jump to navigation

Ι. Στις κούνιες μ έναν (παρ ολίγο;) Μασώνο Ιανουαρίου 25, 2011

Posted by mariandr in Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κείμενα του 2010, Κοινωνία.
trackback

Μαύρο εγώ, άσπρο αυτός. Ολυμπιακάρα εγώ, παλιοπανάθα εκείνος. Κι ειδικά αυτό το τελευταίο, δεν ξεπερνιέται με τίποτα. Γνωστή

μεγαθυμη ωστόσο η αφεντιά μου, ο Αλέξης ήταν επί …32 χρόνια «κολλητός».Οι καβγάδες μας ομηρικοί. Μετά ξαναφιλιώναμε. Ήταν που ..επιβεβαιωνόμουν σ ό,τι κι αν του λεγα, κι ήταν που είχε τη ντομπροσύνη και την ταπεινότητα να λέει « τελικά είχες δίκιο..την πάτησα». Αυτό το «την πάτησα», θα μου σκίζει τ αυτιά μέχρι να φύγω από τον απατεώνα  τούτο κόσμο. Είναι το θυμητάρι που μ αφησε.

Ο Αλέξης σπούδασε στο εξωτερικό. Και τι δεν σπούδασε. Και πόσο πολύ διασκέδασε επίσης. Από τρυφερές υπάρξεις, άλλο καλό. Λογικό. Όμορφος, έξυπνος, πλούσιος και ..φιλόδοξος. Σχεδόν αρριβιστής. Στο θέμα της δουλειάς, σκυλί μαύρο. Από τους λίγους δουλευταράδες που ξέρω. Πριν τρία χρόνια, ήρθε στην Αθηνα και μου χτύπησε το κουδούνι: «Καλά, ήρθε ο κολλητός σου και συ τον υποδεχεσαι με τη φόρμα και ένα στυλό…στο κεφαλι αντί για κοκκαλάκι; πέρασε ο αιώνας κι ακόμα γράφεις και διαβάζεις;» Τρελλάθηκα από χαρά. Δεν τον περίμενα. Είχα δε να τον δω δύο χρόνια. Μέσα σε λιγότερο από τριάντα λεπτά απ την  ώρα που κάτσαμε στου Μπαϊρακτάρη για σουβλάκια προλάβαμε να αρπαχτούμε: Μου ανακοίνωνε πως αρραβωνιαζόταν μια κοπέλα που ήξερα κι εγώ από παλιά και πως θα συμβίωναν κάπου στην Κηφισιά. «Και από δουλειά; Εσύ βγάζεις εκατομμύρια έξω, τι θα κάνεις εδώ; Θα βάζεις πολιτικό μέσο και θα σ αντιμετωπίζουν σαν 23χρονο πολλά υποσχόμενο;» Ήταν ερωτευμένος όμως. Κι όταν μαλιστα κατάλαβε ότι δεν ήμουν ευχαριστημένη με την ‘επιλογή’ του, -τι να καταλάβει δηλαδή, όπως πάντα σκυλί μαύρο που να μην ήμουν, εβαλα τη γροθιά στο μαχαίρι: «Δεν είναι αυτή για σένα. Θα κάνει πολτό τη ψυχή σου και θα φύγει χωρίς να κοιτάξει πίσω της, ξεκόλλα»: -«Είσαι στριμμένη κι αγενής και απορώ γιατί ήσουν φίλη μου όλα αυτά τα χρόνια».

Πριν επτά μήνες, ο Αλέξης τηλεφώνησε και μου πε «την πάτησα. Εφυγε. Πότε θα σε δω; Εχω να σου πω». Αυτήν τη φορά, δεν πήγαμε στο Μπαϊρακτάρη. Πηγαμε… στις κούνιες. Εκεί όπου εγώ έκανα κούνιες μικρή κι αυτός πιο πέρα έπαιζε μπάλα κοιτώντας –όποτε το θυμόταν- να ρίχνει και καμιά ματιά σε μένα «τη μικρή». Σκέφτηκα ότι στις κούνιες θα ήταν δύσκολο έως ανέφικτο να «σφαχτούμε»: «Καλά, δεν υπάρχεις. Πού σου ρθαν οι κούνιες; Οκ , ραντεβού εκεί..’.

Στην παιδική χαρά των ανέφελων -μας χρόνων, ο Αλέξης μου διηγήθηκε με περίεργη ηρεμία γονατιστός μπροστά μου ψιλοχοντροβαστώντας μου την κούνια όπου χα κατσει για να μη λικνίζομαι και ..σπάσει αλλά και για να τον ακούω απερίσπαστη, το άδοξο τέλος της ερωτικής του ιστορίας. Μιας ιστορίας που του χε στοιχίσει μπόλικες συναισθηματικές πληγές, αφθονο κόμπλεξ γαρνιρισμένο με ατέρμονη λαχτάρα για ανδρική αυτοεπιβεβαίωση και σχεδόν …χρεοκοπία. Όχι λόγω κρίσης. Αλλά η «εν λόγω» τον είχε καταφέρει –εκτός από το να τον φερει στην Ελλάδα-να ακολουθήσει συγκεκριμένα μονοπάτια στις επαγγελματικές του επιλογές, -αυτόν, τον ανεπηρεαστο!_με αποτέλεσμα , ο Αλέξης να ήταν τυχερός που απλώς χρεοκόπησε και δεν πήγε και στη φυλακή: « Και τώρα στρίγγλα, κάτσε κι ακου: «Ο Αλέξης όμως θα τα καταφερει και σε λίγο καιρό θα ναι και πάλι ο Αλέξης ο γνωστός». Στην αρχή δεν κατάλαβα. Μετά, κατάλαβα γιατί… «μου το εξήγησε» και μου εξήγησε και για τους «φίλους». Νόμιζα πως αναφερόταν στους παλιούς συμφοιτητές από την «αδελφότητα» του αμερικανικού πανεπιστημίου απ όπου είχε αποφοιτήσει. Αμ δε. Τελικά εννοούσε πως είχε γνωριστεί στην Αθήνα με «φίλους, καλά παιδιά, οι περισσότεροι επώνυμοι και του χώρου» που του υπόσχονταν «συνεργασία». Και «τελικά», εννοούσε ότι σκόπευε να κάνει πράξη αυτό που δεν είχε κάνει τόσα χρόνια αφού η μεθοδική, προσωπική κι επίπονη εργατικότητα του τον είχε ανταμείψει πλουσιοπάροχα και δεν είχε χρειαστεί «βοήθεια» ώστε «να ενταχθεί». H μόνη του ¨ενταξη», ήταν να μοιράζεται ξενύχτια ερωτικά με τα κορίτσια που ‘φιλοξενούνταν» με πρωτοβουλία των μελών της παλιάς φοιτητικής «αδελφότητας».Ναι, ο Αλέξης σκόπευε να γίνει Μασώνος. Και τα πουλιά απ τα δέντρα έφυγαν απ τις φωνές μας. Εγώ χτυπιόμουν ότι ξεπουλούσε τον εαυτό του τον ανδρισμό του την πατρίδα του την αξιοπρέπειά του κλπ κλπ , αυτός ωρυόταν ότι τα συνωμοσιολογικά και τα γραφικά μου θα μπορούσαν να είναι μηνύσιμα και πως στην παγκοσμιοποίηση ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει «αλλά έλεος πια με τις προσβολές και τα παραμύθια σου». Δεκτό.

Αλήθεια το λέω. Ακόμα και τώρα, κατανοώ και παραδεχομαι πως δεν υπήρχε τρόπος να πείσω έναν άνθρωπο 42 ετών πού έζησε από 19 σε τρεις διαφορετικές χώρες του εξωτερικού πως αυτός ήταν ο λάθος και γω η σωστή, αυτός ο Βρώμικος και γω  η Καθαρη και πως  αν γινόταν μασώνος στα δικά μου μάτια θα ήταν «αστείος αν δεν σ αρεσει που σε λέω πουλημένο κι αντίχριστο».

Τρεις μέρες μετά «τις κούνιες», ο Αλέξης μου τηλεφώνησε φανερά τσαντισμένος και σοκαρισμένος μαζί: Ρε συ, γραψε κάτι…στην εφημερίδα, στο μπλογκ, δεν ξέρω.. Κόντεψα να σκοτωθώ με τη μηχανή.. έπεσα σε μια λακουβάρα-παγίδα όπως έβγαινα από τη Λ** .. Καμιά γ…** κυβέρνηση δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια  του πολίτη.. Πήγα και στο Δήμο και έκανα χαμό και μου παν οι μ** ανερυθρίαστα ότι τα δημόσια έργα θέλουν και κονδύλια κι αφού έχει κρίση, λεφτα γιοκ. Τους είπα αυτό που μου παν οι γείτονες (ο Αλέξης ήταν καινούριος στην εν λόγω γειτονιά) , ότι η λακούβα-καρμανιόλα είναι πάνω από τέσσερα χρόνια ανοικτή και μου παν «πηγαίνε τε κύριε, σας εξηγήσαμε. Είδες τι θα παθαινα; Που όλο γκρινιάζεις και φωνάζεις. Θα μ εχανες..»

Τον έχασα.

Ο Αλέξης κηδεύτηκε του Αη Γιαννιού, πριν λίγες μέρες, που μπήκε το 11. Την πάτησε. Δεν την πάτησε «από τους Μασώνους» (όσοι από σας  είστε τέκτονες που με διαβαζετε μη με καταριεστε, όπως δεν καταριέμαι και γω κανενα πλασμα στη γη, μόνο στους πανάθες τα ψέλνω καμιά φορά..) . Την πάτησε «από υπερβολική ταχύτητα» «στο μικρό στενό της Λ» .. οπότε και η μηχανή του ανετράπη και ο χωρίς κράνος Αλέξης έπεσε μέσα στη λακούβα-κοφτήρι κι έκοψε το λαιμό του μ ένα πολύ περίεργο και σατανικό τρόπο, το «κόψιμο» της βυθισμένης σε κείνο το σημείο ασφάλτου ήταν σαν λεπίδι… Σαν ένα μεγάλο λεπίδι.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον προανέφερα πως η προσφιλής του έκφραση «την πάτησα» θα μου σκίζει τα αυτιά κάθε φορά που θα τον θυμαμαι. Πήγε από ταχύτητα; Από μη-κράνος; Από αυτήν που τον έφερε στην Ελλάδα; Από τη βλακεία του; Από θεϊκή βούληση; Από λακούβα; Από κρατική εγκληματική αμέλεια; Γιατί έτρεχε «υπερβολικα στο στενό» κι ενώ ήξερε πια για τη λακούβα, ο προσεκτικός κι έμπειρος οδηγός Αλέξης στις οκτω και μισή το πρωϊ που αν δεν πήγαινε δώδεκα δεν ξυπνούσε τον τελευταίο καιρό;

Σύμφωνα με την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, η ψυχή του Αλέξη δεν έχει αναπαυθεί ακόμα, περνά τα τελώνεια για να καταταγεί, ακόμα δεν συμπληρώθηκαν ούτε σαράντα ημέρες από το θάνατό του.. Αραγε, σύμφωνα με τη δική μου, «γραφική» ηθική, ο φίλος μου θα πάει στην κόλαση ή στον παράδεισο; Σήμερα διαβαζα –θα σας πω τι , λίγο παρακάτω- πολύ ήρεμη, σε μια καφετέρια. Διέκοψα το διαβασμα καθώς σαϊτα σκέτη, καρφώθηκε στους κροτάφους μου το ίδιο ερώτημα. Θα ναι ησυχα ο Αλέξης  στον ουρανό ή θα πάει στην κόλαση; Αράδιασα του Θεού μέσα στην καφετέρια όσα επιχειρήματα είχα να καταθέσω υπέρ του φίλου μου: « Με φύλαγε στις κούνιες από κακούς ανθρώπους και πεσίματα όταν ήμουν μικρή, κι απ την άκρη του κόσμου, μέσα από τα πιο μοδατα μπαρ και απ την αγκαλιά της ωραιότερης μοντέλας στη Νέα Υόρκη θα στελνε μήνυμα απ το κινητό του « γαβρίτσα νασαι καλα» και μυστηριωδώς το μηνυμα ερχόταν πάντα την ώρα που το χρειαζόμουν, καρτερικά ακουγε όλες τις φωνές μου όταν του τις έβαζα και ήταν πολύ ταπεινό εκ μέρους του να λέει ‘είχες δίκιο, την πάτησα’ και κάθε φορά που του ζητούσα λεφτα για τις φιλανθρωπίες μου μου δινε τόσα που του λεγα «ελα ρε, όχι τόσα’ και μου κρατούσε πίσω το χέρι λέγοντας «μην είσαι χαζή, κάποιοι έχουν ανάγκη, εγώ στις γκόμενες θα τα τρωγα, θες να τα φάω στις γκόμενες, δόστα όπου νομίζεις, μη μου λες..’. Είπα ακόμα του Θεού πως ο Αλέξης πρόλαβε να πονέσει από αγάπη και πως είχε γενικά μεγάλη αγάπη για τους ανθρώπους σε αντίθεση πχ, με μένα. Ειδικά αυτό το τελευταίο ο Θεός πρέπει να το κατάλαβε γιατί εγώ, ακόμα και την ώρα της υπεράσπισης του Αλέξη στην καφετέρια μπρος στο Μεγαλοδύναμο, διέκοψα τη ρητορική μου για να πω ανίερα, βλάσφημα και ατομιστικά του Θεού « και κάνε Θεέ μου να ξεπονέσει το στομάχι μου» και μετά.. συνέχισα να Του μιλάω για τον Αλέξη..

Δεν ξέρω αν ο Αλέξης είναι ή θα πάει στον παράδεισο κι αν στο διάστημα των επτά μηνών φόρεσε τελικά ποδίτσα και έγινε ‘μαθητευόμενος’ κι «αδελφός’ και δεν ξέρω τι άλλο. Δεν το ξέρω. Δεν ξέρω αν αν τελικά έμπλεξε με την «παραδοσιακή» «Στοα» ή αν «φίλους » εννοούσε τίποτα νεόπλουτους κουτοπόνηρους συνηλικιώτες που θα τον έπειθαν ότι έχουν προσβάσεις στη Λέσχη της Ρώμης ή στη G7  ή στη Μπίλντεμπεργκ για να του φανε με επαγγελαμτικές υποσχέσεις και τα τελευταία του λεφτά. Μπορώ να το μαθω, ακόμα και τώρα, αλλά ποιο θα ήταν το νόημα;

Έχω δε την  πλήρη επίγνωση ότι αυτό το κείμενο στο λημέρι μας, άλλοι θα το βρουν γελοίο, γραφικό, αλλοι συγκινητικό, άλλοι αδιάφορο, αλλοι πάλι, σοβαρό κι άλλοι αντιπαθητικό. Ως άνθρωπος των μίντια έχω επίσης μιλήσει και συναντήσει αρκετές φορές «τέτοιους» δηλαδή ανθρώπους «πολύ πετυχημένους» (φερόμενους ως)μασώνους. Και , αναλόγως του θέματος που συζητούσαμε, (όχι αυτό των θρησκειών και των μυστικών εταιρειών βέβαια)οφείλω να πω ότι , τις περισσότερες φορές, έφευγα από την «κουβέντα» με το συναίσθημα πως είχα μιλήσει με «μια χαρά άνθρωπο και καλά συγκροτημένο».

Φυσικά και διατηρώ ως επιστήμων   και ως άνθρωπος και πολίτης τις απόψεις μου , τις δικές μου απόψεις για το ρόλο των μυστικών εταιρειών στο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι και πιο ειδικά για το τι σημαίνει (για μένα στο κάτω-κάτω) τεκτονισμός. Δεν με απασχολεί να πείσω για τις απόψεις μου αυτές κανέναν, αλλά το τι  έλεγα και πίστευα για/στον ΦΙΛΟ μου για την υπόθεση αυτή, ε, φαντάζομαι πως ειδικά όσοι μασώνοι, θα το καταλαβαίνετε πως ήταν όχι μόνο δικαίωμα μου, αλλά και υποχρέωση μου, ως ΦΙΛΗΣ  του(η φιλία είναι ιερή αξία για σας, έτσι δεν είναι;) Και πιστεύω πως δεν θα πείραζε η σταση μου κανέναν τέκτονα που υποστηρίζει πως πιστεύει στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΦΡΟΣΥΝΗ.

Κάτι ακόμα:

Στην καφετέρια, σήμερα, πίνοντας εν σιωπή τη ζεστη σοκολάτα μου , διάβαζα το περιοδικό Le Point. Στο τελευταίο τεύχος του, εκτός από το ρεπορτάζ για την Τυνησία***,  είχε αφιέρωμα στους Μασώνους της Γαλλίας. Αυτό απαντά στην απορία πώς ήρθε και «μπλεκω» μια προσωπική μου ιστορία  με το ρεπορτάζ του περιοδικού.

Ας ξεσηκώσω λοιπόν από το πολυσέλιδο ρεπορτάζ-αφιέρωμα του περιοδικού να καταγράψουμε λίγο έτσι από την  επικαιρότητα των Ηλισσίων και την κοινωνική αντίληψη περί τεκτονισμού σήμερα στη χώρα όπου εδράζεται η ιστορική «Μεγάλη Ανατολή».

Ξεσηκώνω και μεταφράζω:

«… Αλαίν Μπαόυερ, παλιός Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής και σημερινός επίσημος σύμβουλος του Σαρκοζύ σε θέματα ασφάλειας, Χαβιέ Μπερτράν, Υπουργός Εργασίας, Ζαν Μισέλ Μπαίλέ, πρόεδρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, Σερζ Λεπελτιέ, πρώτος αντιπρόεδρος του ριζοσπαστικού κόμματος του Βαλουά, Πατρίκ Ολιέ με το νεοσύστατο πόστο του Υπουργού για τις σχέσεις με το κοινοβούλιο  Ζεραρ Λασιέ, πρόεδρος της Γερουσίας… Ο Φρανσουά Φιγιόν, που δεν είναι μασώνος, παραμένει…πρωθυπουργός. Αποδεικνύει αυτό πως οι αδελφοί δεν έχουν πια το πάνω χέρι; Σίγουρα όχι. Αλλά δεν κερδίζουμε σε όλα τα τακτικά χτυπήματα…»

(η συνέχεια  από το ρεπορτάζ  του Le Point θα αναρτηθεί αύριο)


Advertisements

Σχόλια»

1. modest073 - Ιανουαρίου 25, 2011

Βρίσκω το κείμενο σοβαρό και συγκινητικό.
Και τα επιχειρήματα είναι αρκετά και για μας, για να παρακαλέσουμε για την ψυχή του.

mariandr - Ιανουαρίου 25, 2011

Xαίρε Μόντεστ,

συγγνώμη που δεν απαντώ κατά καιρούς , η δικαιολογία μου πάγια αλλά αντανακλά την αλήθεια μου: τρεχω.
Χαίρομαι ιδιαίτερα αν τα επιχειρήματα ήταν αρκετά για μια ακόμα -ή περισσότερες- ικεσία.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: