jump to navigation

Δυστυχώς, κάποιοι νοιώθουμε προς τα που “περπατά” η Ιστορία… Ιουλίου 21, 2010

Posted by mariandr in Ελλάδα, Εντυπώσεις, Κείμενα του 2010, Κοινωνία.
trackback

Του ΜΑΚΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΥ

“Μερικές φορές η μουσική ακούγεται τόσο καθαρά, ώστε δεν χρειάζονται λόγια…” λέει η όμορφη φράση που δανείστηκα από ένα καλό ιστολόγιο.Μερικές φορές η Ιστορία δεν χρειάζεται ντελάληδες, νοιώθουμε από την περπατησιά της προς τα που πάει, θα προσέθετα περισσότερο άκομψα και πεζά…


Κάποιοι συνάδελφοι γράψαμε πως όσα γίνονται θυμίζουν 1965, χωρίς την εξέγερση, που τότε έγινε Ιούλιο και πήρε το όνομα του. Σκεπτόμουν λοιπόν αν όντως τηρουμένων των αναλογιών η κατάσταση θυμίζει την προδικτατορική Ελλάδα. Δυστυχώς πολλά πράγματα είναι …χειρότερα, με πρώτο την Οικονομία, δεύτερο τις προβοκάτσιες (στημένες προκλήσεις) που σήμερα είναι μεγαλύτερες και τρίτο την συλλογική ανασφάλεια!

Φοβόμαστε το Οικονομικό μέλλον της Χώρας, όπως φοβόμαστε την κλιμακούμενη πολιτική βία και σε καθημερινό επίπεδο φοβόμαστε, νοιώθουμε (όλο και περισσότεροι, όλο και πιο πολλοί…) ανασφάλεια για το αύριο…Το αύριο σε σχέση με τη δουλειά, με τον γείτονα, τον παραβατικό Έλληνα ή ξένο, το “Αύριο” της ανεργίας, των σπουδών, της διαβίωσης, της επιβίωσης.

Κάποιοι Αριστεροί μου έλεγαν κάποτε πως είναι “αστικό στερεότυπο” ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν ήξεραν πως ο ίδιος ο Μαρξ είχε πει πως “επαναλαμβάνεται σπειροειδώς εξελισσόμενη” φράση που βρήκα πολύ του γούστου μου. Δηλαδή επαναλαμβάνεται αλλά σε ένα ανώτερο στάδιο κάθε φορά, σαν στροφή ελατηρίου, όπου η κάθε σπείρα στέκεται λίγο πιο ψηλά από την προηγούμενη!

Και πράγματι σήμερα δεν μπορούμε να πούμε πως θα ξαναζήσουμε ένα 1935, 1936, 1938, όπως τότε. Ούτε καν ένα 1939 ή ένα 1940 όπως το έζησαν, όσοι το έζησαν τότε. Υπάρχουν συνθήκες υγιεινής, ανέσεις απίστευτες αναλογικά, γιατροί, φάρμακα, υπάρχουν τα όποια νοσοκομεία, υπάρχουν-ακόμη- δημόσια σχολεία και Πανεπιστήμια με χιλιάδες θέσεις. Ο κόσμος έχει πάει απίστευτα μπροστά. Τι δεν είναι το ίδιο όμως; Ούτε ίδιο με το 1935 ούτε με το 1965;

Η Αλληλεγγύη, η συλλογικότητα, ο λαικός Κοινοτισμός που έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Αυτό που μετέτρεπε σε μια αλυσίδα τις σχέσεις των ανθρώπων, των φίλων, των οικογενειών, των επιχειρήσεων και όρθωνε τείχη ομοψυχίας, κοινής βούλησης και συλλογικής θέλησης… Λείπει ο δεσμός μεταξύ των ανθρώπων, αυτός που απέτρεπε από την απόλυτη έλλειψη της τροφής και την απόλυτη ένδεια των συναισθημάτων… Σήμερα έχουμε Τεχνολογία, εξέλιξη, αποθέματα ιδιοκτησίας και κάποιων κεκτημένων διαβίωσης αλλά είμαστε μόνη απέναντι στην χρηματική έλλειψη, την καταθλιπτική απομόνωση, την υπαρκτική μοναξιά στα δύσκολα.

Επιμύθιον: Επειδή είμαστε μόνοι απέναντι στους παντοειδείς “εχθρούς” κινδυνεύουμε περισσότερο…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: