jump to navigation

Τα «μαραμένα μύδια» που αγάπησα Μαρτίου 14, 2011

Posted by mariandr in Εντυπώσεις, Κείμενα του 2011, Κοινωνία, Ο λόγος στα Λημεριωτάκια, Παιδεία.
trackback

Οι μαθητές μου κι εγώ; Αφόρητα, βασανιστικά βαθιά… σχέση λατρείας κι έρωτα. Τους λάτρευα και με λάτρευαν. Δεν έχω παράπονο. Ούτε και συνταγή. Να..
Το 50% είναι ν αγαπάς τα παιδιά, το 40% τη δουλειά σου και το 10% να φοβάσαι Θεό. Με ψυχές έχεις να κάνεις… απίστευτη ευθύνη.
Κι όπως κάθε παθιασμένη σχέση, είχαμε –οκ, είχα- και κανά μπουρίνι.. ευτυχώς, σπάνια. Το «θέμα» μου, ήταν το ψέμα. Μπορούσαμε μαζί να διαχειριστούμε τα πάντα. Να παλέψουμε μαζί την αντιερωτική έλξη του γερουνδίου, να κρυφτούμε κάτω απ τα θρανία στην περίπτωση σεισμού, να πάιξουμε στις εκδρομές, να με δωροδοκήσουν με …σοκολάτα ΙΟΝ φυσικά, να χρησιμοποιήσω τη ..γόβα μου για σφυρί ώστε να κολλήσουμε τη γιρλάντα «Καλά Χριστούγεννα» στον τοίχο , να συζητάμε ό,τι κατέβαζε το μυαλουδάκι τους και το δικό μου αντάμα. Μόνο μη μου λεγαν ψέμα. Ήξεραν ότι τίποτα δεν θα έλεγα αν ερχονταν αδιάβαστοι πχ. Αλλά αν άκουγα « κυρία δεν διάβασα γιατί πέθανε η γιαγιά μου» και η γιαγιά ήταν καρακοζώητη, αυτομάτως και παραχρήμα σταματούσαν και οι υπόλοιπες τάξεις τομάθημα τους.κανείς συνάδελφος δεν προχωρούσε στο μάθημα του. Οι φωνές μου ακούγονταν στο οικοδομικό τετράγωνο και μετά, μετά το «και τώρα βγείτε, τελειώσαμε για σήμερα», καθώς τα παιδιά μου έβγαινα ν μουδιασμένα, τα περίμεναν λυπημένοι οι συνάδελφοι στο διάδρομο και τα «αποτελειωναν» με κείνο το δήθεν ήρεμο –σε αντιδιαστολή με τη δική μου οργή- ύφος συνοψιζόμενο στη φράση « θα είπατε κανα ψέμα… μόνο για αυτό θα σας φώναζε η κυρία Μαριάννα. Αν τα γκρεμίζατε όλα δε θα την ένοιαζε. Αλλά ψέματα, γιατί; Αφού την ξέρετε…»
Ράκος τα παιδιά. Μαζί κι εγώ. Ευτυχώς, ήταν-όπως είπα παραπάνω, σπάνιο αυτό. Η διευθύντρια ήταν ο μόνος άνθρωπος που ..δεν νοιαζόταν για αυτήν την υπερβολή: «Καλά τους έκανες, μόνο μη πάθεις φαρυγγίτιδα.. τα παλιόπαιδα». (Στο «παλιόπαιδα» ήθελα να της χιμήξω. Αλλά η ..φαρυγγίτιδα δεν μ αφηνε. Αν κάποιο παιδί μου είπε ψέμα, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και παλιόπαιδο! )
Ο δεύτερος λόγος που εδειχνε να μη νοιαζόταν ήταν ότι οι τάξεις μου ξεκινούσαν με βαθμολογία μέσο όρο 12και κατέληγαν με επιτυχίες απρόσμενες στις εξετάσεις. Μου διναν αρχή του χρόνου όλους«τους κακούς μαθητές» και στο τέλος πετύχαιναν οι 22 στους 25 , απίστευτα νούμερα. Σου λεγε κι αυτή, ‘πώς να την παρατηρήσω και γω τη Μαριάννα; Μου βγάζει ασπροπρόσωπο το ίδρυμα». Αλλωστε, η πραγματικότητα δεν άλλαζε: «την επόμενη μέρα», τα «παιδιά μου», ξέροντας πως ήμουν και γω παιδί , έβρισκαν τον τρόπο και τα ..ξανάφτιαχναν μαζί μου: εβρισκα …σοκολάτα στην έδρα, μαζεμένες τις σπασμένες κιμωλίες σε μια γωνιά, τον πίνακα φρεσκοκαθαρισμένο, οι διάλογοι μας ήταν ξαφνικά πολύ…politically correct τύπου «κυρία μπορώ να βγω έξω; Ευχαριστώ πολύ», απαντούσα εγώ «παρακαλώ παιδί μου, αλλοίμονο» ώσπου τελικά παρατούσα το βιβλίο και την κιμωλία και ελεγα: ΟΚ, αρκετά με το σαβουάρ βιβρ, θα κοιμηθούμε κι άλλο; Σαν μαραμένα μύδια είστε. Νεύρο. Τάσο, σταμάτα να προσποιείσαι τον ανετο. Αφού στη σπάει ο αόριστος β, δες το πάλι το Σάββατο σπίτι και σε εξετάζω Δευτέρα. Αλλά έχει Ολυμπιακό το Σάββατο. Καλά, Τρίτη…»
Ε, αυτό ήταν. Ξανά χαμόγελα , τα πιανε το φιλότιμο, ο αόριστος «βου» του «αγομαι» κουτσομαθαινόταν απ τον Τάσο αν και Δευτέρα και μετά από ματς το Σαββατοκύριακο, και η τάξη συναντούσε την αποκατάσταση…
Τα «μαραμένα μύδια» όμως, είχαν κάνει τρομερή εντύπωση στα παιδιά. Θυμάμαι η Ευγενία, η μασκότ της τάξης, κοντούλι κι αδύνατο αλλά με τα πιο σπιρτόζικα μάτια που συνάντησα σε 14χρονο, έπαιζε με το μολύβι στο στόμα επί ένα τέταρτο: -Κυρία, δεν έχω δει μύδια μαραμένα… δηλαδή, πώς είναι; Δηλαδή, πώς είμαστε τώρα εμείς ως τάξη που σας φαινόμαστε μύδια μαραμένα;
(Τα διηγούμαι ακόμα όταν βγαίνω για καφέ και τρίζουν τα τζάμια από τα γελια με τις ιστορίες των μαθητών). Τότε, πετάχτηκε –ξανά ο Τασος- και της είπε απ την άλλη άκρη, με το αριστερό πόδι να εξέχει απ το θρανίο και το αθλητικό παπούτσι να ξεπροβάλλει επιτακτικά με το λυμένο κορδόνι: Θα σε τραβήξω απ τα τσουλούφια και θα δεις πώς είναι τα μαραμένα μύδια. Είπε κι η κυρία κάτι ρε. Να μη κοιμόμαστε εννοεί, αμάν.
Το «μαραμένα μύδια» έμεινε. Τα 23 μου χρόνια –τόσο ήταν τότε η «κυρία» – έφυγαν όμως, και έγιναν σχεδόν 39. Η τάξη των «μαραμένων μυδιών», μία από τις πολλές μου, σήμερα είναι ενήλικες μόλις..9 χρόνια μικρότεροι εμού. Πολλά απ τα κορίτσια –αλλά και τα αγόρια- είναι παντρεμένα με παιδιά, και φυσικά, είναι –θαναι- επαγγελματίες, εργαζόμενοι. Η συγκεκριμένη τάξη, δεν είχε στην πραγματικότητα ποτέ «κακούς μαθητές». Είχε αδιάφορους μαθητές που πάλεψαν παλλικαρίσια να δώσουν τα ίδια κίνητρο στον εαυτό τους να «διαβάσουν» και τα κατάφεραν. Δεν τα βοήθησα σε τίποτα, αυτά τα παραμύθια του τύπου «τι χρωστάμε στο δάσκαλο» μ εκνευρίζουν. Οι «δασκαλοι» είμαστε γονείς, αδέλφια, θείοι αυτών των παιδιών, με τα ίδια προτερήματα κι ελαττώματα που χουν κι εκείνα, τις ίδιες προσδοκίες και διαψεύσεις και τον ίδιο εγωισμό, αφού τα παιδιά είναι δικά μας γονίδια. Τρίχες. Σιγά την προσφορά του ..παιδαγωγού. καταρχάς, πάντα δακρύζω σαν θυμάμαι την οργισμένη μου αντίδραση στα ψεμματάκια τους. Στα ψεμματάκια τους… τώρα τα λέω έτσι. Τότε; «Δεν υπάρχει μικρό και μεγάλο ψέμα. Το ψέμα σημαίνει άνθρωπο αδύναμο. Γραμμένα ταχω τα Αρχαία και τα Λατινικά. Με νοιάζει να γίνετε πραγματικά ελεύθερα σκεπτόμενοι αύριο. Σκλάβοι είστε αμα παραμυθιάζετε τον κόσμο, σκλάβοι του εαυτού σας». Τα πρηζα τα καημένα… Σκλάβοι κι εσωτερική ελευθερία και και και..
Τα «μαραμένα μύδια» δεν τα ξαναδα. Η μόνη «ικανοποίηση» που χα για αυτά ήταν αφενός η ανάμνηση των τότε επιτυχιών τους στα μαθήματα στα τέλη Ιουνίου, ενώ «ο σύλλογος» ολη τη χρονιά κουτσομπόλευε πόσο ηλίθια και αδιαβαστα παιδιά έχει η Ανδρούτσου» (καλά να πάθει! Τα παιδιά μου ήταν και δικά τους, επιπόλαιοι κουτσομπόληδες άνθρωποι!)και το γεγονός ότι, ακόμα και την «τελευταία μέρα», τα πρηζα με τη φράση – διάγγελμα: «…και ποτέ δεν θα το βάζετε κάτω. Τα παιδιά της Αντρούτσαινας είναι πάντα αγωνιστές».Ακόμα και το πιο εσωστρεφές «παιδί μου», η 15χρονη Αγγελική που όταν όλοι σπαρταρούσαν στα γέλια αυτή –τουλάχιστον- χαμογελούσε κι αναπαυόμουν μέσα μου ότι «είναι κι αυτό καλά», κοντοστάθηκε στην πόρτα θυμάμαι και μουπε: « και ξέρω, να μαστε πάντα αγωνιστές…»
Και προχθές, έγινε το σοκ. Η Αντρούτσαινα, που εδώ και δέκα χρόνια παρά δύο μήνες υπηρετεί τη δημοσιογραφία κι όχι την Εκπαίδευση, άρχισε να σπαρταράει σαν το σπουργιτάκι. Ένας πολύ ωραίος κουστουμαρισμένος ξανθωπός άντρας με κοιτούσε επίμονα στο μετρό , καθόταν απέναντί μου: « Συγγνώμη, δεν είστε η Μαριάννα Ανδρούτσου; Κόψατε το μαλλί, τότε τα χατε πιο μακριά.Είμαι ο Τάσος… απ τα «μαραμένα μύδια».
Οι στιγμές και οι σκηνές που ακολούθησαν είναι πραγματικά λημεριώτες αυτό που λέμε «προσωπικές». Αλλά μπορώ να σας πω κάποιες..πληροφορίες.
– Ο Τάσος εργάζεται στο Υπουργείο Ανάπτυξης και είναι αρραβωνιασμένος. Τυχαία πριν δύο χρόνια διάβασε «Απογευματινή» και «..κατάλαβα απ το γραπτό ύφος ότι εσείς είστε, η «κυρία’ και ότι δεν πρόκειται για συνεπωνυμία. Στην αρχή νευρίασα. Δεν μπορούσα να σας φανταστώ να μην ασχολείστε με παιδιά. Μετά σας παρακολουθούσα πιο συστηματικά στην «Α» και είδα ότι είστε πολύ καλή κι εκεί, γράφατε και τολμηρά.. εφυγα για Βρυξέλλες για επιμορφωση και σας ξανάχασα. Ακουσα ότι εκλεισε η εφημερίδα. Στη δουλειά, εκεί που μια γω, είχαμε σώμα εφημερίδων..»
– Η Αγγελική, το εσωστρεφές μου παιδί που απ τα μάτια καταλάβαινα αν περνάει καλά ή όχι στην τάξη.. « πνίγηκε κυρία… συγγνώμη, μπορώ να σε λέω Μαριάννα; Ναι, πνίγηκε, ήταν έγκυος δυο μηνών, έπαθε αναρρόφηση, δεν ξέρω τι έπαθε ενώ κολυμπούσε πάντως πνίγηκε..
– Ο Σταύρος ; Τον θυμάστε; Που σας είπε ψέματα ότι δεν είχε λεφτά η μανα του να του πάρει το βιβλίο που θέλατε ενώ αυτός βαριόταν να διαβάσει γιατί προσπαθούσε να του κάτσει η Ντέλλα; Τη θυμάστε τη Ντέλλα; Είχε κόλλημα μαζί της… Που σας τη δείξαμε στο αποκριάτικο πάρτυ και πήγατε, σόρυ πήγες και της είπες «δε μου λες κορίτσι μου, εσύ είσαι η Ντέλα που για το χατήρι σου το καλύτερο παιδί στην τάξη μου και στην περιοχή δεν κοιμάται και δεν τρώει; Κοίτα να μου τον ηρεμήσεις, γιατί αν πάθει κάτι η υγεία του και δεν μου γράψει άριστα στις εξετάσεις, θα χεις να κάνεις μαζί μου»… Η Ντέλλα ή Ντέλα, ήταν κωλοπετσωμένη που λέμε… Δεν έπαθε εκείνη πλάκα τότε που όντως την έπιασα α λα μπρατσέτα και την προειοδοποίησα αν και ήμουν ντυμένη… χμ… μικρή Ολλανδέζα.. (παρεπιπτόντως: η Ευγενία είχε έρθει ντυμένη …χταπόδι και είχε πει το αμίμητο «Κυρία δεν βρήκα τρόπο να ράψουμε στολή μαραμένου μυδιού»). Την πλάκα την είχε πάθει ο Σταύρος, που σου λέει, αυτή –εγώ δηλαδή- με εκανε ρόμπα ουρλιάζοντας σ όλο το τετράγωνο που της είπα ότι δεν είχα βιβλιο ελλείψει χρημάτων, και τώρα με παινεύει στη γκόμενα;
– Ο Σταύρος λοιπόν στα 29 του σήμερα έχει διδακτορικό και εργάζεται στη Βοστώνη. Και το μικρό, κοντό, αδύνατο πλην 14χρονο τότε, η Ευγενία μου, είναι..παιδίατρος «και σας είχε ψάξει μου πε μια φορά που την είδα στο δρόμο κυρία, σόρυ , Μαριάννα..»

Λίγες ώρες μετά, εξαιτίας της ..κινητοποίησης του Τάσου στο μετρό, μου τηλεφωνούσαν το ένα μετά το άλλο, τα «μαραμένα μου μύδια»… Μετά από 16 και μισό χρόνια, ήταν η σειρά μου να ακούσω ιστορίες αντί να τους λέω εγώ… Ιστορίες γλυκόπικρες, της ζωής δηλαδή… Ερωτικές, οικογενειακές, επαγγελματικές… Τα «αγόρια» μου μίλησαν λιγότερο, μα μου παν «τις αγωνίες τους». Τα «θηλυκά» -α, τα θηλυκά! «κυρία, θυμάστε που σας κοροϊδεύαμε που όλο γόβες ψιλοτάκουνες φορούσατε; Η Νάντια δηλαδή… Ε, αυτή είναι που δεν έβγαλε ποτέ τα τακούνια…όλο με τακούνια κυκλοφορεί… Θα σας πάρει κι αυτή τηλέφωνο.. Περιμένει τον άντρα της να φυλάξει το μωρό για να σας μιλήσει ξέγνοιαστη…Αχ κυρία πότε να βρεθούμε από κοντά;»

Ειλικρινά, δεν ξέρω πότε θα βρεθούμε από κοντά με την τάξη των μαραμένων μυδιών. Η πρώτη αυτή «φουρνιά των μαθητών» μου, ζει όπως όλοι μας, στη δίνη της οικονομικής κρίσης της πατρίδας της και μαζί τη σήψη της. Εχουν κι αυτά τα βασανα και τα άγχη τους, και ναι, θα θελα πολύ να τα ξαναδώ γιατί θέλω να τα μαλώσω με τον δικό μου τρόπο που τους άκουσα όλους «κάπως». Θέλω να τους υπενθυμίσω το «ναστε πάντα αγωνιστές» όσο ανώφελο κι αν τους –μας το παρουσιάζουν αυτό το εγχείρημα «αγωνιστικότητας» στην Ελλάδα που ξεπουλιέται σε τιμή ευκαιρίας. Θέλω να τραβήξω κι απ το τσουλούφι τη Νάντια, ακούς εκεί τακούνια κάθε μέρα να φοράει, θα πάθει η μέση της.. Τι εγω; Άλλο εγώ, δεν μιλάμε για μένα τώρα. Αλλά , μέχρι να τα συναντήσω ξανά τα μαραμένα μύδια μου, κι επειδή ξέρω πως τώρα δα θα με διαβάζουν στο λημέρι μας, θέλω να τους αφιερώσω –χωρίς να δεχθώ σχόλια κάτω από αυτήν την ανάρτηση- ένα τραγούδι, μαζί με την αγκαλιά μου που ανοίγω σε καθένα απ αυτά ξεχωριστά.
Μαραμένα μύδια, το ακόλουθο τραγούδι, για σας και μόνο . Κι ευχαριστώ που με διδάξατε τόσα όσα κανένα πανεπιστήμιο δεν μπόρεσε ποτέ να μου βάλει στο κεφάλι. Αλλά μην διανοηθείτε να μου πείτε ‘και μεις σας αγαπάμε» αν τολμήσετε να πείτε ¨κυρία δεν αξίζει κανένας αγώνας». Θα σας αποκληρώσω απ την καρδιά μου και η απειλή μου είναι ..ασύμμετρη. Αλλά ούτε και να διανοηθείτε να προσποιηθείτε τους ξέγνοιαστους αν κάτι σας βασανίζει όταν σας δω με το καλό πάλι. Μισώ τα ψέμματα και το ξέρετε καλά… Κι όσο για το χέρι σας.. γροθιά!

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: