤΟΡΙΑ καθώς και τη συσχέτιση της με τα πολιτικά γρανάζια, θα σταματήσω . Θα σταματήσω με επίλογο μια ασήμαντη(;) λεπτομέρεια: Αυτός που πρόδωσε τον Παπουλάκο και συνέβαλε στη σύλληψη του, ονομαζόταν Παπαβασίλαρος, ένας ιερέας, οπαδός του Παπουλάκου, που τοκανε …για τα λεφτά φυσικά, γιατί πάντα «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Αυτός λοιπόν έφυγε από την Πελοπόννησο, και πήγε στην Αθήνα για να γλιτώσει από την εκδικητική μανία των οπαδών του Παπουλάκου. Αλλά τελικά δολοφονήθηκε… από ένα νέο που τον μισούσε γιατί είχε ..βιάσει την αδελφή του…

Όσο για τον Παπουλάκο.. κοιμήθηκε εν ειρήνη ο «αγράμματος» το 1861 και να τι του επεφύλασσαν ο Θεός κι η μοίρα:

Να γίνεται λόγος σήμερα για αγιοποίηση του (εξαιτίας των θαυμάτων του)

-Να έχει ήδη γίνει το Α πανελλήνιο επιστημονικό συνέδριο για την προσωπικότητα του –

Να αναζητούνται ΔΥΣΤΥΧΩΣ κι άλλοι «ξαφνικά» «Παπουλάκηδες» να μιλήσουν στον «κόσμο» της Ελλάδας  έτσι ώστε το τρυφερό παρατσούκλι του μοναχού Χριστοφόρου να μη λησμονιέται μα ν ακούγεται και να κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα κάθε Έλληνα που δεν αρέσκεται σ ετικέττες και αναζητά και ψάχνει και ρωτάει να (ξανα)βρει την ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του.

Αντιγράφω τον επίλογο  από την ιστοσελίδα www.papoulakos.org, που οφείλω να πω ότι είναι από τα πλέον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ_ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ.

“…Τελικά ένα ερώτημα που παραμένει αιωρούμενο, μετά από αυτήν την εργασία, είναι: ήταν όντως ο Παπουλάκος άγιος ή μήπως ένας απλός κοινωνικός επαναστάτης ή μήπως ακόμα και ένας λαοπλάνος αγύρτης;

Οι απλοϊκοί χωρικοί της εποχής, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πίστεψαν ότι ήταν άγιος. Ο λόγος του, τους συνέπαιρνε, μιλούσε κατ� ουσία την «γλώσσα» που μπορούσαν να καταλάβουν και η ευθύτητα του χαρακτήρα του, σε συνδυασμό με την σεβάσμια φυσιογνωμία του, τους έδινε αυτό που αποζητούσαν στο «ράσο», την ελπίδα της σωτηρίας.

Επίσης, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι υπέδειξε «ανυπακοή» απέναντι στην Ιερά Σύνοδο και στην εξουσία του κράτους, παροτρύνοντας προς τούτο και τους πιστούς, με αποτέλεσμα οι χωρικοί να φτάσουν τα όρια της ένοπλης στάσης.

Όλα αυτά στην πονηρή και συμφεροντολογική εποχή μας, δημιουργούν σύγχυση και πλήθος αμφιβολιών, αλλά πριν καταλήξουμε στο συμπέρασμά μας, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε τα εσωτερικά υποκειμενικά στοιχεία που τον οδήγησαν σε αυτήν την, φαινομενικά παράδοξη, εξωτερική συμπεριφορά.

Η Ιερά Σύνοδος (γέννημα και αυτή «ανυπακοής» απέναντι στην μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης) και η κρατική εξουσία της εποχής είναι δεδομένο ότι δεν βάδιζαν σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση.

Η δεύτερη είχε υποτάξει την πρώτη στα κοσμικά της συμφέροντα και σε συνδυασμό με τον απαράδεκτο τρόπο που έγιναν οι όντως αναγκαίες θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, δικαιολογούν την αντίδραση του Παπουλάκου, τόσο κοινωνικά όσο και θεολογικά.

Επομένως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θολή γενική άποψη που εξάγεται από τα Ιστορικά Σημειώματα» του Μπάμπη Αννίνου, ότι ήταν ένας επικίνδυνος αγύρτης και η έπαρση υπερηφανείας από την οποία διακατείχετο τον οδηγούσε στο να πλανά με εξαιρετικά ανόητο τρόπο τους ευκολόπιστους και «απολίτιστους» χωρικούς.

Ο αγώνας του δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν αποκύημα έπαρσης, εφόσον ήταν δίκαιος και περαιτέρω οι «απολίτιστοι» χωρικοί δεν πίστεψαν στον Παπουλάκο ανόητα, χωρίς λογική, αφού τους έδωσε ξανά ένα ευαγγελικό νόημα ζωής, λαμβάνοντας υπόψη ότι είχαν αρχίσει να χάνουν κάθε ελπίδα και πίστη, συνεπεία των αλλεπάλληλων συμφορών που ακολούθησαν την επανάσταση του 1821.

Επίσης, με τον τρόπο που προχώρησε στην όλη δράση του δεν διαφαίνεται να οργανώθηκε για μία μυστική ανατροπή του καθεστώτος.

Παρ� όλες τις σχέσεις του με την Φιλορθόδοξη Εταιρεία, είχε ανεξάρτητη δική του αγνή πορεία. Ο στόχος του ήταν οι απλοϊκοί άνθρωποι και οι ελευθερία της συνειδήσεως τους.

Ο ανεπιτήδευτος λόγος του, η ασκητικότητά του και οι αδιαμφισβήτητες ελεημοσύνες του, του δίνουν ακεραιότητα και ευθύτητα χαρακτήρα.

Επιπλέον, από τα κηρύγματά του προκύπτει η μεγάλη ηθική και λατρευτική Ορθόδοξη καλλιέργεια του λαού σε χρόνια δύσκολα.

Ίσως να ήταν ατόπημα η «εκστρατεία» του στην Καλαμάτα και η ομαδική δράση ενόπλων ακολούθων του, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσο μπορούσε να ελέγξει απόλυτα τους σκληροτράχηλους Μανιάτες και γενικότερα τους λοιπούς χωρικούς που τον ακολουθούσαν και διέδιδαν διάφορες φήμες γύρω από το όνομά του.

Στην Ορθοδοξία οι αμφιβολίες ακολουθούν κάθε δογματική Αλήθεια και σε αυτό έγκειται η ελευθερία του ανθρώπου.

Ο Ιησούς Χριστός επιθυμεί την εθελούσια ελεύθερη πίστη του ανθρώπου στην Αλήθεια, την οποία φανερώνει σκιωδώς στην αρχή και αργότερα του δίνει και τις αποδείξεις � αποκαλύψεις που χρειάζεται.

Δηλαδή η πίστη πάντα προηγείται των ξεκάθαρων προσωπικών αποδείξεων, ενώ εάν θέλει κάποιος παραμένει στην διαφορετική του άποψη, η οποία τεκμηριώνεται από την σύγχυση των αμφιβολιών του.

Ομοίως, ξεκάθαρη επιστημονική απόδειξη είναι αδύνατον να βρεθεί στα περί αγιότητος ζητήματα, αλλά ακόμα και αυτή εάν υπήρχε πάλι θα αμφισβητείτο.

Έτσι ανεξαρτήτως, της επισήμου αναγνώρισης του Παπουλάκου ως αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, το πρόσωπό του θα συνεχίσει να είναι σημείο αντιλεγόμενο για ορισμένους έχουν σφραγίσει τα μάτια της ψυχής.

Εν ολίγοις, συμπεραίνεται ότι το ερώτημα που θέσαμε στην αρχή του επιλόγου δέχεται απάντηση και προσδιορίζεται υποκειμενικά ανάλογα με την προσωπική τοποθέτηση του καθενός στα θέματα πίστεως και την αγάπη του για την Αλήθεια”

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: