jump to navigation

Ο δικός μου ιππότης … «στην τρίτη χιλιετία». Μαρτίου 1, 2011

Posted by mariandr in Ελλάδα, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κείμενα του 2011, Μνήμες του λαού μου.
trackback

Η θεία η Τασία, ο Θεός να την αναπαύει, ήταν η πολυαγαπημένη μου θεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι όσο ζούσε δεν είχαμε τις διαφωνίες μας, διαφωνίες που ξεκινούσαν από το αν το κόκκινο ταιριάζει καλύτερα με μαύρο ή άσπρο και κατέληγαν στο αν και κατά πόσο «Ο Ορθόδοξος Συναγερμός» του Καρατζαφέρη είναι «ορθόδοξος» κι αν χωράει και Καθολικούς…Ειδικά όταν την πείραζα και της έλεγα «μπα, εγώ έμαθα ότι ο Καρατζαφερης εχει και Καθολικούς στο ψηφοδέλτιο», γινόταν τούρμπο…

Από τις σημαντικότερες διαφωνίες μας, ήταν ωστόσο η αφορώσα στους..ιππότες.

Αγνωστο γιατί, ζήτημα προς ψυχανάλυση ίσως , μια φορά, κάθε φορά που η θεία έβλεπε έναν ηθοποιό που της άρεσε ή σχολίαζε κάποιον «επώνυμο» που της άρεσε αναφωνώντας «αχ, τι ιππότης!», εγώ ανακατευόμουν όλο επίδειξη και πείσμα στο άκουσμα της λέξης: «ιππότης», μα που σουρθε καλέ θεία! Πες «παλλικάρι» πες «λεβέντης».. Είχα θέμα με τους ιππότες. Μου την έσπαγαν. Μου την έδιναν. Δεν τους γούσταρα! Συμπαθής ήταν μόνο ο σωματοφύλαξ Ντ Αρντανιάν, ο καρακαημένος ο Δον Κιχώτης , ο Ζορό, και αργότερα, όταν με αποπλάνησε ο …γαλλικός πολιτισμός , άντε και υποχώρησα στα θέλγητρα του «Le Chevalier Noir». Ως εκεί όμως. Δε μπα να μου λεγε η θεία πως ο ιππότης είναι ένας ευγενικος και νέος άνδρας, δεν μπα να προσπαθούσε να με πείσει –από τα παιδικά μου χρόνια- πως «κάποτε θα ρθει ο ιππότης σου», τίποτα! Ημουν πεπεισμένη πως οι ιππότες ήταν άχρηστη , μεσαιωνική ιστορία , πως οι πανοπλίες είναι παλιοσίδερα και ο «ιππότης της τιμής» που θα ρθει να γονατίσει για χαρη μου θα μυρίζει σουβλάκι και θαναι πρώτος στο τρέξιμο και στο καράτε και θα μιλάει Ελληνικά (διότι αποκλειόταν ιππότης να μιλάει Ελληνικά) αν δε επρόκειτο ποτέ «ο δικός μου ιππότης» να φορέσει στολές και κουραφέξαλα, θα φορούσε ή φουστανέλα την 25η Μαρτίου ή στρατιωτικά αν θα ταν φανταράκι.

Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά, όταν η νονά (καλή της ώρα) μαρτύρησε στη θεία την Τασία ότι πάλευε να μου γνωρίσει έναν «ευγενή νέο» και γω δεν ήθελα φυσικά ( εικοσάχρονο κορίτσι και να μου γνωρίσουν, εγώ ανημπόρια είχα να γνωρίσω μόνη μου;-καιη θεία της είπε «αστο επάνω μου», έγινε …των Ναϊτών η Σταυροφορία σε Μαριαννίσια έκδοση!

Διότι η συγχωρεμένη «αστο επάνω μου» θεία, έκανε το σφάλμα να επιχειρηματολογήσει υπέρ του νέου, με τη μοναδική φράση «τι να σου πω παιδί μου, τι να σου πω φωτάκια μου, ένα θα σου πω: είναι ένας ιππότης!».

Ο πολύχρονος αγώνας μου να μην ξανακούσω τη λέξη που τόσο με νευρίαζε , την «ιπποτική» λέξη «ιππότης», δικαιώθηκε σύντομα, γιατί τόσο η θεία όσο και η νονά, από μόνες τους ήρθαν ως ιτιές κλαίουσες να μου πουν λίγες μέρες αργότερα ότι ο ιππότης ήταν «λιμοκοντόρος».- Μα σας το λέγα, η Ελλάδα δεν βγάζει ιππότες. Βγάζει άντρες. Καλούς και κακούς, όμορφους κι ασχημους, ηλίθιους κι έξυπνους, αλλά ιππότες όχι. Μπα… Πάτε στα εξωτερικά να ζήσετε με τους ιππότες και τις χίμαιρες σας. Εγώ άλλωστε θα πάρω «αντρα καπετάνιο θα πάρω άντρα ναυτικό» που λέει και η Λιζέτα (Νικολάου, που πήρε τον Λιάνη και μετά από χρόνια χώρισαν) χώρια ότι «αυτός που περιμένω» που τραγουδάει και η Βίσση «δεν θα ναι ο ιππότης, θα ναι απλώς στρατιώτης στα χαρακώματα». Εμα πια!

Εξομολογούμαι: στο μεταξύ διάστημα, είχα πιάσει φιλίες απογευματινές με τον «ιππότη της ασφάλτου» , ήταν ο μοναδικός τηλεοπτικός ιππότης που του βγαζα..το καπέλο!

Η θεία έφυγε χωρίς να καταλάβει ποτέ της τα ..κολλήματα μου με τους ιππότες (μα αυτοί ήταν ήρωες και πολεμούσαν τους κακούς!, μου λεγε) και γω , μεγαλώνοντας, απλώς αδιαφορούσα  για τους ιππότες και μόνο τις Απόκριες μια φορά, ντύθηκα Ζορό, κουκλί ήμουν, πολύ μου άρεσα,  κι αυτό.

Ώσπου χθες…

Όχι, δεν συνάντησα τον ‘ιππότη μου, εκτός  αν αυτός ήταν για λόγους ακατάληπτης κατασκοπείας ή αναίτιας ταπεινοφροσύνης μεταμφιεσμένος στον άγνωστο γενειοφόρο με την αθλητική φόρμα που πεσε φουριόζος πάνω μου και μου ζητούσε «ένα σαράντα να πάω σπίτι μου γιατί μ εκλεψαν καλέ κυρία».

Χθες, έπεσα πάνω σε μια είδηση …άκρως ιπποτική: «Μπορεί η περίοδος της Ιπποτοκρατίας να φαντάζει μακρινή αλλά κάποιοι της παγκόσμιας ελίτ, που θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους των Ιπποτών της Ρόδου οραματίζονται να καταστήσουν ξανά το «σμαραγδένιο νησί» κέντρο των «Ιπποτών της τρίτης χιλιετίας».

Αυτό – τουλάχιστον, προκύπτει από την πρόσφατη επίσκεψη του επικεφαλής του Στρατιωτικού Τάγματος του Ναού της Ιερουσαλήμ, η οποία έγινε με κάθε μυστικότητα, όπως αποκαλύπτεται σήμερα.

Κίνητρο, όπως ανέφερε στη συνάντηση που είχε την προπερασμένη Δευτέρα με τον Μητροπολίτη Ρόδου κ. Κύριλλο είναι η επανένωση όλων των ιπποτικών ταγμάτων σε μια Παγκόσμια Ομοσπονδιακή Ενωση με σκοπό τη μόνιμη πια παρουσία τους στη Ρόδο, στα βήματά των δικών τους «πρόδρομων πατεράδων», όπως αποκαλούν τους Ιππότες του Τάγματος των Ιωαννιτών που, ως γνωστόν, κατέλαβαν τη Ρόδο, το 1309 και παρέμειναν μέχρι την άλωση του νησιού από τους Τούρκους, επί δύο και πλέον αιώνες.

Κατά τη συνάντηση με τον κ. Κύριλλο, η οποία, κατά τις πληροφορίες, έγινε παρουσία του νομικού επροσώπου των «Ιπποτών» και οικονομικών παραγόντων ο επικεφαλής των «Ιπποτών» αποκάλυψε τα φιλόδοξα σχέδια του για τη Ρόδο.

Συγκεκριμένα ανακοίνωσε ότι στις προθέσεις τους, με την ίδρυση της Παγκόσμιας Ομοσπονδιακής Επανένωσης των Ιπποτών, είναι η δημιουργία ενός ιπποτικού χωριού.

Το χωριό των Ιπποτών έχει επιλεγεί να χτιστεί στην ευρύτερη περιοχή της Λαχανιάς, όπου η Εκκλησία της Ρόδου διατηρεί ακόμη μεγάλες εκτάσεις. Σύμφωνα με τα σχέδια που παρουσιάστηκαν προτίθενται να ανεγείρουν 600 περίπου μονοκατοικίες, συνεδριακό κέντρο, μονάδα νοσοκομειακή για την παροχή πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, γηροκομείο και διάφορα άλλα κέντρα κοινωφελούς σημασίας.

Με δεδομένο ότι δεν έχουν εντοπιστεί σε άλλο μέρος του νησιού μεγάλες ιδιοκτησίες, ο εκπρόσωπος των Ιπποτών έθεσε ζήτημα παραχώρησης δύο μεγάλων εκκλησιαστικών ακινήτων στην περιοχή Λαχανιάς, υπογραμμίζοντας ότι τα κτίσματα θα είναι στην κυριότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ωστόσο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Μητροπολίτης Ρόδου επιφυλάχθηκε να απαντήσει, διευκρινίζοντας ότι το ζήτημα της παραχώρησης των ακινήτων ξεφεύγει της αρμοδιότητάς του με την επισήμανση «αρμόδιο να αποφασίσει είναι το Πατριαρχείο».

Σημειώνεται ότι το «Ανώτατο Στρατιωτικό Τάγμα του Ναού της Ιερουσαλήμ» έχει έδρα τη Ρώμη και πολύ στενές σχέσεις με το Βατικανό και όπως τόνισε ο εκπρόσωπος των Ιπποτών η εδώ παρουσία τους «θα συμβάλει στην πρσέγγιση των δύο Εκκλησιών», θέμα που βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο, καθώς ο διάλογος μεταξύ Βατικανού και Πατριαρχείου παραμένει ενεργός στα τελευταία χρόνια με εκατέρωθεν «βήματα καλής θελήσεως».

Η στάση του Πατριαρχείου μέχρι στιγμής δεν έχει εκδηλωθεί, αλλά οι οικονομικοί παράγοντες που γνωρίζουν την υπόθεση υποστηρίζουν ότι «η παρουσία των Ιπποτών» του κόσμου στη Ρόδο θα προσδώσει μια νέα διάσταση στην οικονομική και κοινωνική ζωή του νησιού, και θα τονώσει -πέραν όλων των άλλων- τον τουρισμό σε μια ιδιαιτέρως κρίσιμη συγκυρία, καθώς πρόκειται για άτομα της παγκόσμιας ελίτ».

Η σύμβαση

Να σημειωθεί ότι ο επικεφαλής των «Ιπποτών του Τάγματος της Ιερουσαλήμ» παρουσίασε στον Μητροπολίτη Ρόδου σχέδιο «σύμβασης» στο οποίο αναφέρονται πρωτίστως οι κοινωνικοί, πολιτιστικοί στόχοι του εγχειρήματος επανένωσης των ιπποτικών ταγμάτων σε μια παγκόσμια ομοσπονδιακή Ενωση.

Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται εισαγωγικά στο σχέδιο συμφωνητικού μεταξύ της Ελληνορθόδοξης Ελληνικής Χριστιανικής Εκκλησίας της Ρόδου και της Supremus Militaris Orolo Mibitum Templi Hierosolymitani» (Στρατιωτικό Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών στη Ρώμη) στην αυγή της τρίτης χιλιετίας «ένα γκρουπ σκεπτόμενων ανθρώπων για «καλό κοινό», ένα γκρουπ «Ιπποτών», στη Ρώμη πεπεισμένοι ότι ο πολιτισμός, η αλληλοβοήθεια, η αλληλεγγύη και η στήριξη των αδύναμων, είναι κοινή περιουσία όλου του ανθρώπινου είδους, ικανή να υπερτερεί και να διαλύει τις εθνικές διαφορές, θρησκευτικές και φυλετικές, για τη διάσωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μελετώντας σε βάθος το πώς να καταστήσουν πραγματικά και ενεργά αποτελεσματικές εκείνες τις αξίες και αρχές στις οποίες πιστεύουν και όσοι άλλοι πιστεύουν όπως αυτοί.

Αλλά που τώρα φαίνονται όλο και περισσότερο παγιδευμένες από πατίνες και εγωισμούς, φατρίες, φόβους, κενά υπαρξιακά μοντέλα, έθεσαν -σαν στόχο- να επιστρέψουν για να ξαναρχίσουν να «ξαναφτιάξουν μια παγκόσμια ένωση ανθρώπων καλής θέλησης», που συμμερίζονται αξίες -ξανά- στη Ρόδο, από όπου οι «πατέρες τους σκαπανείς» ξεκίνησαν, και έπειτα να εξαπλωθούν στον κόσμο, για να δημιουργήσουν -ξανά- ακριβώς στη Ρόδο τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις για να δώσουν ζωή και δύναμη σε μει αναγεννημένη και ευρύτερη «Διεθνή Οργάνωση των Αξιών και των Αρχών»».

Στους στόχους ακόμα αναφέρονται και τα ακόλουθα:

Να επανενώσει τα ιπποτικά τάγματα, ιδρύοντας μια Παγκόσμια Συνομοσπονδιακή Ενωση Ιπποτών στη Ρόδο – εναρμονισμένη με τα προστάγματα της σημερινής κοινωνίας που, αναφερόμενη στις παραδόσεις και το ηθικό πνεύμα των Ιπποτών, υλοποιήσει αυτά, επανερμηνεύοντας, τον κόσμο των Ιπποτών Ναϊτών, ανανεώνοντας τις αρχές του ευγενούς και θρησκευτικού ιπποτισμού, και που να εμπνέεται, στα ιστορικά έργα που ανά τους αιώνες καθόρισαν το τάγμα των Ναϊτών.

Να πραγματοποιήσει τους θεσμικούς σκοπούς των Ιπποτών, προς βοήθεια των αδυνάμων, των καταπιεσμένων των «λησμονημένων».

Να φροντίσει για τη διάσωση το ανθρωπίνου είδους, προωθώντας την κοινωνική του ανάπτυξη, πολιτισμική, οικονομική.

Να προωθήσει τη διαθρησκευτική συζήτηση, διαπολιτισμική, χωρίς διακρίσεις.

Να διαδώσει στον κόσμο τις ιδέες και τις αξίες του ιπποτισμού της οικουμενικότητας, της ειρήνης, της συνεργασίας, της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης, και της αδελφότητας ανάμεσα στους λαούς.

Να υπερασπισθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να διαφυλάξει την ελεύθερη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας, με σεβασμό στην Ηθική των παγκόσμιων αξιών, του Ιπποτισμού.» (Πηγή: ΡΟΜΦΑΙΑ)

Ας δούμε τώρα τι γράφει η καλή μας  Γουϊκιπίντια!

«Οι Ιωαννίτες Ιππότες, γνωστοί και ως Ανεξάρτητο Στρατιωτικό Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ της Ρόδου και της Μάλτας, Τάγμα του Αγίου Ιωάννη, Οσπιταλιέροι και Ιππότες της Μάλτας, (Γαλλικά Ordre Des Hospitaliers), είναι Ιπποτικό Θρησκευτικό Τάγμα, που ξεκίνησε ως αμαλφικό νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ το 1080 για να παρέχει φροντίδα στους φτωχούς, άρρωστους ή τραυματισμένους προσκυνητές των Αγίων Τόπων. Μετά τη Χριστιανική εκστρατεία στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την πρώτη Σταυροφορία, έγινε θρησκευτικό και πολεμικό τάγμα με δική του διοίκηση αναλαμβάνοντας την προστασία των Αγίων Τόπων. Μετά την ήττα και την εκδίωξη των Χριστιανικών δυνάμεων, το τάγμα συνέχισε τη δράση του αρχικά στη Ρόδο και μετέπειτα στη Μάλτα.

Όταν ο Ναπολέων κατέλαβε τη Μάλτα το 1798, οι Ιωαννίτες έπαψαν να έχουν εδάφη υπό την κατοχή τους και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, ως Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας.

Το 600μ.Χ.,ο αβάς Πρόβος διατάχθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο τον Α’ να χτίσει ένα νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ για να φροντίζει τους Χριστιανούς προσκυνητές των Αγίων Τόπων.Το 800μ.Χ. ο Καρλομάγνος, Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επεξέτεινε το νοσοκομείο του Πρόβου και πρόσθεσε μία βιβλιοθήκη σε αυτό. Περίπου 200 χρόνια αργότερα ο χαλίφης Άλ Χακίμ κατέστρεψε το νοσοκομείο μαζί με άλλα 3.000 κτίρια της Ιερουσαλήμ. Το 1023 έμποροι από το Αμάλφι και το Σαλέρνο πήραν άδεια από τον χαλίφη Αλ-Ζαχίρ της Αιγύπτου να ξαναχτίσουν το νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ. Το νέο νοσοκομείο χτίστηκε στο σημείο που βρισκόταν το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και λειτουργούσε από Βενεδικτίνους μοναχούς.

Το μοναστικό τάγμα ιδρύθηκε αμέσως μετά την Α’ Σταυροφορία από τον Γεράρδο (γνωστό ως ο «Ευλογημένος»), του οποίου ο ιδρυτικός ρόλος επικυρώθηκε με Παπική Βούλα του πάπα Πασκάλ του Β’ το 1113. Στον Γεράρδο δόθηκαν περιοχές και οικονομική βοήθεια για το τάγμα του στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο διάδοχος του, Ραϋμόνδος ντε Πονί της Προβηγκίας, εγκατέστησε το πρώτο σημαντικό νοσοκομείο των Ιπποτών του Ξενώνα κοντά στον Ναό της Αναστάσεως της Ιερουσαλήμ. Αρχικά, το τάγμα περιέθαλπτε προσκυνητές, αλλά σύντομα ήταν σε θέση να παρέχει ένοπλη συνοδεία η οποία αργότερα εξελίχθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη.

Οι Ιωαννίτες και οι Ιππότες του Ναού (Ναΐτες) (οι οποίοι συστάθηκαν το 1119), έγιναν τα πιο ισχυρά χριστιανικά τάγματα της περιοχής και κατάφεραν να διακριθούν σε αρκετές μάχες εναντίον των Μουσουλμάνων. Χαρακτηριστικός του τάγματος ήταν ο μαύρος μανδύας με τον άσπρο σταυρό, σε αντίθεση με τον άσπρο μανδύα και τον κόκκινο σταυρό των Ιπποτών του Ναού. Έμβλημά τους ήταν το γεράκι.

Στα μέσα του 12ου αιώνα το τάγμα χωρίστηκε σε ένα πολεμικό τμήμα και ένα τμήμα που ασχολούνταν με την περίθαλψη των ασθενών και των τραυματισμένων. Ήταν, παράλληλα, και ένα θρησκευτικό τάγμα, στο οποίο είχαν δοθεί προνόμια από την παπική Έδρα. Για παράδειγμα, το τάγμα δεν αναγνώριζε κανενός είδους εξουσία πέρα (φυσικά) από την παπική, δεν πλήρωνε τον φόρο της δεκάτης και του επιτρεπόταν να διατηρεί δικά του θρησκευτικά κτίρια. Πολλά από τα πιο σημαντικά αμυντικά έργα (κάστρα κυρίως) των Αγίων Τόπων κτίστηκαν από τους Ιωαννίτες και τους Ιππότες του Ναού. Στην ακμή του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ οι Ιωαννίτες είχαν 7 οχυρά και 140 διάφορα άλλα κτήματα στην ευρύτερη περιοχή. Τα δύο μεγαλύτερα από αυτά, οι βάσεις της δύναμης τους στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, ήταν το Κρακ των Ιπποτών και το Μαργκάτ. Η περιουσία του Τάγματος χωριζόταν σε «κοινόβια»(μοναστήρια), τα οποία διαιρούνταν σε «δικαιοδοσίες», που με τη σειρά τους χωριζόταν σε «ταξιαρχίες». Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανέλαβε την προστασία του τάγματος σε ένα καταστατικό προνομίων που εξέδωσε το 1185. Οι Ιωαννίτες προέρχονταν από όλη την Ευρώπη αλλά κυρίως από την Γαλλία όπως και οι Ναΐτες. Οι Ιωαννίτες είχαν το ισχυρότερο ιππικό και δραστηριοποιούνταν σε όλη την Ευρώπη και, βεβαίως, στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας.

] Στην Κύπρο και τη Ρόδο

Η ακμάζουσα δύναμη του Ισλάμ κατάφερε, τελικά, να απωθήσει τους Ιππότες από την Ιερουσαλήμ. Μετά την πτώση του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ (η ίδια η πόλη «έπεσε» το 1187), οι Ιωαννίτες περιορίστηκαν στην Κομητεία της Τρίπολης, και όταν η Άκκρα καταλήφθηκε το 1291 το τάγμα βρήκε καταφύγιο στο Βασίλειο της Κύπρου. Έχοντας αναμειχθεί με αρνητικές για το τάγμα συνέπειες στην πολιτική κατάσταση της Κύπρου, ο μάγιστρος Γκιγιόμ ντε Βιγιορέτ κατέστρωσε σχέδια απόκτησης ενός δικού τους χώρου κυριαρχίας,επιλέγοντας τη Ρόδο για νέο τους «σπίτι«.Ο διάδοχος του Φούλκ ντε Βιγιορέτ εκτέλεσε το σχέδιο και, στις 15 Αυγούστου του 1309, μετά από δύο χρόνια εκστρατείας, το νησί της Ρόδου παραδόθηκε στους Ιωαννίτες. Επίσης απέκτησαν τον έλεγχο ενός αριθμού από μικρότερα γειτονικά νησιά καθώς και των Μικρασιατικών λιμανιών της Αλικαρνασσού και του Καστελόριζου.

Οι Ιππότες του Ναού διαλύθηκαν το 1312 και μεγάλο μέρος της περιουσίας τους δόθηκε στους Ιωαννίτες. Τα νέα «αποκτήματα» οργανώθηκαν σε 8 «Γλώσσες» (διοικητικές περιφέρειες του Τάγματος), οι οποίες βρίσκονταν σε 8 διαφορετικές περιοχές (Αραγονία, Αρβέρνη, Καστίλη, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Προβηγκία. Καθεμιά διοικούνταν από έναν «Ηγούμενο» (Prior) ή, εάν υπήρχαν περισσότερα από ένα «κοινόβια» στην διοικητική περιφέρεια, από έναν Μεγάλο Ηγούμενο (Grand Prior).

Στη Ρόδο οι Ιωαννίτες, αναφερόμενοι τότε και ως «Ιππότες της Ρόδου» αναγκάστηκαν να γίνουν μια πιο εξεζητημένη στρατιωτική δύναμη, μαχόμενοι κυρίως ενάντια σε Τούρκους πειρατές. Αντιστάθηκαν σε δύο εισβολές, μία από τον Σουλτάνο της Αιγύπτου το 1444 και άλλη μία από τον Σουλτάνο Μωάμεθ τον Β’, ο οποίος, μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, είχε θέσει τους Ιωαννίτες ως στόχο «πρώτης προτεραιότητας».

Το 1494 οι Ιωαννίτες κατασκεύασαν οχυρωματικά έργα στην χερσόνησο της Αλικαρνασσού, χρησιμοποιώντας κομμάτια από το (μερικώς) κατεστραμμένο Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (ένα από τα επτά θαύματα του Αρχαίου Κόσμου).

Το 1522 μία νέου είδους και μεγέθους δύναμη «κατέφθασε» : 400 πλοία υπό την διοίκηση του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, μετέφεραν 200.000 στρατιώτες στο νησί. Ενάντια σε αυτή τη δύναμη οι Ιωαννίτες, υπό τον μάγιστρο Φίλιππο Βιγιέρς, είχαν 7.000 άνδρες και τα οχυρωματικά τους έργα. Η πολιορκία διήρκεσε 6 μήνες, στο τέλος της οποίας επετράπη στους εναπομείναντες νικημένους Ιωαννίτες να αποσυρθούν στη Δύση. Μετά από αυτή την ήττα στην ξηρά, οι Ιωαννίτες άρχισαν να εγκαταλείπουν σταδιακά τις παλιές τακτικές του ιππικού, αναλογιζόμενοι την υπεροχή του εχθρού τους στην ξηρά και αντιλαμβανόμενοι ότι ήταν πιο ευάλωτος στη θάλασσα.

Η Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου αποτελεί σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Ιππότες της Μάλτας

Έτσι, την 1η Ιανουαρίου, στόλος 50 σκαφών απέπλευσε από το λιμάνι της Ρόδου έχοντας άγνωστη κατεύθυνση. Σε αυτόν επέβαιναν τα υπολείμματα των Ιωαννιτών καθώς και 4.000 Ρόδιοι, που προτίμησαν να τους ακολουθήσουν, όλοι σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω της εξάμηνης πολιορκίας. Ο στόλος συγκεντρώθηκε στη Μεσσήνη της Σικελίας και στους Ιππότες δόθηκε ως προσωρινή κατοικία το Βιτέρμπο. Συνεπώς, ο Μάγιστρος του τάγματος είχε πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει για να αποτρέψει τη διάλυση του τάγματος. Στα προβλήματα ήρθε να προστεθεί ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, ο οποίος έσπειρε τη διχόνοια στο τάγμα καθώς τα περισσότερα μέλη του ήταν Γάλλοι και Ισπανοί.

Τελικά, μετά από συνολικά 7 χρόνια μετακίνησης, το 1530, και μετά από πολλές διαπραγματεύσεις κατά τις οποίες ο μάγιστρος του Τάγματος αποδείχθηκε εξαίρετος διπλωμάτης, τους παραχωρήθηκε από τον Πάπα και τον Βασιλιά της Ισπανίας, Κάρολο Κουίντο(ο οποίος ήταν βασιλιάς και της Σικελίας) η Μάλτα μαζί με το Γκόζο και το Βορειοαφρικανικό λιμάνι της Τρίπολης. Για τις παραπάνω κτήσεις οι Ιωαννίτες απέδιδαν ετήσιο φόρο (την ημέρα του Ψυχοσαββάτου, συγκεκριμένα) στον Βικάριο (τοποτηρητή) του βασιλιά Φιλίππου Β.

Η Μάλτα αποτελούσε σημαντικό προπύργιο της Ευρώπης, έχοντας τεράστια στρατηγική σημασία δεδομένης της κατάστασης στη Μεσόγειο. Παράλληλα η Μάλτα αποτελούσε για αιώνες το σταυροδρόμι του δουλεμπορίου στη Δυτική Ευρώπη, αφού οι αιχμαλωτισμένοι Μουσουλμάνοι(αλλά και όποιος Αφρικανός έπεφτε στα χέρια των Ιωαννιτών) πωλούνταν ως δούλοι. Οι Ιωαννίτες συνέχισαν τη δράση τους εναντίον των Μουσουλμάνων, και παρά το μικρό αριθμό αριθμό πλοίων που διέθεταν κατάφεραν να προξενήσουν απώλειες στους Οθωμανούς, οι οποίοι δυσαρεστήθηκαν βλέποντας το τάγμα ξανά σε δράση.

Το 1565 ο Σουλεϊμάν έστειλε δύναμη 40.000 περίπου ανδρών να πολιορκήσει δύναμη 700 Ιπποτών και 8.000 στρατιωτών και να καταλάβει τη Μάλτα. Στην αρχή, η μάχη εξελισσόταν όπως η μάχη της Ρόδου : οι περισσότερες πόλεις καταστράφηκαν και σχεδόν οι μισοί ιππότες σκοτώθηκαν. Στις 18 Αυγούστου η κατάσταση των πολιορκημένων ήταν πλέον απελπιστική και, καθώς ο αριθμός τους λιγόστευε καθημερινά, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να επανδρώνουν τη μακριά γραμμή οχυρώσεων. Παρόλα αυτά, όταν το συμβούλιο του μάγιστρου Ζαν Παρσό Ντε Λα Βαλέτα πρότεινε την εγκατάλειψη του Μπιργκό και της Σέγκλης και την απόσυρση στο οχυρό Σαντ’ Άντζελο, αυτός αρνήθηκε.

Ο Βικάριος δεν είχε στείλει βοήθεια. Πιθανώς οι διαταγές που έδωσε ο Φίλιππος Β’ της Ισπανίας δεν ήταν αρκετά σαφείς κ έτσι την ευθύνη του αν θα έπρεπε να σταλεί βοήθεια ή όχι θα έπρεπε να την επωμιστεί ο Βικάριος. Μία λάθος κίνηση θα έφερνε την ήττα, κάτι που σημαίνει ότι η Σικελία και η Νάπολη θα ήταν ευάλωτες από τους Οθωμανούς. Ο γιος του Βικάριου πολεμούσε στο πλευρό του Μάγιστρου οπότε ο ίδιος δεν μπορούσε να αδιαφορήσει για την έκβαση της μάχης. Οποιαδήποτε κι αν ήταν τα αίτια της καθυστέρησής του, ο Βικάριος δεν επενέβη παρά μόνο όταν η μάχη είχε πλέον κριθεί απο τις αβοήθητες δυνάμεις των Ιπποτών, αναλογιζόμενος και την αγανάκτηση των αξιωματικών του.

Στις 23 Αυγούστου εκδηλώθηκε άλλη μια μεγάλη επίθεση, η τελευταία μεγάλη προσπάθεια, όπως αποδείχθηκε, από την πλευρά των πολιορκητών. Η επίθεση απωθήθηκε με μεγάλη δυσκολία από τους Ιωαννίτες, ενώ στην άμυνα πήραν μέρος ακόμη και οι τραυματίες. Από εδώ και πέρα όμως ήταν η σειρά των Οθωμανών να βρεθούν σε δύσκολη θέση, καθώς,με εξαίρεση το οχυρό Άγιος Έλμος, όλες οι οχυρώσεις των Ιπποτών είχαν μείνει άθικτες από τις τελευταίες επιθέσεις. Η φρουρά, δουλεύοντας μέρα και νύχτα, επισκεύαζε τα ρήγματα και η κατάληψη της Μάλτας έμοιαζε όλο και πιο αδύνατη, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες διάφορες αρρώστιες έκαναν την εμφάνισή τους στο στρατόπεδο των πολιορκητών. Τα πυρομαχικά και οι τροφές τους τελείωναν, ενώ το ηθικό τους έπεφτε κατακόρυφα από τις αποτυχίες και τις μεγάλες απώλειες. Επίσης,ο θάνατος του Οθωμανού ναυάρχου Τουργκούτ Ρείς που ήταν ικανότατος διοικητής, στις 23 Ιουνίου αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα στο ήδη πεσμένο ηθικό των πολιορκητών, ενώ οι Οθωμανοί διοικητές Πιγιαλέ πασάς και Μουσταφά πασάς ήταν αδιάφοροι. Είχαν στη διάθεσή τους ένα τεράστιο στόλο τον οποίο κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν επιτυχώς μόνο μία φορά.Παραμελούσαν την επικοινωνία με την Αφρικανική ακτή και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να σταματήσουν τυχόν Σικελικές ενισχύσεις, εγκαθιστώντας φρουρές.

Την 1η Σεπτεμβρίου οι Οθωμανοί έκαναν την τελευταία τους προσπάθεια η οποία ήταν σχετικά αδύναμη επίθεση, εξ αιτίας του χαμηλού ηθικού. Τα παραπάνω γεγονότα ενθάρρυναν τους Ιππότες οι οποίοι έβλεπαν επιτέλους πιθανότητες νίκης. Οι μπερδεμένοι και αναποφάσιστοι Τούρκοι διοικητές πληροφορήθηκαν την άφιξη Σικελικών ενισχύσεων και μη ξέροντας πως επρόκειτο για μία μικρή δύναμη, έλυσαν την πολιορκία και αποχώρησαν από τη Μάλτα στις 8 Σεπτεμβρίου. Η πολιορκία της Μάλτας υπήρξε η τελευταία φορά στην ιστορία που δύναμη ιπποτών κέρδισε μια αποφασιστική μάχη.

Όταν οι Οθωμανοί έφυγαν, οι Ιωαννίτες είχαν 600 άνδρες ικανούς να φέρουν όπλα. Η πιο βάσιμη εκτίμηση τοποθετεί τον αριθμό των πολιορκητών γύρω στους 40.000 άνδρες από τους οποίους μόνο οι 15.000 επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη. Η πολιορκία της Μάλτας φιλοτεχνήθηκε από αρκετούς καλλιτέχνες της εποχής, οι οποίοι την αποτύπωσαν σε διάφορα έργα τέχνης. Μετά την πολιορκία, μιά νέα πόλη έπρεπε να κτιστεί, η οποία ονομάστηκε Humilissima Civitas Valletta (Βαλέτα, η ταπεινοτάτη των πόλεων), προς τιμή του μαγίστρου Ντε Λα Βαλέτα ο οποίος άντεξε την πολιορκία. Είναι η σημερινή πρωτεύουσα της Μάλτας. Το 1607 δόθηκε στον μάγιστρο των Ιωαννιτών ο τίτλος του πρίγκιπας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρόλο που οι κτίσεις του τάγματος ήταν πάντα νότια της αυτοκρατορίας. Το 1630 δόθηκε στον μάγιστρο εκκλησιαστική ισότητα με τους καρδινάλιους καθώς και ο τίτλος «η πιο διαπρεπής Μεγαλειότης του».

Μετά τη χριστιανική νίκη εναντίον του Οθωμανικού στόλου στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, οι Ιππότες συνέχισαν τις επιθέσεις σε πειρατικά και μουσουλμανικά πλοία ενώ το νησί τους παρέμεινε σταυροδρόμι του εμπορίου σκλάβων μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, πουλώντας αιχμαλωτισμένους Αφρικανούς και Τούρκους και ελευθερώνοντας Χριστιανούς σκλάβους .

Αναταραχή στην Ευρώπη

Το Τάγμα έχασε πολλές από τις κτήσεις του στην Ευρώπη με την επέκταση του Προτεσταντισμού και την εμφάνιση άλλων αιρέσεων, αλλά επέζησε στη Μάλτα. Η περιουσία του Αγγλικού «παρακλαδιού» του τάγματος δημεύθηκε το 1540, ενώ το 1577 το Γερμανικό παρακλάδι ασπάστηκε τον Λουθηρανισμό, αλλά συνέχισε να καταβάλει τις οικονομικές του εισφορές στο τάγμα, έως ότου ανασυστάθηκε, ως Πρωσικό Τάγμα των Ιωαννιτών, το 1852.

Το 1789, η Γαλλική Επανάσταση, με τον έντονο αντικληρικισμό και αντιαριστοκρατισμό που τη διέκρινε, ανάγκασε πολλούς Γάλλους ιππότες να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Κατά συνέπεια πολλές από τις «παραδοσιακές» πηγές εισοδήματος του Τάγματος χάθηκαν για πάντα.

Οι Ιππότες της Μάλτας είχαν ισχυρή παρουσία στις τάξεις του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού και του προεπαναστατικού Γαλλικού Ναυτικού. Όταν ο Ντε Πουανσί (διακεκριμένος Ιωαννίτης Ιππότης) διορίσθηκε κυβερνήτης του Σαιντ Κιτς το 1639 έντυσε την ακολουθία του με τα εμβλήματα και τους θυρεούς του τάγματος. Η παρουσία των Ιωαννιτών στην Καραϊβική ισχυροποιήθηκε με τις ενέργειες του, μέχρι το θάνατο του το 1660. Ο ίδιος επίσης αγόρασε το νησί του Σαιντ Κρουά ως προσωπικό κτήμα, και το μεταβίβασε στους Ιππότες. Το 1665 το Σαιντ Κρουά αγοράστηκε από την Γαλλική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών, τερματίζοντας την παρουσία του τάγματος στην Καραϊβική.

Η απώλεια της Μάλτας

Το Μεσογειακό οχυρό της Μάλτας καταλήφθηκε με ένα τέχνασμα από τον Ναπολέοντα το 1798 κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στην Αίγυπτο. Ο Ναπολέων,με την πρόφαση ότι έψαχνε ασφαλές λιμάνι για τον ανεφοδιασμό των πλοίων του,αφού εισχώρησε με ασφάλεια στη Βαλέτα «στράφηκε» ενάντια στους οικοδεσπότες του. Ο μάγιστρος Φερδινάνδος φον Χόμπες του Μπόλχαιμ δεν ήταν σε θέση να προβλέψει ή να σταματήσει μια τέτοια κίνηση και γρήγορα υπέκυψε στον Ναπολέοντα, υποστηρίζοντας ότι το παπικό καταστατικό του Τάγματος απαγόρευε στους Ιωαννίτες να μάχονται ενάντια σε άλλους Χριστιανούς.Το 1799, ταπεινωμένος και υπό την πίεση του Αυστριακού Στέμματος παραιτήθηκε του αξιώματος του.

Οι Ιππότες της Μάλτας ήταν τώρα διασκορπισμένοι,αλλά το τάγμα συνέχισε να υφίσταται σε μικρότερη κλίμακα και να διαπραγματεύεται με τις κυβερνήσεις της Ευρώπης για να επεκταθούν ξανά.Ο Ρώσος αυτοκράτορας Παύλος ο Α’,πρόσφερε καταφύγιο στους περισσότερους Ιππότες στην Αγία Πετρούπολη,μια πράξη που αποτέλεσε αφετηρία για την Ρωσική Παράδοση των Ιπποτών του Ξενώνα καθώς και για την αναγνώριση του Τάγματος ανάμεσα στα υπόλοιπα Ρωσικά τάγματα.Οι εγκατεστημένοι στην Αγία Πετρούπολη ιππότες,εξέλεξαν τον Τσάρο Παύλο ως Μέγα Μάγιστρο(μετά την παραίτηση του φον Χόμπες). Ως μάγιστρος ο Παύλος δημιούργησε, πέρα από το ΡωμαιοΚαθολικό κοινόβιο,το «Μεγάλο Ρωσικό Κοινόβιο», το οποίο «μετρούσε» 118 ταξιαρχίες/περιφέρειες με «τάξεις» ανοιχτές σε όλους τους Χριστιανούς, επισκιάζοντας το υπόλοιπο τάγμα.Η εκλογή του Παύλου παρόλα αυτά ποτέ δεν επικυρώθηκε από το Βατικανό και συνεπώς παρέμεινε «de facto«και όχι «de jure» Μάγιστρος του Τάγματος.

Στην αρχή του 19ου αιώνα, το τάγμα είχε πλέον αποδυναμωθεί σοβαρά λόγω της απώλειας των κτήσεων σε όλη την Ευρώπη.Μόλις το 10% του εισοδήματος του τάγματος προερχόταν πλέον από πηγές εντός της Ευρώπης, με το υπόλοιπο 90% να προέρχεται από το «Μεγάλο Ρωσικό Κοινόβιο» μέχρι το 1810. Αυτό αντικατοπτριζόταν στο γεγονός ότι από το 1805 ως το 1879 το τάγμα διοικούνταν από Ρώσους Υπολοχαγούς παρά μάγιστρους, μέχρι τον διορισμό από τον πάπα Λέοντα τον ΙΓ’ ενός νέου μάγιστρου στο τάγμα. Από αυτό το σημείο και μετά, το τάγμα μετατράπηκε σε ανθρωπιστικό και θρησκευτικό οργανισμό. Η ιατρική περίθαλψη, η αυθεντική «αποστολή» του Τάγματος, ήταν και πάλι η κύρια ασχολία του. Οι ιατρικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες του Τάγματος, που αναπτύχθηκαν σε μεγάλη κλίμακα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντατικοποιήθηκαν και επεκτάθηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπό τον μάγιστρο Φρα Λουδοβίκο Τσίγκι ντε λα Ροβέρε Αλμπάνι(19311951).

Το Τάγμα πρόσφατα εγκατέστησε ένα παράρτημα στη Μάλτα, μετά την υπογραφή ενός σχετικού συμβολαίου με την εκεί κυβέρνηση, με το οποίο του παραχωρήθηκε η αποκλειστική χρήση του οχυρού Σαντ’ Άντζελο για 99 χρόνια. Σήμερα, μετά την αναστήλωσή του,το οχυρό φιλοξενεί ιστορικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, που σχετίζονται με το Τάγμα της Μάλτας.

Επανασυστάσεις του Τάγματος στην Ευρώπη

Η περιουσία του τάγματος στην Αγγλία, δημεύτηκε από τον Ερίκο τον Η’ λόγω της διαμάχης του με τον πάπα σχετικά με τη διάλυση του γάμου του με την Αικατερίνη της Αραγωνίας, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση των μοναστηριών. Παρόλο που αυτό ουσιαστικά τερμάτισε τις δραστηριότητες της Αγγλικής «Γλώσσας» (διοικητική περιφέρεια του Τάγματος), αργότερα, συστάθηκε το «Σεβαστό Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ» στην Βρετανία, το οποίο αργότερα εξαπλώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Βρετανική Κοινοπολιτεία και στην Αμερική, όμως αναγνωρίστηκε από το «μητρικό» τάγμα μόλις το 1963.

Ακολουθώντας την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, τα περισσότερα Γερμανικά «παρακλάδια» του τάγματος ενστερνίστηκαν την Προτεσταντική θεολογία, αλλά διατήρησαν την ονομασία τους. Απέκτησαν μεγαλύτερη ανεξαρτησία από το «μητρικό» τάγμα και δραστηριοποιήθηκαν σε αρκετές άλλες χώρες(όπως η Ουγγαρία, η Ολλανδία και η Σουηδία. Αυτά τα μικρότερα παρακλάδια είναι τώρα αυτόνομα επίσης ενώ με το Βρετανικό τάγμα έχουν σχηματίσει την «Συμμαχία των Ταγμάτων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ».

Η «εσωτερική» οργάνωση του Τάγματος

Υπήρχαν τρεις «βαθμίδες» μελών στους Ιωαννίτες Ιππότες, οι οποίες διαχωρίζονταν με κριτήριο την καταγωγή των επιμέρους μελών, στα οποία διδόταν διαφορετικές δικαιοδοσίες και καθήκοντα εντός του Τάγματος.Οι «Ιππότες της Δικαιοσύνης» ήταν η υψηλότερη τάξη του Τάγματος και τα μέλη της προορίζονταν για τα ανώτατα αξιώματα(διοικητικά). Κάθε «Γλώσσα» (διοικητική περιφέρεια του Τάγματος) ζητούσε διαφορετικές διαπιστεύσεις και είχε διαφορετικά κριτήρια για την στρατολόγηση της τάξης αυτής.

Οι «εφημέριοι», οι οποίοι αποτελούσαν τη δεύτερη βαθμίδα του Τάγματος,έπρεπε να έχουν «καθαρή» καταγωγή και να μην προέρχονται από οικογένειες σκλάβων ή οικογένειες «κατώτερων» επαγγελμάτων. Τα ίδια περίπου κριτήρια ίσχυαν και για την τρίτη «τάξη» του τάγματος, τους «ένοπλους ακολούθους», που πολεμούσαν στο πλευρό των Ιπποτών σε ξηρά και θάλασσα. Όσο ο στρατιωτικός χαρακτήρας του τάγματος γινόταν μικρότερος, τόσο λιγόστευε και η «τρίτη τάξη». Μια ξεχωριστή τάξη αποτελούσαν οι ιερείς του τάγματος, γνωστοί ως «Ιερείς της Υποταγής», οι οποίοι δεν ήρθαν ποτέ στη Μάλτα, αλλά έμεναν μόνιμα στις χώρες που διορίζονταν,στα εκάστοτε κοινόβια του Τάγματος.

Οι μεταφορές του αρχηγείου του Τάγματος

Το Τάγμα εγκαταστάθηκε διαδοχικά:

  • 10231099 : Ιερουσαλήμ
  • 1187 : Μαργκάτ
  • 1191 : Αντιόχεια(Άκρα)
  • 1291 : Λεμεσός, Κύπρος
  • 1309 : Ρόδος
  • 1522 : Κρήτη
  • 15231530 : Σικελία
  • 1530 : Μάλτα
  • 1798 : Αγία Πετρούπολη
  • 18031821 : Κατάνη
  • 1825 : Φερράρα
  • 1834 : Ρώμη

Χωρία των Ιωαννιτών

Domini nostri morbi Αφέντες μας είναι οι άρρωστοι

Pro Fide et Utilitate Hominum Για την πίστη και το καλό της ανθρωπότητας

Quia vero omnia vestra sustentationibus pauperum et peregrinorum debent cedere ac per hoc nullatenus ea aliis usibus convenit applicari Πραγματικά,γι’αυτούς τους λόγους, ό,τι είναι δικό σου πρέπει να δοθεί για την ευδαιμονία των φτωχών και δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για κανέναν άλλο σκοπό.

Je Raymont garde de l’ospital et serf des povres de Crist … ….Ne sied que le servans soit vestu de fures et velours quant ses mestres les povres de Crist vont nus Είμαι ο Ραϋμόνδος, φρουρός του νοσοκομείου και υπηρέτης των φτωχών του Χριστού….Είναι άδικο ο υπηρέτης να φοράει γούνες και μετάξια, όταν οι αφέντες του, οι φτωχοί του Χριστού, περπατούν γυμνοί.

Servire infirmis supremum imperium Το να βοηθάς τους φτωχούς είναι η ανώτατη διοίκηση

Επίσης στον Παύλο της Ρωσίας, που διετέλεσε μάγιστρος του Τάγματος, αποδίδεται η φράση Προτιμώ να με μισούν επειδή κάνω το καλό, παρά να με αγαπούν επειδή κάνω κακό

Το Τάγμα Σήμερα

Το 1834, το Τάγμα εγκατέστησε νέο αρχηγείο στη Ρώμη. Το «Ανεξάρτητο Στρατιωτικό Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη» αναπτύσσει δράση σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς ενώ συμμετέχει και στα Ηνωμένα Έθνη. Το τάγμα διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με περισσότερες από 100 χώρες, έχοντας πολλούς αντιπροσώπους. Εκδίδει δικά του διαβατήρια, νόμισμα, γραμματόσημα, ακόμα και πινακίδες κυκλοφορίας. Οι διπλωματικές δραστηριότητες του Τάγματος είναι συνδεδεμένες με την ανθρωπιστική του αποστολή. Τα προγράμματά του περιλαμβάνουν ιατρική και κοινωνική υποστήριξη, βοήθεια σε περίπτωση ένοπλων συγκρούσεων και φυσικών καταστροφών, έκτακτες υπηρεσίες και σώμα πρώτων βοηθειών, βοήθεια για τους ηλικιωμένους, τους ανάπηρους και τα παιδιά που βρίσκονται σε ανάγκη, ενώ παρέχει, επίσης εκπαίδευση παροχής πρώτων βοηθειών και υποστήριξη για πρόσφυγες και εκτοπισμένα άτομα ανεξαρτήτως φυλής, προέλευσης ή θρησκείας, σε 120 χώρες. Η «ανεξαρτησία» του αμφισβητείται από μερικούς επιστήμονες ενώ πολλές οργανώσεις προσπάθησαν να μιμηθούν το τάγμα και να (αυτο)ανακηρυχθούν παρακλάδια του και ορισμένες διώχθηκαν ποινικά.»

Και τέλος:

Οι Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες (Αγγλ. Templars) γνωστοί και ως Φτωχοί Συστρατιώτες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα (Λατ. Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici) αποτέλεσαν το πρώτο μοναστικό στρατιωτικό τάγμα στην ιστορία.

Το τάγμα αυτό ιδρύθηκε στον απόηχο της Α’ Σταυροφορίας, το 1118 μ.Χ με σκοπό να βοηθήσει το χριστιανικό νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ιερουσαλήμ να διατηρηθεί ενάντια των μουσουλμάνων γειτόνων του και να εξασφαλίσει την ασφαλή και ελεύθερη προσέλευση του μεγάλου αριθμού των Ευρωπαίων προσκυνητών που συνέρρεαν στην Ιερουσαλήμ, μετά την κατάκτησή της από τους Σταυροφόρους. Το όνομά τους παραπέμπει στο ιστορικό αρχηγείο τους που βρίσκεται σε ένα τμήμα του Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ, περιοχή που ονομαζόταν Templum Salomonis. Η ονομασία αυτή πιθανολογείται ότι προέρχεται από το γεγονός ότι στο Όρος του Ναού βρισκόταν ο περίφημος Ναός του Σολομώντα που χτίστηκε περίπου το 950 π.Χ. και που αργότερα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές. Το τμήμα αυτό οι Ιππότες του Ναού μετονόμασαν σε Templum Domini, δηλαδή «Ναό του Θεού».

Οι Ναΐτες ήταν οργανωμένοι σαν μοναστικό τάγμα, ακολουθώντας έναν Κανόνα που έφτιαξε γι’ αυτούς ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβό (Saint Bernard de Clairvaux). Το τάγμα διέθετε υψηλές διασυνδέσεις και γρήγορα εξελίχθηκε σε βασικό υποκινητή της διεθνούς πολιτικής την εποχή των Σταυροφοριών. Εγκαίρως, οι Ναΐτες προικίστηκαν με πολλές και εξαιρετικά ευνοϊκές γι’ αυτούς Παπικές Βούλες (όπως η Omne Datum Optimum) που μεταξύ άλλων τους επέτρεπαν να επιβάλλουν φόρους και να εισπράττουν το φόρο της δεκάτης στις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον άμεσο έλεγχό τους. Όλα αυτά τους βοήθησαν ώστε να επιτύχουν μία γρήγορη ενίσχυση της κοσμικής εξουσίας τους.

Κάθε χώρα είχε ένα Μάγιστρο (Magister) του τάγματος και όλες οι χώρες ελέγχονταν από τον Μεγάλο Μάγιστρο (Grand Magister). Το αξίωμα του Μεγάλου Μαγίστρου ήταν ισόβιο και τα βασικά του καθήκοντα ήταν να επιβλέπει τις δραστηριότητες του τάγματος στην Ανατολή και τις οικονομικές κτήσεις του τάγματος στη Δύση.

Υπήρχαν 4 κατηγορίες (μεραρχίες) αδελφών του Τάγματος:

  • Οι Ιππότες (Templars), που είχαν εξοπλισμό βαρέος ιππικού.
  • Οι Υπαξιωματικοί (Sergeants), που είχαν εξοπλισμό ελαφρού ιππικού και προέρχονταν από κατώτερη κοινωνική τάξη σε σχέση με τους ιππότες.
  • Οι Κτηματίες (Serving brothers – Rural brothers), που διαχειρίζονταν την περιουσία του τάγματος. Επίσης, υπήρχαν και οι frères de métiers οι οποίοι εκτελούσαν χειρωνακτικές εργασίες.
  • Οι Ιερείς-Στρατιωτικοί (Chaplains), που ήταν χειροτονημένοι ιερείς για να καλύπτουν τις πνευματικές ανάγκες του τάγματος.

Κάθε ιππότης είχε στη διάθεσή του περίπου 10 άτομα σε θέσεις υποστήριξης. Κάποιοι αδελφοί του τάγματος ήταν αποκλειστικά αφοσιωμένοι στις τραπεζικές δραστηριότητες, αφού συχνά το τάγμα διαχειριζόταν πολύτιμα αγαθά από τους συμμετέχοντες στις Σταυροφορίες.

Μετά την Α’ Σταυροφορία δημιουργείται το χριστιανικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ με πρώτο βασιλιά τον Βαλδουίνο της Βουλώνης που έλαβε το όνομα Βαλδουίνος ο A’. Ως πρώτος Πατριάρχης εγκαθίσταται ο Δαϊμβέρτος (Daimbert). Η μεγάλη απειλή για το βασίλειο αυτό ήταν οι Σαρακηνοί οι οποίοι νικήθηκαν κατά την Σταυροφορία αλλά δεν εξοντώθηκαν. Επιπροσθέτως οι Σαρακηνοί έλεγχαν ένα μεγάλο αριθμό οχυρών στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης τα οποία οι χριστιανοί ήθελαν να καταλάβουν. Οι χριστιανοί ήταν δύσκολο να καταφέρουν να ελέγξουν ολόκληρη την περιοχή της Παλαιστίνης και όχι μόνο την πόλη της Ιερουσαλήμ. Συνεπώς, η ζωή σε εκείνη την περιοχή δεν είναι εύκολη ούτε για τους νέους κατοίκους, αλλά ούτε και για τους προσκυνητές που συρρέουν μαζικά από ολόκληρη την Ευρώπη.

Η ιστορία των Ιπποτών του Ναού είναι συνδεδεμένη με τον Κόμητα Ούγο της Καμπανίας (Hugo de la Champagne). Το 1104 ο κόμης επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ με μία ακολουθία υποτακτικών σε αυτόν ιπποτών. To 1108 ο κόμης επιστρέφει στην Ευρώπη και το 1114 ξαναγυρνάει στην Ιερουσαλήμ συνοδευόμενος από τον υποτακτικό του ιππότη Ούγο ντε Παιν (Hugh of Payn). Άγνωστο παραμένει το αν ο Ούγος ντε Παιν ακολούθησε τον άρχοντά του στο πρώτο του ταξίδι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου του Β’ που στο μεταξύ είχε διαδεχτεί τον Βαλδουίνο τον Α’ στο θρόνο της Ιερουσαλήμ, το 1118 μ.Χ, ο Ούγος ντε Παιν μαζί με άλλους 8 ιππότες παρουσιάστηκαν στο βασιλιά και του πρότειναν την ίδρυση μίας κοινότητας ιπποτών που θα ακολουθούσε τον κανόνα θρησκευτικού τάγματος και θα αφιερωνόταν στην προστασία των προσκυνητών. To ίδιο έπραξαν και με τον Πατριάρχη Βαρμούνδο του Πικινί (Warmund de Picquigny)που είχε διαδεχτεί τον Δαϊμβέρτο. Είχαν σκεφτεί να ακολουθήσουν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου (Augustine of Hippo). Η πρόταση αυτή έγινε δεκτή από το βασιλιά και τον Πατριάρχη.

Οι 9 αυτοί ιππότες ήταν οι εξής:

  • Ούγος ντε Παιν (Hugues de Payns)
  • Γκοντφρουά ντε Σεντ-Ομέρ (Godfroi de Saint-Omer)
  • Αρσαμπώ ντε Σεντ-Ενιάν (Archambaud de Saint-Aignan)
  • Παιν ντε Μοντιντιέ (Payen de Montidier)
  • Ζοφρουά Μπισσώ (Geoffrey Bissot)
  • Ροσσάλ ή Ρολάντ [Rossal (ή Roland)]
  • Άντρέ ντε Μονμπάρντ (André de Montbard)
  • Γκοντμάρ (Gondemare)
  • Γκοντφρουά (Godfroi)

Οι ιππότες αυτοί, την ημέρα των Χριστουγέννων του 1119 μ.Χ. στο ναό του Αγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ (Holy Sepulchre) ενώνονται με τους τρεις κλασσικούς μοναστικούς όρκους για πενία, αγνότητα, υποταγή και έναν επιπλέον όρκο για προστασία των προσκυνητών, παρουσία του Πατριάρχη.

Έτσι, λοιπόν, συγκροτείται ο πρώτος πυρήνας του Τάγματος των Φτωχών Ιπποτών του Χριστού. Αυτό είναι ένα τάγμα μοναστικό που τα μέλη του, όμως, διαθέτουν σπαθί και πανοπλία. Αρχικά ζούσαν ζητώντας ελεημοσύνη και για το λόγο αυτό έγιναν γνωστοί με αυτό το όνομα. Στο ξεκίνημά τους δεν φορούσαν κάποια ξεχωριστή ενδυμασία, αλλά τα απλά ρούχα του επαγγέλματος του καθενός. Ο βασιλιάς Βαλδουίνος Β’ και ο Πατριάρχης τους δίνουν αμέσως χρηματική βοήθεια μέσω εκκλησιαστικών εισοδημάτων. Τους προσφέρουν, επίσης, κατάλυμα στο Όρος του Ναού, και πιο συγκεκριμένα σε ένα τμήμα του παλατιού που είχε φτιάξει ο Βαλδουίνος ο Β’ μέσα στο τέμενος Al-Aqsa (νότιο τμήμα του Όρους). Στο Όρος του Ναού πιστευόταν ότι βρίσκονται τα ερείπια του ναού του Σολομώντος. Έτσι, λοιπόν, το πλήρες τους όνομα διαμορφώνεται: The Poor Fellow-Soldiers of Jesus Christ and the Temple of Solomon. Όσον αφορά τις αρχικές προθέσεις των ιπποτών αυτών πιστεύεται ότι ενδέχεται απλώς να επιθυμούσαν να ιδρύσουν μία μονή ή μία αδελφότητα στην Παλαιστίνη. Ο Μιχαήλ της Συρίας, ένας ιστορικός της εποχής υποστηρίζει ότι ο Βαλδουίνος ήταν εκείνος που έπεισε τον Ούγο ντε Παιν και τους άλλους οκτώ να παραμείνουν μάχιμοι ιππότες. Αυτό γιατί είχε αντιληφθεί ότι ήταν πολύ δύσκολο να βάλει σε τάξη το βασίλειό του.

Η Θέσπιση του Κανόνα του Τάγματος

Η περίοδος της μεγάλης ισχύος των Ναιτών αρχίζει λίγο μετά την ίδρυσή τους όταν αποκτούν την υποστήριξη του Αγίου Βερνάρδου του Κλερβό ο οποίος υπήρξε και ο αναμορφωτής του μοναστικού τάγματος των Βενεδικτίνων. Ο Άγιος Βερνάρδος όταν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη και τις προθέσεις του πρώτου πυρήνα των Ναϊτών διαισθάνεται ότι η ιδέα τους μπορεί να αξιοποιηθεί, και έτσι στηρίζει τους 9 πρώτους τυχοδιώκτες, αναγνωρίζοντάς τους επίσημα ως ένα στρατιωτικό και θρησκευτικό τάγμα και τους οποίους μεταμορφώνει σε Στρατιώτες του Χριστού (Militia Christi). Επίσης, ο Άγιος Βερνάρδος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη σύνταξη του όρκου που έδιναν όλοι οι Ναΐτες, ένας όρκος που ονομάστηκε Κανόνας των Ναϊτών. Το 1128 μ.Χ συγκαλεί σύνοδο στην Τρουά της Γαλλίας για να καθορίσει τι ακριβώς είναι οι νέοι αυτοί μοναχοί-στρατιώτες, και μερικά χρόνια αργότερα γράφει το εγκώμιο αυτών των Στρατιωτών του Χριστού και ετοιμάζει τον Κανόνα που αποτελείται από 72 άρθρα, ο οποίος περιλαμβάνει εκτός από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά που θα διέπουν το τάγμα, και εξαντλητικές λεπτομέρειες που αφορούν τις καθημερινές δραστηριότητες των ιπποτών. Με τον κανόνα αυτό υιοθετείται και το φημισμένο λευκό ράσο, που προερχόταν από τους Κιστερκιανούς μοναχούς, προσθέτοντας σε αυτό έναν κόκκινο σταυρό. Ορισμένες ενδεικτικές υποχρεώσεις για τους ιππότες που περιλαμβάνονται στον κανόνα του τάγματος είναι οι εξής:

  • Υποχρέωση τέλεσης καθημερινών λειτουργιών.
  • Απαγόρευση της συναναστροφής των ιπποτών με αφορισμένους ιππότες, αν όμως ένας από αυτούς έρθει ικέτης στο Ναό οφείλουν να τον δεχθούν χριστιανικά.
  • Η ενδυμασία του τάγματος είναι λευκοί μανδύες, απλοί και χωρίς γούνα, εκτός και αν είναι από αρνί ή κριάρι, απαγορεύονται τα λεπτά υποδήματα με τις ανασηκωμένες μύτες που ήταν τότε της μόδας.
  • Οι ιππότες επιβάλλεται να κοιμούνται με το πουκάμισο και τα εσώρουχα, σ’ένα στρώμα, με ένα σεντόνι και μία κουβέρτα.
  • Το φαγητό των ιπποτών διεξάγεται με σιωπή, σε κοινή γαβάθα για 2. Σίτιση με κρέας 3 φορές την εβδομάδα.
  • Μετάνοια τις Παρασκευές.
  • Εγερτήριο τα ξημερώματα, αν η δουλειά τους ήταν κοπιαστική τους παραχωρείται μία ακόμα ώρα ύπνος, όμως σε αντάλλαγμα πρέπει να πουν 13 Πάτερ ημών από το κρεβάτι τους.

Επίσης, ο κανόνας επιμένει ιδιαίτερα στον όρκο αγνότητας μιας και οι Ναΐτες ήταν μοναχοί που δεν ζούσαν σε μοναστήρια αλλά ζούσαν μέσα στον κόσμο και πολεμούσαν. Τονίζεται, λοιπόν, στον κανόνα ότι η συναναστροφή με γυναίκες είναι πολύ επικίνδυνη και ότι οι ιππότες δεν επιτρέπεται να ασπάζονται παρά μόνο τη μητέρα τους, την αδερφή τους και τη θεία τους.

Οι άνθρωποι που προσελκύονται από το Τάγμα

Εύλογα γεννάται το ερώτημα ποιοι ήταν αυτοί που ίδρυσαν το Τάγμα και αργότερα κατατάσσονταν σ’ αυτό. Πιθανότατα ο Ούγο ντε Παιν και οι υπόλοιποι 8 πρώτοι να ήταν απλώς κάποιοι ιδεαλιστές που μαγεύτηκαν από το μυστικισμό της πρώτης σταυροφορίας. Αργότερα, όμως, το τάγμα προσελκύει άτομα που αναζητούν περιπέτειες μιας και το νέο βασίλειο της Ιερουσαλήμ είναι ένας πολλά υποσχόμενος τόπος εκείνη την εποχή. Κάποια άλλα μέλη προσελκύονται επειδή στην πατρίδα τους δεν έχουν πολλές προοπτικές ή βρίσκονται σε δυσμενή θέση και επιθυμούν να ξεφύγουν από μία δύσκολη κατάσταση, αφού το τάγμα παρέχει όχι μόνο σίγουρη κάλυψη των βιοτικών αναγκών των μελών του, αλλά και πλούσιες εμπειρίες σε ένα μακρινό τόπο. Πιθανολογείται ότι όταν πλέον το τάγμα είχε γίνει ισχυρό και είχε εξαπλωθεί επιζητούσαν να καταταγούν ακόμα και άτομα που είχαν καλή θέση στην πατρίδα τους αφού, άλλωστε, δεν χρειαζόταν πια να εργαστεί κάποιος στους Αγίους Τόπους για να γίνει Ναΐτης, μπορούσε να καταταγεί και στο σπίτι του.

Οι Ναΐτες αποκτούν πολύ μεγάλη ισχύ

Το τάγμα δέχεται δωρεές και ελέγχει μεγάλες περιοχές

Το τάγμα των Ιπποτών του Ναού από την αρχή της ύπαρξής του είχε δεχτεί τεράστιες δωρεές και σταδιακά δημιούργησε προτεκτοράτα του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ενδεικτικό είναι ότι ο Αλφόνσος της Καστίλλης και της Αραγωνίας τους χάρισε μία ολόκληρη περιοχή και με τη διαθήκη του τους κληροδότησε το βασίλειό του σε περίπτωση που θα πέθαινε χωρίς διάδοχο. Οι Ναΐτες στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν τον εμπιστεύτηκαν και συμβιβάστηκαν με την μεταβίβαση σε αυτούς 6 κάστρων στην Ισπανία. Επίσης, ο βασιλιάς της Πορτογαλίας τους χάρισε ένα δάσος το οποίο, όμως, ήταν ακόμα στην κατοχή των Σαρακηνών. Επιτέθηκαν στους Σαρακηνούς, και αφού τους συνέτριψαν, ίδρυσαν την πόλη Κοΐμπρα. Από αυτά γίνεται φανερό ότι ένα μέρος των Ναϊτών πολεμάει στην περιοχή της Παλαιστίνης, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται στην Ευρώπη.

Τραπεζικές Δραστηριότητες

Με το πέρασμα του χρόνου το τάγμα των Ναϊτών ασχολείται έντονα με τραπεζικές δραστηριότητες. Οι Ναΐτες δημιούργησαν στην ουσία το πρώτο τραπεζικό σύστημα και ανακάλυψαν τις επιταγές ( για την ακρίβεια ένα είδος φορτωτικής ) πολύ πριν από τους Φλωρεντινούς τραπεζίτες. Όταν κάποιος επιθυμούσε να μεταβεί στην περιοχή της Παλαιστίνης, χρειαζόταν χρήματα και αν δεν αισθανόταν ασφαλής να ταξιδέψει τόσο μακριά με κοσμήματα και χρυσάφι στην κατοχή του, μπορούσε να απευθυνθεί στους Ναΐτες της Γαλλίας, της Ισπανίας ή της Ιταλίας, να πάρει ένα ομόλογο και ακολούθως να εισπράξει τα χρήματά του όταν θα έφθανε στην Παλαιστίνη. Ανακάλυψαν, λοιπόν, την πρώτη μορφή επιταγής.

Μία ένδειξη των ισχυρών πολιτικών διασυνδέσεων των Ναϊτών είναι ότι η ενασχόλησή τους με τις τραπεζικές εργασίες δεν οδήγησε σε αύξηση της εσωτερικής αμφισβήτησης μέσα στο τάγμα, αλλά και γενικότερα στην εκκλησία. Αυτό δείχνει ότι διέθεταν ισχυρή κάλυψη, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Οι κατηγορίες αυτές παραμερίστηκαν με τη δικαιολογία ότι οι Ναΐτες διατηρούσαν δικαιώματα εκμετάλλευσης των υποθηκευμένων σε αυτούς περιουσιών. Οι Ναίτες ειχαν εφεύρει κώδικες με τους οποιους έκαναν τις συναλλαγές τους σε όλα τα σημεία της Ευρώπης.

Εξασφάλιση της Παπικής εύνοιας

Οι Ναΐτες μεταξύ δωρεών, ενόπλων κατακτήσεων και προμηθειών από οικονομικές επιχειρήσεις μετατράπηκαν σε πολυεθνική εταιρεία. Για τη διαχείριση, λοιπόν, όλων αυτών των υποθέσεων είχαν ανάγκη από ανθρώπους με οξύνοια και ιδιαίτερες ικανότητες, οι οποίοι κατόρθωσαν να πείσουν τον τότε Πάπα Ιννοκέντιο τον Β’ να τους παραχωρήσει εξαιρετικά προνόμια. Τα προνόμια αυτά είναι:

  • Το τάγμα μπορεί να κρατάει όλα τα πολεμικά λάφυρα.
  • Όπου και να έχει αγαθά δεν λογοδοτεί ούτε στο βασιλιά, ούτε στους επισκόπους, ούτε στον Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, παρά μόνο στον ίδιο τον Πάπα.
  • Απαλλάσσονται παντού από φόρους, και έχουν δικαίωμα να τους επιβάλλουν οι ίδιοι στους τόπους που ελέγχουν.

Γίνεται, λοιπόν, εμφανές ότι το τάγμα αποτελεί πλέον μία μορφή επιχείρησης στην οποία κανείς δεν μπορεί να αναμιχθεί. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι οι επίσκοποι και οι βασιλείς δεν τους βλέπουν με συμπάθεια όμως δεν μπορούν και να κάνουν χωρίς αυτούς για λόγους στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος. Οι σταυροφόροι που εξεστράτευαν εκείνη την εποχή προς τους Αγίους Τόπους δρούσαν πρόχειρα και χωρίς να έχουν ένα σταθερά εδραιωμένο σκοπό. Αντιθέτως, οι Ναΐτες ζούσαν σε εκείνες τις περιοχές σαν να ήταν σπίτι τους, γνώριζαν το έδαφος, την πολεμική τέχνη, αλλά και πως να διαπραγματεύονταν με τον εχθρό.

Το τέλος των Ναϊτών

Την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 πολλοί Ναΐτες στη Γαλλία συνελήφθησαν κατόπιν μυστικών εντολών του βασιλιά Φιλίππου Δ’ του Ωραίου, ο οποίος εποφθαλμιούσε τα πλούτη τους. Ο τελευταίος με την υποστήριξη του Πάπα Κλήμη του Ε’ ο οποίος κατάργησε το τάγμα, δήμευσε όλη τους την περιουσία (συμπεριλαμβανομένων και τεράστιων εκτάσεων γης). Πολλά υψηλόβαθμα στελέχη του τάγματος, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου Μεγάλου Μάγιστρου Ζακ ντε Μολέ (Jacques de Molay), υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και κάηκαν στην πυρά. Νεότερες ανακαλύψεις έχουν φέρει στο φως έγγραφα της δίκης τα οποία φανερώνουν ότι παρά το γεγονός ότι είχαν κατηγορηθεί για αιρετικές δοξασίες κατά τις μυητικές τελετές τους, στη δίκη που έγινε έπεισαν τον Πάπα πως ήταν αθώοι και ότι η καταδίκη τους ήταν αποτέλεσμα της συκοφάντησής τους από τον βασιλιά Φίλιππο[1].

Το τραπεζικό σύστημα που οι Ναΐτες είχαν εγκαθιδρύσει στην Ευρώπη είχε ενοχλήσει την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς πολλοί ευγενείς υποστήριζαν τους Ναΐτες με τεράστια χρηματικά ποσά τα οποία θα μπορούσαν να κατέληγαν στα ταμεία της Εκκλησίας αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ύστερα από την εξόντωση των Ναϊτών, άλλα ιπποτικά τάγματα αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις τραπεζικές τους δραστηριότητες.

Αν και πολλοί Ευγενείς, όπως προαναφέρθηκε, ήταν ευνοϊκά διατεθειμένοι απέναντι στους Ναΐτες, τους αποκήρυξαν φοβούμενοι τον αφορισμό από τον Πάπα. Από τις λίγες εξαιρέσεις ήταν ο Ρόμπερτ Μπρους της Σκωτίας, ο οποίος είχε ήδη αφοριστεί. Κατά συνέπεια, αρκετοί Ναΐτες διέφυγαν στη Σκωτία. Πιστεύεται ότι το Σκωτικό Μασονικό Τάγμα έχει τις ρίζες του στο τάγμα των Ιπποτών του Ναού.

Κατηγορίες κατά των Ναϊτών

Οι Ναΐτες κατηγορήθηκαν από τους πολιτικούς κυρίως εχθρούς τους και την Καθολική εκκλησία για ακολασίες και ομοφυλοφιλία. Επίσης, κατηγορήθηκαν ότι ήταν φιλικοί με τους άπιστους, ότι ασκούσαν μαγεία και ότι για να ενταχθεί κάποιος στο τάγμα τους θα έπρεπε να απαρνηθεί τον Χριστό, να φτύσει και να ποδοπατήσει τον σταυρό και να λατρέψει ένα είδωλο ονόματι Βαφομέτ[2].

Όταν το τάγμα σταμάτησε τη στρατιωτική του δράση, αρκετά αργότερα από την ίδρυσή του, συντάχθηκαν τα Retraits που αποτελούσαν κάποιους κανονισμούς του τάγματος. Οι κανονισμοί αυτοί θέσπιζαν ένα σύστημα κανόνων και τελετουργικών. Κάποιες από τις απαγορεύσεις που περιλαμβάνονταν ήταν οι εξής:

  • Οι συμπλοκές και οι επιθέσεις σε Χριστιανούς για λόγους εκδίκησης.
  • Οι συναλλαγές με γυναίκες.
  • Οι συκοφαντίες προς τους αδελφούς.
  • Το να χάσουν το σκλάβο τους ή ένα άλογό τους.
  • Το να δωρίσουν ένα ζώο,εκτός από σκύλους και γάτες.
  • Το να φύγουν χωρίς άδεια ή να φύγουν τη νύχτα από το λόχο.
  • Το να σπάσουν τη σφραγίδα του διδασκάλου.
  • Το να δανειστούν χρήματα του τάγματος χωρίς άδεια.
  • Το να πετούν κάτω το ρούχο τους οργισμένοι.

Οι κανονισμοί αυτοί, λοιπόν, θεσπίστηκαν μετά το τέλος της δράσης του τάγματος για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες που δημιουργούνται σε ένα στρατό που πλήττει επειδή ο πόλεμος τελείωσε. Αποτελούν ενδεικτικό στοιχείο για την επικρατούσα συμπεριφορά των ιπποτών εκέινης της περιόδου.

Και τώρα: Ερωτήσεις-απορίες-ενστάσεις.

Καταρχας, να ναι καλά οι άνθρωποι κι αν θέλουν να κοπιάσουν στη Ρόδο, η Παναγιά η Τσαμπίκα να τους φυλάει και να περάσουν καλά και να χαρούν τον ήλιο και τη θάλασσα. Πάμε παρακάτω:

Απόγονοι πώς θα αποδείξουν ότι είναι όλων αυτών των προηγούμενων που σας αράδιασα; Τελικά κρατούν όρκους αγνότητας , φιλούν μόνο τη θεία, τη μάνα και την αδελφή τους ή είναι «απ τους άλλους»;  Τελικά είναι μασώνοι (του σκωτικού τάγματος ) ή όχι; Σήμερα είναι όλοι αυτοί πολυεθνική εταιρεία ; Θεωρούν «οι της Ρόδου» ότι συγγενεύουν με τους «Ναίτες», γιατί αν συγγενεύουν, λένε ότι οι Εβραίοι κτίζουν τώρα –αποπερατώνουν επί το ακριβέστερον- το Ναό του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ οπότε έχουν και οι ιππότες «λόγο» εκεί, ή όχι;

Θα θελα περισσότερα στοιχεία: γιατί οι ιππότες θέλουν ειδικά στη Λαχανιά να κάνουν το χωριό τους και τα νοσοκομεία τους; Το ρωτάω γιατί είδα ότι «Στο μέσον της διαδρομής από Γεννάδι προς Κατταβιά, λίγα χιλιόμετρα προς την ενδοχώρα, βρίσκεται η Λαχανιά. Γραφικό χωριό με καλοδιατηρημένα σπίτια ξεχωριστής λαϊκής αρχιτεκτονικής.Η Λαχανιά χτισμένη σε τόπο εύφορο ήταν πάντα τόπος με αγροτική παραγωγή. Η μικρή πλατεία του χωριού με την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, χτισμένη τον ΙΘ΄αι, το μεγάλο πλάτανο και τα άσπρα σπίτια να την περιτριγυρίζουν μοιάζει σαν λαϊκή ζωγραφιά. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το παλιό Ελαιοτριβείο, Μάγγανο, αναπαλαιωμένο σήμερα είναι Πολιτιστικό Κέντρο. Στην είσοδο του χωριού οι Ανεμόμυλοι μαρτυρούν την παλιά αγροτική παράδοση της Λαχανιάς.

Διάσπαρτα στην περιοχή βρίσκονται μικρά εκκλησάκια που αξίζουν την προσοχή του επισκέπτη, όπως :
• Η  Ζωοδόχος Πηγή  (ΙΗ΄- ΙΘ΄ αι), στη Θέση Πλημμύρι, κτισμένη πάνω σε Ρωμαϊκό κτίσμα με πολλά από τα αρχιτεκτονικά του μέλη να σώζονται
• Η Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (ΙΘ΄αι).
• Η Μονή Αγίας Ειρήνης (ΙΣΤ΄αι ) (νεκροταφείο)
• Η Μονή Αγίου. Λουκά (ΙΘ΄αι)
• Η Μονή Αγίου Γεωργίου (ΙΘ΄αι)

Κοινώς, ε, δεν μου πολυταιριάζει τώρα ιπποτης και «μονή Αγίου Προδρόμου», θα χουγιάξει ο Αγιος αμα δει πολλούς (ιππότες) μαζεμένους , ερημίτης αγιος (ανθρωπος) γαρ…

Αλλά, ας διαβασουμε κι αυτό το απόσπασμα από το «καστρο της Ρόδου» \

« Όμως, ποιοι ήταν οι Ιωαννίτες Ιππότες;

Η ιστορία ξεκινάει πολύ παλιά, λίγο πριν από το τέλος της πρώτης σταυροφορίας, η οποία επισήμως έληξε στις 11/11/1100 (ενδιαφέρον νούμερο, ε;) με την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους χριστιανούς σταυροφόρους. Οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, όμως, είχαν παρουσία στην περιοχή από αρκετά πιο νωρίς, πριν ακόμα από την έναρξη της σταυροφορίας. Το δόγμα των Βενεδικτίνων, ανάμεσα στα λοιπά θρησκευτικά καθήκοντα, έθετε ως ύψιστο χρέος των πιστών την περίθαλψη των ασθενών και των αναπήρων. Στα πλαίσια αυτά, είχε ιδρυθεί από τους Βενεδικτίνους μοναχούς, ήδη από το 1070, ένα νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ, αφιερωμένο στον καθολικό ‘Αγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα («St. John the Almsgiver«).

Το έτος 1099, μαζί με τις λοιπές ανακατατάξεις που επέφερε στα εδάφη των Αγίων Τόπων η σταυροφορία, το νοσοκομείο αποκόπτεται διοικητικά από τους Βενεδικτίνους και αποκτά αυτόνομη υπόσταση, συνιστώντας πλέον ανεξάρτητη αρχή. Οι μοναχοί που το υπηρετούν ονομάζονται πλέον «Τάγμα των Περιθαλπόντων Μοναχών» («Hospitallers«) και φέρονται υπό την ηγεσία του ιδρυτή και πρώτου τους αρχηγού, Peter Gerard.

Αξίζει να σημειώσουμε την αρχική αυτή ενασχόληση των μοναχών του τάγματος με την περίθαλψη των νοσούντων και των πασχόντων. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ιατρικές μέθοδοι της εποχής λίγο απείχαν από τις πρακτικές της μαγγανείας, και πως οι όποιες θεραπευτικές προσεγγίσεις ενάντια στις χρόνιες ασθένειες κατέληγαν συνήθως σε τεχνικές εξορκισμού «των δαιμονίων», μιας και οι περισσότερες νόσοι του σώματος αντιμετωπίζονταν σαν νόσοι της ψυχής. Έτσι, οι θεραπευτές μοναχοί, όποτε δεν ασχολούνταν με τη φροντίδα των νοσηλευόμενων τους, περνούσαν το χρόνο τους μελετώντας συγγράμματα σχετικά με τις θεραπευτικές πρακτικές της εποχής. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του τάγματος και τη συνέχεια της ιστορίας.

Ο πρώτος αρχηγός του τάγματος, Peter Gerard, πεθαίνει το 1118. Διάδοχος του, την ίδια χρονιά, αναλαμβάνει ο Γάλλος Raymond de Puy, που λίγο αργότερα θα μεταβάλλει καθοριστικά τη φύση και το χαρακτήρα της αδελφότητας. Εδώ υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: λίγους μόνο μήνες νωρίτερα εκείνη τη χρονιά, ένας άλλος Γάλλος ιππότης, ο Hugh of Payens, ιδρύει ένα άλλο μιλιταριστικό τάγμα υπό το δόγμα των Βενεδικτίνων, το τάγμα των «Πτωχών ιπποτών του Χριστού και του ναού του Σολωμόντα» («The Poor Knights of Christ and of the Temple of Solomon«) ή αλλιώς «Τάγμα των Ναϊτών ιπποτών», όπως έμεινε στην ιστορία.

Ο Raymond de Puy σύντομα ακολουθεί το παράδειγμα του τάγματος των Ναϊτών και εγκαθιδρύει ένα στρατιωτικό βραχίονα στο τάγμα των Περιθαλπόντων. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ο μιλιταριστικός προσανατολισμός του τάγματος επικρατεί του φιλανθρωπικού του υπόβαθρου, και ταυτόχρονα ο προστάτης άγιος του τάγματος αλλάζει από τον ‘Αγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα στον ‘Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ως επίσημη δικαιολογία για την αλλαγή αυτή του προστάτη αγίου προβάλλεται η προσάρτηση από το τάγμα του γειτονικού ελληνικού ορθόδοξου μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (το οποίο επανήλθε υπό Ορθόδοξη δικαιοδοσία τον 19ο αιώνα). Το τάγμα στο εξής φέρεται υπό τον τίτλο «Ιωαννίτες ιππότες», ενώ ο αρχηγός του, αρχής γενομένης από τον de Puy, ονομάζεται «Mέγας Μάγιστρος» («Grant Master«).

Έως τα μέσα του 12ου αιώνα, οι Ιωαννίτες, έχοντας μεταλλαχθεί πλήρως σε στρατιωτικό τάγμα μοναχών και λογοδοτώντας μονάχα στον Πάπα, έχουν επεκτείνει την κυριαρχία τους στα εδάφη της Εγγύς Ανατολής, έχοντας θέσει υπό τον έλεγχο τους αρκετά κάστρα της περιοχής, με πιο γνωστό το «Crak des Chevaliers«, το οποίο θεωρούνταν το ισχυρότερο φρούριο ολόκληρης της επικράτειας.

Στις 12 Ιουλίου του 1244, η Ιερουσαλήμ πέφτει τελικά στα χέρια των Μουσουλμάνων και, λίγα χρόνια αργότερα, το 1291, όταν και τα τελευταία τους οχυρά έχουν πλέον καταληφθεί, οι Ιωαννίτες μεταφέρουν το μοναστήρι και το νοσοκομείο τους στη Λεμεσσό της Κύπρου, η οποία τα χρόνια εκείνα λειτουργούσε ως μεταβατικός σταθμός για τους Χριστιανούς που εγκατέλειπαν τους Αγίους Τόπους

Οι Ιωαννίτες χρειάζονταν πια ένα καινούριο «σπίτι». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1307, αποσπούν τελικά την παπική έγκριση προκειμένου να καταλάβουν το νησί της Ρόδου, το οποίο είχε εν τω μεταξύ ανεξαρτητοποιηθεί από την υπόλοιπη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το 1310 η Ρόδος περιέρχεται υπό την κυριαρχία των Ιωαννιτών ιπποτών (για τα παραπάνω ακολουθείστε το: History of the Order of St. John).

Κάτι περισσότερο από δύο αιώνες είχαν περάσει από την ίδρυση τους, και οι Ιωαννίτες είχαν εξελιχθεί, απέχοντας κατά πολύ από το χαρακτήρα του αρχικού τάγματος. Δεν επρόκειτο πια για ένα συνηθισμένο μοναστικό τάγμα αλλά για μια πολυεθνική αδελφότητα με πολλά παρακλάδια και ποικίλες επιδιώξεις. Οι Ιωαννίτες της Ρόδου ήταν οργανωμένοι σε επτά διαφορετικές «Γλώσσες» («Langues» ή «Tongues»), αυτές της Προβηγγίας, της Ωβέρνης, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Αγγλίας. Έμβλημα τους ήταν ο «σταυρός της Αμάλφης», ο οποίος έγινε αργότερα γνωστός ως «σταυρός της Μάλτας».

Η προέλευση του αποτελεί αντικείμενο αντιδικίας μεταξύ των μελετητών. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι οι ρίζες του ξεκινούν από τον ισλαμικό μυστικισμό, επισημαίνοντας ότι οι γραμμές συμμετρίας του παριστάνουν και άστρο εκτός από σταυρό.

Κατά τη μακρόχρονη τους παραμονή στα εδάφη της Ανατολής, οι Ιωαννίτες είχαν ζυμωθεί με τις δοξασίες και τις παραδόσεις της ισλαμικής κουλτούρας και της ανατολίτικης μαγικής παράδοσης. Πέρα από το γεγονός αυτό, δύο μόλις χρόνια μετά την εγκατάσταση των Ιωαννιτών στη Ρόδο, το 1312, οι πρώην ανταγωνιστές τους Ναΐτες ιππότες, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ καταφύγει στο σύνολο τους σχεδόν στη Γαλλία, κηρύσσονται εκτός νόμου από το βασιλιά Φίλιππο. Το τάγμα τους διαλύεται ως βλάσφημη αίρεση και, με απόφαση του Πάπα, ολόκληρη η τεράστια τους περιουσία, μαζί με όλα τους τα υπάρχοντα, περιέρχονται στους Ιωαννίτες ιππότες. Ταυτόχρονα αρκετοί Ναΐτες προσχωρούν στο τάγμα των Ιωαννιτών.

Η ενασχόληση των Ναϊτών ιπποτών με τη μαγεία και τον αποκρυφισμό αποτελεί θέμα πάρα πολλών βιβλίων τα οποία έχουν γραφτεί παγκοσμίως σχετικά. Το θέμα είναι τεράστιο και ξεφεύγει από το πλαίσιο της παρουσίασης αυτής. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως, μαζί με την περιουσία των Ναϊτών, οι Ιωαννίτες κληρονόμησαν και στοιχεία από την αποκρυφιστική τους παράδοση. Σύμφωνα μάλιστα με τον ιστορικό Roger Peyrefitte, στο βιβλίο του «The Knights of Malta» (Secker & Warburg, London, 1960), ήταν ο ίδιος ο Jacques de Molay, ο τελευταίος αρχηγός των Ναϊτών, ο οποίος λίγο καιρό πριν πεθάνει είχε ορίσει τους Ιωαννίτες ιππότες διάδοχους των Ναϊτών με μυστικό του διάταγμα. Έτσι, λοιπόν, εκεί στο κάστρο της Ρόδου, τους παράξενους εκείνους αιώνες, στο αρχαιότερο ιπποτικό τάγμα της Χριστιανοσύνης αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό ο δυτικός μυστικισμός.

Η ιστορία αυτή έχει πολλά ακόμη κεφάλαια. Το 1480, μόλις λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ο Σουλτάνος Μωάμεθ ο Β’ ο πορθητής εκστρατεύει με μια δύναμη 70.000 ανδρών εναντίον της Ρόδου. Το νησί υπερασπίζονται 2000 στρατιώτες και μισθοφόροι μαζί με 600 μόλις Ιωαννίτες ιππότες. Η πολιορκία του κάστρου διαρκεί δύο μήνες και οι Μουσουλμάνοι αποχωρούν κακήν κακώς από το νησί, έχοντας υποστεί βαρύτατες απώλειες! Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, έλαβε χώρα και το ακόλουθο περιστατικό: ένα σοβαρό ρήγμα είχε δημιουργηθεί στα τείχη και μουσουλμάνοι πολεμιστές εισέρχονταν κατά εκατοντάδες στο εσωτερικό του κάστρου από το σημείο αυτό. Ξαφνικά οι μουσουλμάνοι σταματούν την προέλαση τους και αρχίζουν να υποχωρούν πανικόβλητοι. Κανείς δεν έμαθε ποτέ το τι ακριβώς συνέβη, όμως ο θρύλος που επέζησε αναφέρει πως είχαν αντικρίσει την Παναγία και τον ‘Αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, ντυμένους με δέρματα τράγων και ακολουθούμενους από μια μπάντα ουράνιων στρατιωτών.

Οι Μουσουλμάνοι ανέκαθεν βασίζονταν στους μεγάλους τους αριθμούς. Έτσι, μισό περίπου αιώνα αργότερα, το 1522, ο Σουλτάνος ξαναδοκιμάζει, με μια δύναμη 700 πλοίων και 200.000 ανδρών αυτή τη φορά. Μετά από μάχες έξι μηνών, οι Ιωαννίτες συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να κρατήσουν άλλο το κάστρο και την 1η Ιανουαρίου του 1523 αποχωρούν από τη Ρόδο, η οποία υπήρξε πατρίδα τους για περισσότερο από δύο αιώνες. Η αποχώρηση αυτή γίνεται αναίμακτα, και στους Ιωαννίτες επιτρέπεται να πάρουν μαζί τους όλα τους τα υπάρχοντα, κατόπιν συμφωνίας με το Σουλτάνο. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια των μαχών, για κάθε θάνατο ενός Ιωαννίτη ιππότη αντιστοιχούσαν 73 νεκροί μουσουλμάνοι στρατιώτες.

Μετά την αποχώρηση τους από τη Ρόδο, οι Ιωαννίτες εγκαταστάθηκαν στη Μάλτα, όπου συνέχισαν να εξελίσσονται, επονομαζόμενοι πλέον «Ιππότες της Μάλτας». Η συνέχεια της ιστορίας ξεφεύγει από το θέμα μας. Πάντως, στους αιώνες που ακολούθησαν, το τάγμα των Ιωαννιτών άπλωσε σταδιακά παρακλάδια του στη Ρωσία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σουηδία, την Αμερική και σε πολλές ακόμη χώρες, συχνά με τη μορφή ελευθεροτεκτονισμού (American Freemason’s «Knights of Malta» Cross και Swedish Freemason’s «Knights of Malta» Cross), ενώ κάποιοι τολμηροί μελετητές το συνδέουν και με τη δημιουργία των αμφισβητούμενων «Ιlluminati«. Η αδελφότητα των Ιωαννιτών αναμίχθηκε, συγχωνεύτηκε και διασπάστηκε σε πλήθος διαφορετικών μυστικών εταιρειών, και κάθε προσπάθεια να ακολουθηθούν τα ίχνη της αρχικής αδελφότητας στα διαφορετικά της παρακλάδια αποτελεί περίπλοκο εγχείρημα.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλές τοπικές ή εθνικές οργανώσεις Ιωαννιτών επιβιώνουν και στις μέρες μας (Knights Hospitaller of St. John – Order of St John of Jerusalem Modern). Ούτε αποτελεί έκπληξη, τελικά, το γεγονός των επανειλημμένων συνεδριάσεων της λέσχης «Bilderberg» στη Ρόδο κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Ναι, ασφαλώς η Ρόδος αποτελεί πόλη παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Ίσως μάλιστα εκεί, στο κάστρο της, να κρύβονται περισσότερα μυστικά απ’ όσα μπορούμε να υποψιαστούμε».

Δηλαδή, επειδή ο Βιγιορετ είδε στη Ρόδο «το νέο του σπίτι» και επειδή στη Ρόδο «ζούσαν για δύο αιώνες», θα εποικίσουν( ξανά) τη Ρόδο… οι Ιππότες ;;;;;;;;;;; ΚΑΛΑ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΟΥΡΚΟΙ, καρνταση Ερντογάν, ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ: Εσένα οι πρόγονοί σου ζούσαν για περισσότερα χρόνια στο νησί! Από το 1522! Θα σου φάνε το νησί οι  ιππότες! Όσο για μένα και τους Λημεριώτες; Μπα.. Συμφωνούμε ότι «η Ρόδος είναι πόλη παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς».. Θα σας γελάσουμε αν το συμμερίζεται και η Τρόϊκα αυτό. Έτσι κι αλλιώς, η Ρόδος ανήκει «στην ελληνική επικράτεια», αλλά, άμα η χώρα σου διέρχεται οικονομική κρίση, τότε γίνεται «εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας’ ή κάπως έτσι το πε ο Πρωθυπουργός, και ο Υπουργός το πε «αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας» και τέτοια… Μη το πολυσκοτίζουμε: Θα κανουν έργα οι ιππότες και  οι Ροδίτες θα χουν μεροκάματο, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.. Όσο για τη Λαχανιά, δεν ξέρω τι θα κάνει ο Κύριλλος, αλλά στον Αη Γιάννη εγώ θα πάω να προσκυνήσω. Αλλωστε, τους ιππότες εγώ δεν θα τους ενοχλήσω ούτε θα τους βγάλω απ τον κανόνα τους. Τι, διπλωματικό επεισόδιο εξαιτίας μου; Απα παπαπα. Αλλωστε, το παμε: Ο δικός μου ιππότης, είναι απλώς στρατιώτης, στα χαρακώματα.

Ένα σκέφτομαι μόνο και συγκινούμαι. ( Πόσο) θα χαιρόταν(;) η θεία, αν έβλεπε ξαφνικά τη νεκρανάσταση των Ταγματων και τους «ευγενείς» ιππότες στη Ρόδο και στη Λαχανιά..

Α ρε θεία… Εκείνες οι διαφωνίες μας… Τί να σου πω τώρα… μπορεί να χουν δικιο οι ιππότες σου.. ναμαι άνθρωπος «εγωϊσμού» κι όχι «καλής θέλησης» (παγκόσμιος) άνθρωπος, σαν αυτόν που θέλουν να «φτιάξουν» οι ιππότες ..στη Ρόδο.  Αλλά να θυμασαι θειά, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…

–         

Advertisements

Σχόλια»

1. Κώστας Σ. - Μαρτίου 1, 2011

πάντως σίγουρα θα χαρεί η gay κοινότητα της Ρόδου…γιατί όπου πάνε οι Ιππότες πάνε και τα ξίφη τους……χα

2. Ο δικός μου ιππότης … "στην τρίτη χιλιετία". | Γονείς σε Δράση - Μαρτίου 25, 2011

[…] post by mariandr var addthis_language = 'en'; Filed under 319254 ← Setting goals for fitness using […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: