jump to navigation

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΜΟΥ Ιανουαρίου 28, 2011

Posted by mariandr in Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κείμενα του 2010, Κοινωνία.
trackback

Θα τολμήσω ένα (λογικό) διασκελισμό, εκμυστηρευόμενη ..σε όλους σας που λημεριάζουμε εδώ μαζί, πώς , σκεπτόμενη την έννοια και το ζητούμενο της (κοινωνικής) ανατροπής σήμερα, έννοιας προσφιλούς ιδίως στην Αριστερά, πήγε ο νους μου στην ιστορία του πατέρα Ηρωδίωνα.

Την είχα διαβάσει στο βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Νικολάου, Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, αλλά το βιβλίο το χα δωσει δανεικό …κι αγύριστο που λένε. Πριν λίγες μέρες, «έτυχε» να βρω την ίδια ακριβώς ιστορία σκαναρισμένη στο ιστολόγιο «Ψήγματα Ορθοδοξίας» και  ..νατη!!

(ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΘΟΡΙΟΣ… – του Μητροπολίτη Μεσογαίας κ Λαυρεωτικής  Νικολάου)

Ήδη η ώρα περνούσε και έπρεπε να πάμε και στον π. Ηρωδίωνα· έναν ρουμάνο που ή ήταν σαλός δια Χριστόν ή δεν ήταν άνθρωπος.

Σε δέκα λεπτά φθάσαμε στον. σκουπιδότοπό του. Ο ήλιος είχε ήδη δύσει. Σ’ ένα ερείπιο γεμάτο σκουπίδια συναντούμε ένα νέο ήρωα. Ογδόντα δύο ετών, όρθιος στο κούφωμα μιας πόρτας. χωρίς πόρτα. Τα πόδια του κρατούσαν κόντρα στο ένα της δοκάρι. Η μέση του ακουμπούσε στο άλλο. Τα χέρια του στηρίζονταν στο πρώτο. Ώρες ολόκληρες περνούσε έτσι. Ο ίδιος δίχως ζωστικό. Μια μάλλινη φανέλα κι ένα κουρελιασμένο παντελόνι κάλυπταν το εξαγιασμένο σώμα του. Η καλύβη του γεμάτη σκουπίδια. Δεν έβλεπες δάπεδο. Ένα στρώμα από κονσέρβες, κουκούτσια, σακουλές, τάπες, καπάκια από μπουκάλια, φλούδες, ό,τι μπορούσε κανείς να φαντασθεί, πάχους τριάντα εκατοστών και πάνω, αποτελούσε το πολύτιμο χαλί στο μυστηριώδες. παλατάκι του και ασφαλώς το στρώμα του, αν βέβαια κοιμόταν οριζόντιος. Στους τοίχους του τα αποτυπώματα χυμένων καφέδων και τα ζουμιά πεταγμένων πορτοκαλάδων και, αντί για κατοικίδια ζώα, όλων των ειδών τα ζωύφια, μυγάκια, κατσαρίδες και ποντίκια.
– Ευλογείτε, γέροντα, είπε χαρούμενος ο απλοϊκός συνοδοιπόρος μου.
– Ο Κύριος, απαντά νηφάλιος ο ηρωικός ασκητής, χωρίς να δείχνει καθόλου ενοχλημένος για τον οικολογικό περίγυρό του.
– Σου φέραμε λίγες ευλογίες, κάτι να φας, συνεχίζει δίχως ενδοιασμό ο μοναχός φίλος μου.
– Ω! καλοί πατέρες, πολύ ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Καλοί πατέρες. Πολύ ευχαριστώ, απαντά εκείνος.
Και παίρνοντας την σακούλα με τις ευλογίες και συνεχίζοντας να επαναλαμβάνει αυτές τις προτάσεις, με ιδιάζουσα δύναμη και εκφραστικότητα, πετούσε τις ντομάτες και τα ροδάκινα πάνω από τα κεφάλια μας στους τοίχους της καλύβης του. Τα χυμένα ζουμιά τους αποτυπώνουν την δική μου απορία που, σκυμμένος μη με πάρουν τα βόλια, προσπαθούσα να καταλάβω τη λογική της ευγνωμοσύνης του και, εντελώς ξαφνιασμένος, να αποτυπώσω το περιεχόμενο της ιδιότυπης μοναχικής προοπτικής του.
Αφού έσπασε τα μακαρόνια και τα έχυσε από το περίβλημά τους, αφού σκόρπισε τα μπισκότα όσο πιο μακριά μπορούσε, φωνάζοντας «να φάνε τα πουλάκια· να φάνε τα πουλάκια», άρχισε να μιλάει για τον σταυρό του Χριστού, την προδοσία του Ιούδα και εν μέσω ασυνάρτητων κραυγών να δοξάζει το όνομα του Θεού.

Είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει. Λίγο ακόμη και θα χάναμε το θέαμα. Θα χάναμε αυτό που ο π. Ηρωδίων έδειχνε. Μέσα όμως στη νύχτα τα δικής μου λογικής είχα αρχίσει να υποψιάζομαι λίγο απ’ αυτό που έκρυβαν τα σκουπίδια, τα ακαταλαβίστικα λόγια και φυσικά η εντελώς ακατανόητη λογική ενός σαλού για την αγάπη του Χριστού. Θυμήθηκα τον αββά Ισαάκ που, αναφερόμενος σ’ αυτούς τους ηρωικούς αγίους που ζουν «εν αταξίαις, εύτακτοι όντες», κατακλείει· «ταύτην την άνοιαν αξιώσει ημάς ο Θεός φθάσαι». Άραγε αυτή είναι η λογική για την οποία μιλούσε ο π. Παΐσιος;
Γύρισα πίσω για μια τελευταία κλεφτή ματιά. Το άσχημο από την φύση του και άγριο από τον τρόπο του πρόσωπό του έλαμπε υπερβατικά από την χάρη του Θεού. Ήταν τόση η λάμψη του που υποχρέωνε τα πήλινα μάτια μου και την «μη ορώσα» καρδιά μου σε ασυνήθιστες οράσεις άλλου είδους και άλλου κόσμου. Η μυστηριώδης όψη του μένει ακόμη βαθειά χαραγμένη στην μνήμη μου.
Έφυγα και ξαναβυθίστηκα στα σκουπίδια του εαυτού μου. Εκείνος έμεινε πατώντας πάνω στα σκουπίδια της λογικής αυτού του κόσμου. Τον σκεπτόμουν και θαύμαζα την αντοχή και τον ηρωισμό του. Μέχρι σήμερα, ενώ αντιλαμβάνομαι την αξία και το μεγαλείο της λογικής του, δεν μπορώ να συλλάβω την δομή της. Σίγουρα η λογική είναι μεγαλύτερη εκτροπή από την διά Χριστόν σαλότητα. Ίσως όμως και ο σταυρός της να είναι τελικά βαρύτερος από τον σταυρό του π. Ηρωδίωνα.
Πάνω στο πανεπιστήμιο των σκουπιδιών και της σαλότητος, τόλμησα να προβάλω την λογική, την αίγλη και την φινέτσα της νωπής τότε εμπειρίας μου στο Harvard και το ΜΙΤ. Τότε άρχισαν τα σκουπίδια να ευωδιάζουν σαν λουλούδια, τα ζωύφια να μεταμορφώνονται σε πουλάκια, οι ξεσχισμένες σακκούλες σε πτυχία και δημοσιεύματα· και ο π. Ηρωδίων πολύ πιο «έξυπνος», πολύ πιο πετυχημένος από τους Νομπελίστες καθηγητές μου! Η λογική τους έμοιαζε με αγωνιστικό αυτοκίνητο· η λογική της διά Χριστόν σαλότητος με πύραυλο. Το πρώτο τρέχει μέχρι 320 χλμ. την ώρα. Το δεύτερο από 29.000 χλμ. την ώρα και πάνω. Το πρώτο κινείται οριζόντια. Το δεύτερο κατακόρυφα. Στην μία περίπτωση, αν υπερβείς το όριο, γκρεμοτσακίζεσαι. Στην δεύτερη, αν το ξεπεράσεις, εκτοξεύεσαι· ξεπερνάς την βαρύτητα της γης· διαφεύγεις· ελευθερώνεσαι. Οι πρώτοι, οι λογικοί, όσο κι αν τρέχουν πατάνε στην γη. Ο π. Ηρωδίων έφυγε από αυτόν τον κόσμο χωρίς να την έχει ακουμπήσει. Χωρίς να τον έχει ακουμπήσει..

 

 

 

Άραγε,  η ..ανατροπή που έκανε ο Ηρωδίων  πετώντας τα μακαρόνια και τα ροδάκινα, ακόμα και η σαλότητα του η ίδια, έχει «παραγωγικά» στοιχεία για μας τους πολίτες που ονειρευόμαστε τον τρόπο και το χρόνο δόμησης ενός «νέου» κοινωνικού κράτους; Εγώ νομίζω ότι όσοι επιθυμούν «ανατροπή»στην κοινωνία όπου ζουν , θα πρεπε τον Ηρωδίωνα να τον έχουν «πατερούλη» και «καθοδηγητή».

Αλλά οι σύγχρονοι επίδοξοι ανατροπείς δεν ζούμε σε καλύβες…

Άραγε, πόσο κατανοητή είναι αυτή η ανατροπή που φανερώνει ένας σαλός ακόμα και στους επίδοξους ανατροπείς των καιρών μας και πόσο σαλεμένος  είναι ο σαλός και πόσο ψυχικά υγιείς οι ανατροπείς ημείς που σπάζουμε μάρμαρα από τα πεζοδρόμια χαριν της εξέγερσης;

Πάντως…

Σαλή δεν είμαι. Ως σαλεμένη ή «σαλεμένη» , σκέφτομαι πόσο πολύ λυπάμαι κι αγανακτώ όταν οι κτηνοτρόφοι χύνουν το γάλα έξω από τη νομαρχία, γιατί αυτό το γάλα θα έσωνε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ζωές παιδιών στην Αφρική και ..λιμοκτονούντων λαθρομεταναστών στην Αθήνα που αναγκάζονται να τρώνε σκυλιά…(ή όχι;;) Κι όμως, σκέφτομαι ότι τα χυμένα μακαρόνια και ροδάκινα του πατέρα  Ηρωδίονα δεν μου προξενούν αγανάκτηση. Σ αυτόν, βλέπω όντως μάθημα αληθινής, αυθεντικής κοινωνικής ανατροπής. Γιατί βλέπω στη στάση του τη δική μου, ξαφνική , προσωπική ανατροπή… Χαλάλι τα χυμένα ροδάκινα και οι πεταμένες  ντομάτες.

Μου σάλεψε , λέτε;

Advertisements

Σχόλια»

1. Κώστας Σ. - Φεβρουαρίου 3, 2011

μπαααα

mariandr - Φεβρουαρίου 3, 2011

Όταν η «Αποκλίνουσα σκέψη» συναντά το ‘Σαλεμένο» το «μπαααα» είναι μόνο η αρχή….!
Καλώς το.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: