jump to navigation

..η φίλη του δεν είναι μουλάρα, μάλλον έχει δίκιο… Ιανουαρίου 17, 2011

Posted by mariandr in Ελλάδα, Εντυπώσεις, Κείμενα του 2010, Κοινωνία.
trackback

Αστείο ξε-αστείο  ***

Συνάντησα τις προάλλες για καφέ μία φίλη μου, Σέρβα, που βρίσκεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είχαμε καιρό να ειδωθούμε, μου έλεγε τα νέα της, της έλεγα τα δικά μου, ανάμεσα σε αυτά φυσικά δεν μπορούσα να μην της αναφέρω και ότι με βαραίνει (όπως και όλους μας) μία πολύ κακή ψυχολογία. Μία συλλογική κατήφεια που σχεδόν σαν να
αισθάνεσαι ότι αιωρείται στην ατμόσφαιρα, νομίζω ότι το επόμενο στάδιο θα είναι να αποκτήσει αυτό το πράγμα, το πεσμένο ηθικό δηλαδή, και υλική υπόσταση… 

Όπως περιγράφω την όλη κατάσταση, η φίλη μου με ακούει λίγο αποστασιοποιημένη, λίγο με μία «αυστηρότητα» να την πω; ναι, θα την πω. Σταματάω να μιλάω και περιμένω, αισθάνομαι ότι έχει κάτι να μου πει…

και μου λέει ότι όλα αυτά που βλέπει γύρω σχετικά με την «ελληνική κρίση» της φαίνονται «αστεία». Χρησιμοποιεί αυτήν την λέξη, «αστεία». Και μου εξηγεί πως η ίδια από το 1990 μέχρι το 2000 περίπου, που κάπως άρχισε να φτιάχνει το πράγμα στην Σερβία, θυμάται την μαμά της να σηκώνεται το πρωί από τις 6, για να πάει να στηθεί στην ουρά του super market και να περιμένει 3 ώρες ώστε να πάρει…. τι να πάρει; 2 λίτρα γάλα και ψωμί, ας πούμε. Τόσο απαραίτητα πράγματα, τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης.

Εκείνη την δεκαετία η Σερβία ήταν σε εμπάργκο από την διεθνή κοινότητα (μη χέσω), εισαγωγές δεν γίνονταν στην χώρα, τα μαγαζιά ήταν άδεια, και όποτε μαθαίνονταν ότι κάπου κοντά στην γειτονιά κάποιο μαγαζί είχε φέρει κάποιο φαγώσιμο, έτρεχαν οι άνθρωποι να προλάβουν να πάρουν κάτι για την οικογένειά τους.

Μου είπε και μερικά ακόμα παραδείγματα ενός άλλου εντελώς τρόπου ζωής η φίλη μου. Ότι, ας πούμε, στο Βελιγράδι οικογένειες 5 και 6 ατόμων ζουν σε σπίτια 70 τετραγωνικών, χωρίς τα μέλη της ούτε να σφάζονται ούτε να δυστυχούν ούτε να καταθλίβονται που δεν έχουν τον προσωπικό χώρο τους να απομονωθούν. Ότι ακόμα και τώρα η έννοια του shopping ως διασκέδαση δεν υφίσταται στην χώρα της, ότι εκείνη το έμαθε εδώ να το κάνει αυτό…

Και επίσης μου είπε ότι όλες τις δυσκολίες του τότε, τις ζούσε σε μία χώρα που δεν έχει τον ήλιο της Ελλάδας, τη θάλασσα, τον καλό καιρό, την ζέστη που βγάζουν ακόμα και άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους και που συνεχίζει να κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση στους ξένους που μας επισκέπονται…

Θεωρεί η φίλη μου πως καλομάθαμε, και ότι ακόμα και υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης δεν πα να πει ότι δεν έχουμε πράγματα γύρω μας που μπορούν και πρέπει να μας κάνουν χαρούμενους.

Μάλιστα, κάποια από αυτά, ευτυχώς, είναι και πιο αρχετυπικά/ουσιαστικά. Δηλαδή, μπορεί να μην μπορώ να ψωνίσω, λέμε τώρα, αλλά σε αντίθεση με άλλες χώρες μπορώ να βασιστώ στον ευρύτερο οικογενειακό μου κύκλο. Και μπορώ να βγω μία βόλτα κάτω από τον Αττικό Ήλιο και να απολαύσω μία ομορφιά ζωής.

Ίσως ακόμα να ακούγονται κάπως «άκυρα» αυτά. Πιστεύω ότι είμαστε στο στάδιο που, επηρρεασμένοι και από τα μέσα, κλαίμε ακόμα πάνω από το χυμένο γάλα της ευημερίας. Μετά ίσως (προσεύχομαι) βαρεθούμε την κατάθλιψη και την θλίψη, θυμηθούμε πως ζούσαν οι άνθρωποι πριν από 40 χρόνια (ή και πριν από 10 στην Σερβία, όπως μου θύμισε η φίλη μου) και αποφασίσουμε να αρχίσουμε να ξαναναζητούμε την χαρά με τα μέσα που μπορούμε να την έχουμε.

Το σίγουρο είναι ότι στην Σερβία 10 χρόνια από την πείνα δεν πέθανε κανείς. Ήταν δύσκολα, αλλά η ζωή συνεχιζόταν, oι άνθρωποι ερωτεύονταν, γέλαγαν, βρίσκονταν, έκαναν παρέα, παιδιά… Η ζωή πάντα συνεχίζεται – το πρόβλημα ξεκινά όταν η θλίψη σου για αυτά που έχασες ή η τοξικότητα των μέσων ή η έλλειψη ωριμότητας και γνώσης, γιου νέημ ητ σε κάνουν να μην μπορείς να δεις την δυνατότητα της ζωής να συνεχίζεται.

Κάπου εκεί ήμαστε τώρα πιστεύω. Προσδοκώ το επόμενο στάδιο, όταν καταλάβουμε ότι μπορούμε να διαχειριστούμε πολλά, και ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε και την ζωή μας όπως παλιά, που λεφτά υπήρχαν. Αδημονώ για την εποχή που θα αρχίσουμε να αναζητούμε την χαρά με όποιο τρόπο μπορούμε να την έχουμε.

Η φίλη μου δεν είναι μουλάρα, ξέρει ότι αυτό που περνάμε είναι βαρύ. Δεν λέει «αστείο» το πρόβλημα. «αστεία» θεωρεί την άρνησή μας να καταλάβουμε τις αντοχές μας. και μάλλον έχει δίκιο…

** Αναδημοσίευση από το http://www.provatos.blogspot.com
Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: