jump to navigation

ΕΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Η «ΜΥΡΩΔΙΑ» ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΤΝΑΜ Σεπτεμβρίου 7, 2010

Posted by mariandr in Διεθνής Οικονομία, Θρησκεία, Κείμενα του 2010, Κοινωνία, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Και ξαφνικά η «πολυπολιτισμική Ευρώπη» τρελλάθηκε: Ο γυιος του Ούγγρου μετανάστη και νυν Πρόεδρος της κοσμικής, δημοκρατικής Γαλλίας Νικολά Σαρκοζύ επαναπατρίζει ή απελαύνει τους ρομά από τη χώρα του. Στη Γερμανία, ένας αξιοσέβαστο μέλος του ΔΣ της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας και από τα παλιότερα στελέχη της Κεντροαριστεράς, αποφασίζει να δημιουργήσει και να αναστ΄σηει ιδεολογικές παραλλήλους με τον αντισημιτισμό του Χίτλερ και εκδίδει βιβλίο με βασική του θέση πως η Γερμανία «κατακατάται ΄σημερα από Τούρκους μετανάστες και υπαλλήλους που μοιραζονται ένα κοινό εβραικό γονίδιο». Στην

Ιταλία, την Αυστρία, τη Δανία, λαϊκιστικά δεξιά κόμματα πετυχαίνουν ουκ ευκαταφρόνητα εκλογικα σκορ μόνο και μόνο λόγω των αντιισλαμικών σλόγκαν. Στην Ελβετία, οι μιναρέδες απαγορεύθηκαν και ο ακροδεξιός Βίλντερς της Ολλανδίας είναι πλέον από τους βασικούς πρωταγωνιστές του πολιτικού εγχώριου σκηνικού. Ακόμα κι ο  μπαρμπα Σαμ στις ΗΠΑ ξεχνά το αμερικανικό του όνειρο και μιμούμενος το ευρωπαϊκό όνειρο, αντιδικεί με τον εαυτό του για το αν πρέπει ή όχι να κτιστεί τέμενος στο Γκράουντ Ζίροου, εκεί όπου εγιναν μόρια αέρα-γιατί αυτό συνέβη τελικά- 3000 ψυχές Αμερικανών. Οι ΜΚΟ κατά των ρατσιστών και υπέρ των μεταναστών έχουν ξεσηκωσει θύελλα διαμαρτυριών, η Κομισιόν βλέπει χωρίς να τολμά να το πει την οικονομική διάσταση της μεταναστευτικής ροής στην Ευρώπη, και μέσα σ όλα αυτά, ο ..ατελείωτος –από πλευράς ευγλωττίας τουλάχιστον- Καντάφι, παρεμβαίνει δυναμικά προκαλώντας «μηδενικα΄σχόλια» από την πλευρά των Ευρωπαίων ιθυνόντων, αλλά ερεθίζοντας αρκούντως τους ήδη φορτισμένους Ευρωπαίους: «είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να ενισχύσει οικονομικά τη Λιβύη, χώρα που αποτελεί πύλη εισόδου της ανεπιθύμητης μετανάστευσης», δήλωσε ο Κανταφι ζητώντας …μόλις 5 δις ευρώ αν και επενδυτής ο ίδιος από την οικονομικά αιμορραγούσα ΕΕ, και συμπλήρωσε: «Αύριο ίσως η Ευρώπη να μην είναι πλέον ευρωπαϊκή και μπορεί ακόμη να είναι “μαύρη” διότι είναι εκατομμύρια οι Αφρικανοί που θέλουν να έλθουν.Δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί, ποια θα είναι η αντίδραση των λευκών χριστιανών Ευρωπαίων έναντι στο ρεύμα πεινασμένων και αγράμματων Αφρικανών. Δεν γνωρίζουμε αν η Ευρώπη παραμείνει μια προηγμένη και ενωμένη ήπειρος ή αν θα καταστραφεί όπως είχε συμβεί και με τις επιδρομές των βαρβάρων». Και κατέληξε για να «μην παρεξηγηθεί»: «υπάρχει επιθυμητή μετανάστευση. Υπάρχουν Λίβυοι που έχουν χρήματα, τους οποίους καλώ να επενδύσουν στην Ιταλία».

Το θέμα δεν είναι αν ο Καντάφι ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών που αποτελείωσε την παρέμβαση του εξηγώντας στις 500 Ιταλίδες που μάζεψε τις αρετές του Ισλάμ. Αν αυτός είναι «δικτάτορας» , στη «δημοκρατία» πάλι το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης είναι ιερό. Το ζήτημα είναι πώς προστατεύει η δημοκρατία, και ειδικότερα η δημοκρατική Ευρώπη τον εαυτό της από «τέτοια» προβλήματα. Και το ερώτημα παραμένει: Μετατρέπεται σταδιακά η Ευρώπη σε ένωση ξενόφοβων κρατών που αδυνατούν να νοηματοδοτήσουν στην ουσία της την πολυτισμικότητα και να λύσουν τα πρακτικά προβλήματα της μεταναστευτικής ροής ή όχι; Να σταματήσει η «επέλαση» μεταναστών στην ΕΕ πάντως, αποκλείεται. Είτε πρόκειται για «επέλαση βάσει οργανωμένου σχεδίου» είτε πρόκειται για αποτέλεσμα πολιτικών διώξεων και κλιματικών αλλαγών, το φαινόμενο θα συνεχιστεί.

Τι συμβαίνει όμως συγκεκριμένα σε κάθε μία από τις ευρωπαϊκές χώρες όπου υψώνονται φωνές διαμαρτυριών για απαράδεκτες πολιτικές συμπεριφορές και κοινωνικές διακρίσεις κατά μεταναστών και κυρίως κατά των ισλαμιστών μεταναστών;

Ξεκινώντας από τη Γαλλία, τονίζεται πως το ζήτημα των Ρομά δεν σχετίζεται με τη στάση της κυβέρνησης κατά του Ισλάμ. Είναι δύο διαφορετικά θέματα. Και κάποιες αλήθειες είναι σκληρές: Αναφορικά με τους Ρομά, μπορεί ο Σαρκοζύ να κατηγορήθηκε για «ακομψη» συμπεριφορά ακόμα κι από στελέχη του κόμματός του,  κι όχι μόνο για «συμπεριφορά που θυμίζει την κατοχική κυβέρνηση του Βισύ» όπως αντέταξε η Κεντροαριστερά  μετά την ισοπέδωση 88 καταυλισμών Ρομά και τον επαναπατρισμό στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία 850 Ρομά, αλλά η κοινή γνώμη έχει το δικό της ρόλο σ όλα αυτά: Είτε λαϊκιστής και σαγηνευτής των ακροδεξιών εν όψει εκλογών είτε όχι, ο Σαρκοζύ έκανε ό,τι έκανε έχοντας την αποδοχή του 48% των ψηφοφόρων. Κοινώς: Η κοινωνία εκλέγει τους πολιτικούς που εκείνη επιθυμεί. Αν η κυβέρνηση Σαρκοζύ είναι ξενόφοβη και ρατσιστική, τότε άλλο τόσο είναι το 48% των Γάλλων πολιτών.

Διερευνώντας δε τη νομική πτυχή του επαναπατρισμού των Ρομά από τη Γαλλία στις «εστίες» τους και την απέλασή τους όταν δεν συμμορφώνονται με την απόφαση, η κυβέρνηση επιμένει ότι οι ενέργειές της ήταν νόμιμες: Παρά το γεγονός ότι η Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι μέλη της ΕΕ, ορισμένες διατάξεις επιτρέπουν στη Γαλλία και σε άλλες δέκα χώρες να περιορίσει το χρονικό διάστημα που περνούν στην επικράτειά της άτομα από τις χώρες αυτές. Υποστηρίζει ότι οι παράνομοι καταυλισμοί απειλούν τη δημόσια υγεία και πως επιδιώκει να σταματήσει  την παιδική εκμετάλλευση. Οι επαναπατρισμοί γίνονται τακτικά καθώς πέρυσι απελάθηκαν 1077 Ρουμάνοι ρομά και 863 Βούλγαροι Ρομά. Από αυτόν το μήνα πάντως, η Γαλλία θα παίρνει τα δακτυλικά αποτυπώματα όσων διώχνει, για να μη μπορούν να επανέρχονται στη χώρα αν και γνωρίζει πως δικαιούνται επιστροφής βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

Σε ευρωπαϊκό δε επίπεδο, οι «αρμόδιοι» των Βρυξελλών, συγκατένευαν δημοκρατικά στις ιαχές των ΜΚΟ αλλά ως εκεί: « Η κυρία Ρέντιγκ, ( σ.σ: η Ευρωπαία Επίτροπος, αρμόδια για τη δικαιοσύνη και θεμελιώδη δικαιώματα) θέλει να έχει ήσυχη τη συνείδηση της και να εξετάσει τη συμβατότητα των γαλλικών απελάσεων με δύο κείμενα: μια οδηγία για την ελεύθερη κυκλοφορία των ευρωπαίων και της ευρωπαϊκής χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων από την άλλη», δήλωσε εκπρόσωπός της. Επί του παρόντος, η Κομισιόν επιφυλάσσεται να κάνει χρήση του δικαιώματός της να ζητήσει εφαρμογή διαδικασιών πααρβίασης της ευρωπαϊκής χάρτας έναντι του Παρισιού. Αύριο, ο Μπαρόζο θα κάνει συγκεκριμένη τη θέση του στο Νικολά Σαρκοζύ με τον οποίον συναντάται στο Παρίσι. Μόνο που, την ίδια μέρα, συσκέπτονται στο Παρίσι και οι Υπουργοί Μετανάστευσης για συνομιλίες για το άσυλο και την παράνομη μετανάστευση με τη συμμετοχή εκπροσώπων από την Ελλάδα, το Βέλγιο, την Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία και Καναδά.

Όσο για τους ισλαμιστές μετανάστες στη Γαλλία και το αν η κυβέρνηση νομιμοποιείται να απαγορεύει τη χρήση της ισλαμικής μαντίλας στις μουσουλμάνες, πάλι το ζήτημα δεν είναι απλό για να χαρακτηριστεί άκριτα ο γαλλικός λαός ως αντι-ισλαμιστής. Κι αυτό για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι η εσωτερική αντινομία στη νομική και φιλοσοφική διατύπωση της έννοιας των γαλλικών αξιών: Η γαλλικότητα συγκεντρώνει και επιθυμεί πολίτες ίσους και ελεύθερους ανεξαρτήτως καταγωγής, άρα-συγχρόνως- χωρίς διακριτές στο κοινωνικό γίγνεσθαι θρησκευτικές διαφορές. Η αντινομία αυτή δεν αλλάζει σε μια ημέρα βέβαια. Ο δεύτερος λόγος είναι κάτι που προσπερνούν συνήθως ως μη υπολογίσιμη παράμετρο συνήθως οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Στην περίπτωση των δύο γαλλων δημοσιογράφων που απειλούσαν οι Ταλιμπάν να σκοτώσουν αν ο Σαρκοζύ απαγόρευε τη μαντίλα, παρατηρήθηκε κάτι ιδιαίτερα σοβαρό που πέρασε «στα ψιλά» των εφημερίδων: Ξεσηκώθηκαν οι Γάλλοι κατά της συλλογιστικής των Ταλιμπάν, είτε αυτοί οι Γάλλοι ήταν κατά της απαγόρευσης, είτε υπέρ: Ό,τι κι αν αποφασίσουμε, δεν σας αφορά. Είναι έξωθεν επέμβαση αυτό που κάνετε κατά κυρίαρχου κράτους», ήταν το αίτιο της οργής τους, αίτιο που βάζει φραγμό όμως στην εύκολη ετικέτα του «ισλαμόφοβου» και μεταθέτει το θέμα σε θέμα… εθνικής κυριαρχίας και..επικυριαρχίας.

Από τη Γαλλία στη Βρετανία:  Η αλήθεια εδώ είναι ακόμα πιο σκληρή. Ποιος αρνείται ότι ως το τρομοκρατικό χτύπημα του 2005 η ευρωσκεπτικιστρια Βρετανία δεν ήταν ωστόσο  παρά υπόδειγμα πολυπολιτισμικότητας;  Τα πράγματα άλλαξαν άρδην στη συνέχεια: Σήμερα, ακόμα παλεύουν μέσα τους οι Βρετανοί να συνειδητοποιήσουν πως οι «τρομοκράτες δεν ήταν φερτοί»αλλά μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς μεγαλωμένοι στη χώρα τους, ενώ το 50% των νέων μουσουλμάνων της Βρετανίας δηλώνει ευθαρσώς πως έχουν πιο πολλά κοινά με τους μουσουλμάνους άλλων χωρών παρά με τους μη μουσουλμάνους της Βρετανίας: Η θρησκευτική τους ταυτότητα είναι το θεμέλιο του οποιου εθνικού στοιχείου, αυτή είναι η πραγματικότητα για εκείνους, αφού λιγότερο από το 50% δηλώνουν πως η Βρετανία είναι η πραγματική πατρίδα τους.

Γερμανία: Σάλος προκλήθηκε από το βιβλίο του κεντροαριστερού Τίλο Σαραζέν που γράφει πως οι μουσουλμάνοι είναι τεμπέληδες , βλάπτουν τη χώρα,  γεννούν κοριτσάκια με μαντίλια, υπερισχύουν αριθμητικά των Γερμανών των οποίων μάλιστα μειώνουν το IQ ενώ για τους εβραίους, δήλωσε σε συνέντευξή του πως μοιράζονται ένα και το αυτό γονίδιο.

Η Μέρκελ οργίστηκε και δήλωσε πως αυτές οι απόψεις είναι αντιπαραγωγικές, η Κεντρική Γερμανική Τράπεζα ζήτησε από τον Πρόεδρο της Γερμανίας  Κριστιάν Βουλφ την αποπομπή του από το ΔΣ της τράπεζας (οι διορισμοί είναι πολιτικοί), οι κεντροαριστεροί αναρωτιούνται τι δουλειά έχει ο Σαραζέν μαζί τους και φυσικά… και πάλι οι αλήθειες τσούζουν: Θα πίστευε κανείς πως ο Σαραζέν είναι κοινωνικά αποδεκτός από πολλούς Γερμανούς ακόμα και από μία.. τουρκάλα;

Πρόκειται για τη Νέκλα Κέλεκ, η οποία , παρουσιάζοντας το βιβλίο του, υπερασπίστηκε τις θέσεις του Σαραζέν, του οποίου το βιβλίο να σημειωθεί πως είναι ήδη μπεστ σελλερ στο Amazon.com.

Γερμανίδα τουρκικής καταγωγής, η Κέλεκ , συγγραφέας και κοινωνιολόγος η ίδια, τον θαυμάζει , κατά δηλώσεις της: « Αν ο Σαραζέν ήταν μοναχικός λύκος, μόνος στην έρημο χωρίς θιασώτες, θα εξανεμιζόταν σαν φρικιαστικό φαινόμενο. Αλλά με το μαγευτικό του φλάουτο που παίζει, έχει σειρά οπαδών που περιλαμβάνουν… μουσουλμάνες γυναίκες που δεν θέλουν όμως να φορούν μαντίλα. Ο Σαραζέν και οι κυνικοί φίλοι του έγιναν κοινωνικά αποδεκτοί εδώ και πολύ καιρό στη Γερμανία», διατείνεται το Der Spiegel εκτιμώντας πως η Γερμανία μεταλλάσσεται συνολικά σε πιο συντηρητικό και ξενόφοβο κοινωνικό μόρφωμα που κάνει τον Σαραζέν απλώς «έναν από τους πολλούς». Έτσι, το 52% των Γερμανών δεν επιθυμούν να παντρευτούν τα παιδιά τους μουσουλμάνο, το 46% βουδιστή και το 30% να παντρευτούν εβραίο. «Το δε όνομα «Μωχάμετ» είναι εξίσου αντιπαθές με αυτό του Πιλάτου που σταύρωσε το Χριστό», επισημαίνει χαρακτηριστικά το περιοδικό, που, δεν παραλείπει να τονίσει ότι αναφορά της ομοσπονδιακής υπηρεσίας για την προστασία του συντάγματος, καταγράφει 36270 μουσουλμάνους που είναι φανατικοί ισλαμιστές  ενώ ελέγχεται και  ο αυξανόμενος προσηλυτισμός που καταλήγει σε στρατολόγηση γερμανών πολιτών οι οποίοι πάνε στοπ Αφγανιστάν «ανακαλύπτοντας» την αλήθεια τους εκεί…

Το Der Spiegel μιλά και για την ισλαμόφοβη Αμερική, τη χώρα των μεταναστών που , αν και αφομοίωσε τους μουσουλμάνους τώρα διστάζει να τους αφήσει να χτίσουν τέμενος στο Γκράουντ Ζίροου αφού κάποιοι αμερικανοί που σκοτώθηκαν εκεί ήταν μουσουλμανικής καταγωγής.

Είναι τελικά η ΕΕ, πότε με την απέλαση των ρομά πότε με την απαγόρευση της μπούργκας και πότε με τις κορώνες του Σαραζέν  σε διαδικασία μιας ξενόφοβης και ρατσιστικής μετάλλαξης που συντελείται σταδιακά και μεθοδικά στην καρδιά των ιστορικότερων κρατών –μελών της; Η αποδοχή ενός ξερού «ναι» θα ήταν τουλάχιστον άκριτη, σε γνώση του ότι η ισότητα και η ελευθερία παγιώθηκαν ως ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με πρωτοπόρα την Ελλάδα. Η τελευταία έχει μεταλλαχθεί ήδη, αλλά όχι σε ξενόφοβη χώρα, μα απλώς σε χώρα υποδοχής λαθρομεταναστών χωρίς επαρκείς κοινοτικές εγγυήσεις για την εθνική της ασφάλεια και παρά τις διακηρυγμένες συλλογικές και συντονισμένες με την υπόλοιπη ΕΕ μεταναστευτικές πολιτικές. Συγχρόνως, προβάλλεται ενίοτε ως περιφρονητής των δικαιωμάτων των μεταναστών που με κίνδυνο της ζωής τους έρχονται για μια νέα ζωή. Το κοινωνικό δε παράδοξο είναι πως «εχθροί» της προβαλλόμενης πολυπολιτισμικότητας και του «δικαιώματος στη διαφορά»δεν είναι πλέον τόσο οι παραδοσιακά «ακροδεξιοί» όσο οι γνωστοί ως κάποτε «προοδευτικοί»: Το φαινόμενο έχει φυσικά και αυτό την εξήγηση του, αλλά στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμιστεί η επισήμανση του προσφιλούς στον Μπιλ Κλίντον, Αμερικανού καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Πάτναμ: Λαμβάνοντας υπόψην παραδείγματα πολυπολιτισμικών προσπαθειών (πχ στη Βρετανία με τους Μουσουλμάνους ή στη Γερμανία αλλά και στην Αμερική) ο Πάτναμ θεωρεί ότι όσο μεγαλύτερος ο βαθμός πολυπολιτισμικότητας μιας κοινωνίας, τόσο λιγότερα είναι τα μέλη της που…ψηφίζουν, που συμμετέχουν στα προγράμματα της κοινότητας και που αφομοιώνονται εν τέλει ουσιαστικά. Προβαίνοντας σε πενταετή έρευνα και συγκρίνοντας το «κοινωνικό κεφάλαιο» κοινοτήτων σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και σε διαφορετικές κοινότητες των ΗΠΑ, θέτοντας ερωτήματα σε πολίτες διαφορετικής εθνοτικής και θρησκευτικής καταγωγής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπαρχει αρνητική σχέση μεταξύ της εθνικής ποικιλίας και της κοινωνικής συνοχής. Αλλά και μεταξύ των μελών της ίδιας καταγωγής –θρησκευτικής ή εθνοτικής- υπάρχει τάση απομόνωσης και αντικοινωνικότητας.

Την παράμετρο αυτή, και όχι φυσικά για να οδηγηθούμε στο υπεραπλουστευμένο συμπέρασμα «φταίνε οι μετανάστες του πλανήτη», επισημαίνει σε παλιότερη αναλυσή του το «Άρδην», όπου καταγράφεται συνοπτικά η έρευνα του Πάτναμ αλλά και το «μήνυμα» του Αρθουρ Σλέσιτζερ Τζιούνιορ. Ο τελευταίος, ασχολούμενος με την αντίληψη περί πολυπολιτισμικότητας της αμερικανικής υπερδύναμης, αναφέρει: « Σε κοινωνίες με μεγάλη εθνοτική ποικιλότητα, η κυριαρχία της διαφοράς θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε βαλκανοποίηση ή λιβανοποίηση όπου το κύριο χαρακτηριστικό θα είναι η από-ενοποίηση και ο κατεστραμμένος κοινωνικός ιστός. Φυσικά, τονίζεται ότι ο Σλέσιτζερ είχε δεχθεί σφοδρή κριτική από τους αφροαμερικανούς στη δεκαετία του 1970, όταν κυριαρχούσαν οι «λευκοί» με ή χωρίς τις ενοχές τους για τις φυλετικές συγκρούσεις τους με τους μαύρους. Τέλος, υπερτονίζεται πως , στην Ελλάδα, αν συνεχίσουμε να προσεγγίζουμε το μεταναστευτικό ως «δεξιοί» με προκαταλήψεις εναντίον τους ή ως «αριστεροί» που τους θέλουν «οπωσδήποτε» χωρίς να εξετάζουμε αν μπορούμε να τους δεχτούμε και τι προσφέρουν, τότε η μόνη κατίσχυση στη χώρα μας , θα είναι αυτή του πολιτικού και κοινωνικού «άκριτου».

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: