jump to navigation

Μαΐου 26, 2011

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Ελληνική Διπλωματία, Κείμενα του 2011.
trackback

ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

«..Το 1981, μετά την εκλογή του στην πρωθυπουργία της Ελλάδας, ο Ανδρέας Παπανδρέου με κάλεσε στην Αθήνα

για να συζητήσουμε τις πολιτικές και το πρόγραμμα της μελλοντικής του κυβέρνησης. Το πρώτο που μου τόνισε ήταν η σημασία της υποστήριξης του παλαιστινιακού αγώνα και το πόσο επιτυχής ήταν η συνάντηση του με τον Γιασέρ Αραφάτ, ο οποίος μάλιστα τον επιβράβευσε μ ένα περίστροφο το οποίο και μου δειξε. Ένα χρόνο αργότερα, όταν επέστρεψα στην Ελλάδα για να διευθύνω ένα ερευνητικό κέντρο, ο Ανδρέας Παπανδρέου με κάλεσε να κολυμπήσουμε μαζί. Μας συνόδευαν μια δεκάδα μέλη των υποβρυχίων δυνάμεων ασφαλείας, που επιτηρούσαν τα παράλια φοβούμενοι μια συνωμοσία δολοφονίας από τη Μοσάντ, σύμφωνα με αυτά που μου πε ο Ανδρέας, ως αντίποινα για την αλληλεγγύη προς τους Παλαιστινίους και το Λίβανο.
Μερικές μέρες αργότερα, περισσότεροι από 50.000 Έλληνεςμε επικεφαλής την Υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, συμμετείχαν σε διαδήλωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και καταδίκης του ρόλου του Ισραήλ στην αιματηρή σφαγή 2000 γυναικοπαίδων στα προσφυγικά στρατόπεδα Σαμπρα και Σατίλα. Η αντίθεση αυτή ανάμεσα στις δύο γενιές Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να είναι πιο απόλυτη. Ενώ ο Ανδρέας έβλεπε την Ελλάδα σαν μια γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον ανατολικό αραβικό κόσμο, ο Γιώργος τη βλέπει σαν νταβατζή των ισραηλινών επιχειρηματικών συμφερόντων στην Ευρώπη και μεσάζοντα για την κυριαρχία τους στη Μ Ανατολή. Οι Σιωνιστές έχασαν έναν παλιό πελάτη στο πρόσωπο του Μουμπάρακ και κέρδισαν ένα νέο στο πρόσωπο του Παπανδρέου.
Όπως ο Μουμπάρακ, έτσι και ο Γιώργος Παπανδρέου, συνδιάζει τη δουλικότητα απέναντι στους ιμπεριαλιστές μέντορές του με την υπεροψία και τη βαρβαρότητα απέναντι στους έλληνες υπηκόους του. Όπως φάνηκε στην περίπτωση της Αιγύπτου, θα χρειαστεί από τον ελληνικό λαό κάτι παραπάνω από διαδηλώσεις και περιστασιακές απεργίες για να αποκαθηλώσουν έναν πιστόν υπάλληλο της Αυτοκρατορίας. Αλλά, όπως πολύ καλά έδειξε το Κάϊρο, είναι εφικτό!»
Αυτά γράφει μεταξύ άλλων στο άρθρο του με τίτλο « Ο Γ Παπανδρέου , τελευταίος καλός φίλος του Σιωνισμού και του ΔΝΤ» ( εφ : «Δρόμος της Αριστεράς»), ο James Petras, oμότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο
State University της Νέας Υόρκης και συγγραφέας 62 βιβλίων μεταφρασμένων σε 29 γλώσσες . Κάθετα αντίθετος στην πολιτική μιας πιο «ενεργού φιλίας» με το Ισραήλ, παίρνει λοιπόν αφορμή για το άκρως στηλιτευτικό εναντιον του Γιώργου Παπανδρέου άρθρο του, παρακολουθώντας την πρόσφατη στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου να κάνει άνοιγμα της χώρας προς το Τελ Αβίβ, σε μια προσπάθεια της τελευταίας να βγάλει από πάνω της την «ετικέτα» της «πιο φιλοαραβικής χώρας της Ευρώπης και της πιο αντιισραηλινής χώρας της Ευρωπαϊκής ηπείρου».
Πράγματι: Μετά το επίσημο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ στα τέλη Ιουλίου, ο Μπεντζαμίν Νετανιάχου, ανταπέδωσε τον Αυγουστο την επίσκεψη στη χώρα μας και συζήτησε με τον Έλληνα ομόλογο του επί δύο ώρες κεκλεισμένων των θυρών: Ο Νετανιάχου είναι ο πρώτος Ισραηλινός πρωθυπουργός που επισκέπτεται επίσημα την Ελλάδα (είχε επισκεφθεί ιδιωτικά την Ακρόπολη ο Μπεν Γκουριόν στη δεκαετία του 1950) εγκαινιάζοντας κατ ουσίαν μια ελληνοισραηλινή συνεργασία σε πολλούς τομείς. Σε μια Ελλάδα που βρίσκεται σε οικονομικό εκτροχιασμό, ο Νετανιάχου προσκόμισε ως το ισχυρό χαρτί του στην προώθηση αυτού του καινοφανούς για την ως σήμερα φιλοαραβική Ελλάδα «ελληνοισραηλινού συνεταιρισμού», μια μαγική λέξη: επενδύσεις. Επενδύσεις στην οικονομία, στην αγροτική ανάπτυξη, στον τουρισμό, αλλά και μία πρόταση ελληνοισραηλινής συνεργασίας στο ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου, με γνώμονα και στόχο την ειρήνη και την οικονομική ευημερία των δύο λαών στη λεκάνη της Μεσογείου.
Αλλά αυτό το τελευταίο, με ποιον ακριβώς τρόπο θα υλοποιηθεί; Και γιατί οι Ισραηλινοί είχαν προετοιμάσει το έδαφος για την ομαλή «ελληνική στροφή προς το Τελ Αβίβ» ήδη από το 2009 με την σχετική ως προς αυτά ενεργοποίηση και κινητοποίηση του πανίσχυρου αμερικανοεβραϊκού λόμπι τους που πλησίασε πρώτα το αντίστοιχο κυπριακό; Μήπως μας εχουν περισσότερο ανάγκη απ όσο εμείς αυτούς;
-Σημειωτέον δε, ότι πριν Παπανδρέου και Νετανιάχου δώσουν τα χέρια, είχε προηγηθεί η ανακάλυψη του ισραηλινού φυσικού αερίου «Λεβιάθαν» κοντά στη Γάζα καθώς και η ισραηλινοκυπριακή συμφωνία Χριστόφια-Νετανιαχου: Επειδή, τι να κάνει τόσο φυσικό αέριο το Ισραήλ αν δεν μπορεί να το πουλήσει στην Ευρώπη; Αλλά και πώς να το πουλήσει αφού δεν διαθέτει το περίφημο γεωγραφικό στρατηγικό βάθος για να το μεταφέρει; Η Κύπρος –που και αυτή ανακάλυψε φυσικό αέριο εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης (ΑΟΖ) δεχθηκε πρόθυμα να συνεργαστεί, στη δημιουργία καταρχάς τερματικού σταθμού υγροποίησης του φυσικού αερίου στο έδαφός της και βοηθώντας στη δημιουργία μιας ενιαίας ενεργειακής ζώνης για το Ισραήλ. Η τελευταία όμως, θα φτάνει μέχρι την Κρήτη- Ιόνιο –Αδριατική.
Απλούστερα; Το Ισραήλ χρειάζεται και την Ελλάδα. Ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε ότι μπορεί να το διευκολύνει, αφού, με τη σειρά του εκτίμησε ότι τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας επιτάσσουν την εντατική συνεργασία με το Ισραήλ. Διαφωτιστική ως προς αυτό είναι η αναλυση που εξέδωσε το αμερικανικό ινστιτούτο STRATFOR με το που πάτησε στην Αθήνα ο Νετανιαχου: « ..Με την ελληνοισραηλινή συνεργασία, το Ισραήλ επιδιώκει να εμποδίσει τις προσπάθειες της Τουρκίας να αποτελέσει περιφερειακή δύναμη στη Μ.Ανατολή. Η Ελλάδα αποτελεί για το Ισραήλ το τελειο εργαλείο δεδομένης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης που υπάρχει στο Αιγαίο. Ο ελεγχος του Αιγαίου είναι ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα στην ασκηση της κυριαρχίας στην ηπειρωτική Ελλάδα και στα χιλιάδες νησιά της. .. αν και η Ελλάδα εχει προσπαθήσει να μειώσει τις εντάσεις στο Αιγαίο.. η Τουρκία δεν τη βλέπει ως απειλή.. η Τουρκία επιδιώκει την επέκταση της στον Καύκασο και τη Μ Ανατολή και ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της στρατιωτικής ισχύος της.
Ελλάδα και Ισραήλ ελπίζουν ότι με τη μεταξύ τους συνεργασία θα υπάρξουν αμοιβαία οφέλη: το μεν Ισραήλ ελπίζει ότι , η Τουρκία θα ανησυχεί για μια πιο δυνατή Ελλάδα στα δυτικά της σύνορα , η δε Ελλάδα , ότι συνεργαζόμενη με το Ισραήλ, θα κάνει μια επίδειξη επιλογών προς την Τουρκία».
Βεβαίως, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής το ότι οι αμερικανοί, βάσει αυτής της ανάλυσης, δεν θεωρούν ότι αυτός ο στόχος θα επιτευχθεί: «.. Με την αποδυνάμωση της τουρκοισραηλινής συμμαχίας(η οποία έκανε την Ελλάδα επί χρόνια υποστηρικτή των Αράβων), μιας συμμαχίας –κλειδί για την ισορροπία ως σήμερα των δυνάμεων στη Μ Ανατολή, η Αθήνα βλέπει μια ευκαιρία να στείλει μήνυμα στην Αγκυρα: εκθέσεις που θέλουν την Αθήνα να επιτρέπει τελικά ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη να χρησιμοποιούν τον ελληνικό εναέριοο χώρο συνιστούν και το μήνυμα. .. Όμως, η συνεργασία με την Ελλάδα για το Ισραήλ , σε καμία περίπτωση δεν θα αλλάξει την ισραηλινή στάση στη Μ Ανατολή, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν έχει καμμία επιρροή στην περιοχή, όπως η Τουρκία. Αλλωστε, το καλοκαίρι του 2008, η ισραηλινή πολεμική αεροπορία πραγματοποίησε πρόβα νυφικού σε ασκηση ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν πάνω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα».
Φανερή λοιπόν από τα παραπάνω η αμερικανική επιφύλαξη ως προς τη μακροπρόθεσμη επίτευξη των ελληνικών στόχων με εχέγγυο μία ελληνοισραηλινή συνεργασία. Από την άλλη, ο Παπανδρέου , εκτιμώντας ότι μπορεί να παίζει σε διπλό –αν όχι τριπλό- ταμπλώ (αφού, και στην ελληνοτουρκική φιλία επιμένει και μήνυμα διά της συνεργασίας με το Τελ Αβίβ πιστεύει πως στέλνει στην Αγκυρα και την αραβική φιλία θεωρεί πως συντηρεί), υποσχέθηκε στο Νετανιάχου την προώθηση των ισραηλινών συμφερόντων στην ΕΕ με την ενσωμάτωση του κράτους του Ισραήλ στην ευρωπαϊκή αγορά, και έδωσε τα χέρια για την συνεργασία στις έρευνες εξόρυξης φυσικού αερίου και κατασκευής ενεργειακών υποδομών νοτίως της Κρήτης, σπεύδοντας προηγουμένως να διαβεβαιώσει τον παλαιστίνιο ηγέτη Μαχμούντ Αμπάς πως η Ελλάδα εξακολουθεί να στηρίζει με την παραδοσιακή φιλία της τον αραβικό κόσμο. Οι δύο δε πρωθυπουργοί, συμφώνησαν και στη συγκληση του πρώτου κοινού, ελληνοισραηλινού υπουργικού συμβουλίου (πράγματι, θα συγκληθεί τον Απρίλιο στο Τελ Αβίβ) που θα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία της πολύπλευρης ελληνοισραηλινής συνεργασίας αφού πρακτικά, αυτό θα δίνει τη δυνατότητα πολλών και συχνών επαφών ισραηλινών και ελλήνων υπουργών που θα συνεργάζονται για την προώθηση αμοιβαίων συμφερόντων. Ηδη, επί παραδείγματι, ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κ Σκανδαλίδης συμφώνησε με τον ισραηλινό ομόλογό του για την προώθηση δημιουργίας πρότυπου διαμετακομιστικού σταθμού στη Βόρεια Ελλάδα με ισραηλινή τεχνογνωσία.

Όλα αυτά όμως γεννούν πληθώρα ερωτημάτων:
Ποια είναι συγκεκριμένα τα οφέλη για την Ελλάδα από μια τόσο πολύπλευρη συνεργασία με το Ισραήλ και πώς εμπλέκεται πρακτικά η Τουρκία σε αυτήν την ιστορία; Θα αποπειραθεί η Τουρκία να εμποδίσει αυτήν την ελληνοισραηλινή σύμπραξη; Πώς θα επηρεάσει η τουρκοισραηλινή αντιπαράθεση την ισορροπία δυνάμεων στη νέα μέση Ανατολή και άρα πώς θα επηρεασει και την πολλά υποσχόμενη ελληνοισραηλινή φιλία; Γιατί κάποιοι αναλυτές θεωρούν αυτοκτονικό για την Ελλάδα την απομάκρυνση-όπως λένε- της Ελλάδας από την πολιτική της αραβοφιλίας την ώρα που ο αραβικός κόσμος εξεγείρεται και αντίστοιχα, θεωρούν καταστροφή για την πατρίδα μας την προσέγγιση της «πιο απομονωμένης από τη διεθνή κοινότητα ισραηλινής κυβέρνησης της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, αυτής του Νετανιάχου»; Αντίθετα, γιατί κάποιοι αλλοι βλέπουν μόνο και αποκλειστικά μια σπουδαία-αν όχι μοναδική- ευκαιρία για την καταρρέουσα οικονομικά Ελλάδα να βρει το δρόμο της ανάπτυξης εκμεταλλευόμενη την ενεργειακή –κυρίως-συνεργασία με τοΙσραήλ; Γιατί εκείνοι βλέπουν ότι , παρά τις αραβικές εξεγέρσεις , η Ελλάδα καθίσταται πιο ασφαλής και αναβαθμισμένη στη λεκάνη της Εγγύς Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου ακριβώς αν επιλέξει να «ανοιγεί» προς το Ισραήλ και ακριβώς καθώς η Βόρεια Αφρική επίσης ξεσηκώνεται εναντίον καθεστώτων τύπου Καντάφι και Μουμπάρακ;

– «Καταρχάς, παραδέχομαι ότι η πρόοδος στις σχέσεις των δύο κρατών ενθαρρύνθηκε εξαιτίας δύο παραμέτρων: της Τουρκίας( σημ: εννοεί την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στο Αιγαιιο και το πάγωμα των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων) και της ανακάλυψης φυσικού αερίου. Αλλά δεν επιτρέπεται να βλέπουμε τη δόμηση της ελληνοισραηλινής φιλίας πάνω σε «κοινή εχθρα εναντίον τρίτου». Μια τέτοια φιλία δεν θα ήταν μακροπρόθεσμη και αυτό θα ήταν επικίνδυνο. Δεν κτίζεις φιλίες λόγω κοινού μίσους. .. τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουμε και οι δυο χώρες απ αυτήν τη συνεργασία σε παρα πολλούς τομείς και να δούμε αυτόνομα τις διμερείς μας σχέσεις…», μου απαντά στην ερώτηση μου για το πόσο «ξαφνική» είναι κατά τη γνώμη του η ελληνική στροφή στο Ισραήλ και πόσο ο παράγοντας -Τουρκία και ενεργειακά έπαιξαν ρόλο, ο Αμικάμ Ναχμάνι. Διακεκριμμένος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Bar – Ilan, και ερευνητής στο ΒΕSA Center του Ισραηλ, πολυγραφότατος και ειδικευμένος σε θέματα που αφορούν Ελλάδα-Τουρκία –Ισραήλ αλλά και το πρόβλημα των υδάτων στη Μ Ανατολή, ο κ. Ναχμάνι είχε την καλοσύνη να δώσει μία εφ όλης της ύλης συνέντευξη στο CRASH , βοηθώντας τους αναγνώστες του περιοδικού να υπεισέλθουν στον τρόπο με τον οποίο εστιάζει στις μεσανατολικές εξελίξεις και στις περιφερειακές συνεργασίες το κράτος του Ισραήλ.
– Η ελληνική οικονομική κρίση, μπαίνει αναπόφευκτα στην κουβέντα μας και η απάντηση του … είναι γροθιά …στον εθνικό εγωισμό μου: « Είμαι αισιόδοξος για σας, γιατί να μην είμαι; Τη δεκαετία του 80 εμείς είχαμε 400% πληθωρισμό,15% ανεργία κλπ Τώρα εχουμε 2% πληθωρισμό και 5% ανεργία, 30.000 δολάρια ΑΕΠ κατά κεφαλήν. Το 2000 , ως φιλοξενούμενος ερευνητής από το ιδρυμα Ωνάση, ήρθα στην Αθήνα. Την πρώτη ημέρα, πήρα εννια η ώρα το πρωί τηλέφωνο κάποιον. Εξαλλος ήταν . Τον ξύπνησα λέει νυχτιάτικο. Μετά με ρώτησε «εσύ τι ώρα ξυπνάς στο Ισραήλ; Του είπα «στις 5, μελετάω ελληνικά» και τότε μου λέει : Για αυτό η ισραηλινή οικονομία είναι σε απείρως καλύτερη κατάσταση απ τη δική μας. Με ρωτάτε , αφού μιλάμε για συνεργασία μαζί σας, πώς το Ισραήλ θα μπορούσε να βοηθήσει την Ελλάδα οικονομικά. Οι επιχειρηματίες κάνουν μπίζνες, δεν συνεισφέρουν Ξέρετε κυρία Ανδρούτσου γιατί , ακόμα και τώρα οι εμπορικές τουρκοισραηλινές σχέσεις είναι 30% πάνω σε σχέση με το 2009; Γιατί 0.5 εκ Τούρκοι ιδιώτες, βιομήχανοι, έμποροι, τραπεζίτες, εργάτες εχουν επενδύσει κι έχουν συμφέροντα στη συνέχιση των εμπορικών μας σχέσεων. Ανυπομονώ λοιπόν να δω ταδύο τρίτα των ελληνοισραηλινών σχέσεων να είναι εμπόριο μεταξύ των πολιτών».
– Το φυσικό αέριο ερχεται κι επανέρχεται στη συζήτηση. Όπως ξέρουμε, για να προχωρήσει στην πράξη η συνεργασία των δύο χωρών μας στον τομέα της ενέργειας και δη στις ερευνες για την εξόρυξη φυσικού αερίου, προαπαιτούμενο είναι η ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από την ελληνική κυβέρνηση. Η Τουρκία θέλει να μην περιληφθεί το Καστελλόριζο στην ΑΟΖ , διαφορετικά θέτει ζήτημα ..κήρυξης πολέμου. Ο Νταβούτογλου, εφτασε μάλιστα στο σημείο να υποστηρίξει ότι το Καστελλόριζο είναι μεν ελληνικό νησί, αλλά ανήκει..στη Μεσόγειο, όχι στο Αιγαίο. Οσο η κυβέρνηση καθυστερεί την ανακήρυξη οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ, καθυστερεί εν τοις πράγμασι και η ελληνοισραηλινή συνεργασία. Ρωτάω τον καθηγητή αν βρίσκει ορθολογιστικούς τους κυβερνητικούς δισταγμούς στην επέκταση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και στην οριοθέτηση της ΑΟΖ. Του ζητάω μάλιστα να μου πει αν αυτή η παράμετρος είναι τόσο ζωτικής σημασίας για το Ισραήλ ώστε να πει δημόσια κι ανοιχτά πως πρόκειται για αναφαίρετο ελληνικό δικαίωμα: «Φυσικά και δεν μπορώ να σας απαντήσω σ αυτό, αλλά είμαι σίγουρος ότι από την προσέγγιση θα περάσουμε και σε στενότερες επαφές οι οποίες, ίσως κατά περίπτωση, θα μπορούσαν να αποδώσουν μία ισραηλινή αναγνώριση των ελληνικών ενεργειακών δικαιωμάτων».
– Προβληματισμένη με αφήνει το διπλό του επιχείρημα για την ανάγκη ενίσχυσης της αμυντικής μας συνεργασίας: «η δική μας τρομοκρατία ερχεται απέξω, εσείς είστε αντιμέτωποι με εσωτερικούς τρομοκράτες περισσότερο και έχετε και δημογραφικό πρόβλημα με εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους μετανάστες. Και οι δυο άρα έχουμε κοινά προβλήματα ως δημοκρατίες. Θα μπορούσαμε να συνεκπαιδευτούμε στην οπλική τεχνολογία και να βελτιώσουμε τα οπλικά μας συστήματα». Ενθερμος υποστηρικτής της συνεργασίας ΝΑΤΟ-Ισραήλ, φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίσει τη χώρα του «ζωντανό εργαστήρι» για το οποίο ενδιαφέρεται το ίδιο το ΝΑΤΟ αλλά αποφεύγει σταθερά και διακριτικά να πάρει θέση στο ερώτημα μου για την Κύπρο: «ο Νταβούτογλου στις 28 Φεβρουαρίου είπε ανοικτά ότι η χώρα σας είναι η πρώτη χώρα στη λίστα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα του απαντούσατε ότι και η Ελλάδα εχει το ιστορικό δικαίωμα να λέει για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα κατεχόμενα της Κύπρου;’ Μου απαντά το «κλασσικό»: ελάτε στη χώρα μου να δείτε αν παραβιάζουμε το δικαίωμα του οποιουδήποτε .Προφανώς ο Ντ.αναφέρεται στη Γαζα αλλά θα σας πω ότι κάθε φορά που εκκενώνουμε εδαφη (από το Λίβανο, τη Γαζα) τρώμε από κει περισσότερους πυραύλους. Κατά τα λοιπά, καμμία δημοκρατία δεν είναι παντελώς αθώα αναφορικά με τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Τον επαναφέρω …κουτοπόνηρα στην «καυτή πατάτα»: στο ζήτημα του Καστελλοριζου ,και τον ρωτάω αν το Καστελλόριζο όντως τελικά εξαιρεθεί από κάθε μελλοντική ελληνοτουρκική αντιπαράθεση πώς αυτό θα επηρεάσει πρακτικά την ουσία της ελληνοισραηλινής ενεργειακής συνεργασίας. Τον ρωτώ επίσης αν το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας όπως το οραματίζεται ο Νταβούτογλου είναι εμπόδιο στην ισραηλινή ασφάλεια και μου δίνει μια συνολική απάντηση αφήνοντας με άφωνη: «Είναι πολύ νωρίς να δούμε το πώς η ενέργεια είναι αυτή που κρατά και συντηρεί αυτές τις σχέσεις. Αλλά μπορώ να κάνω την εκτίμηση ότι , αν δουλευτεί ο τομέας της ενέργειας μεταξύ Ελλάδας –Ισραήλ στη Μεσόγειο, τότε αυτό θα βοηθούσε τους Έλληνες στις σχέσεις τους με τους Τούρκους στο Αιγαίο».
– «Μα πώς θα μας βοηθούσε αυτό στο Αιγαίο»; Προσπαθεί να με πείσει διά του παραδείγματος: « Δείτε τη δική μας περίπτωση. Τσακωνόμαστε λιγότερο με τους Παλαιστινίους στο ζήτημα των πόρων της Δυτικής Όχθης, ξέρετε γιατί; Γιατί αφαλατώνουμε νερό από τη Μεσόγειο σε μεγάλες ποσότητες».
– Εκμεταλλευόμενη την προθυμία του να «μιλήσει για όλα», παρεμβάλλω ερωτήματα για τη νέα κατάσταση στη Μ Ανατολή μετά τις εξεγέρσεις . Ο Ερντογάν νομιμοποιείται να θεωρεί ότι η χώρα του μπορεί και πρέπει να παίξει ρόλο περιφερειάρχη ως προτύπου ισλαμικής δημοκρατίας για τις εξεγερμένες χώρες του αραβικού κόσμου; Παραδεχεται πως ο Ερντογάν είναι ο πιο δημοφιλής ηγέτης μεταξύ των Αράβων και δεν επιχειρεί πρόβλεψη, αρκούμενος στο ότι η Τουρκία ασκεί στην περίοδο που διανύουμε μεγάλη επιρροή στον Αραβικό κόσμο και καταλήγει: « Οι αραβικοί λαοί βλέπουν τους ηγέτες τους ως πρότυπα αναλόγως του πώς αυτοί οι ηγέτες βλέπουν με τη σειρά τους το Ισραήλ. Εχουν την τάση να τους βλέπουν σαν προδότες που συνεργάζονται με το Ισραήλ».
– Η αλήθεια είναι πως από τον Αμικάμ Ναχμάνι , γνωστό στην πολιτική και πανεπιστημιακή δεξαμενή σκέψης όχι μόνο για τις προσεκτικές , μεθοδικές αναλύσεις του αλλά και για την αγάπη του στη χώρα μας, ανέμενα ότι θα χε καλά λόγια να μου πει για τα φιλοεβραϊκά αισθήματα του ελληνικού λαού, ειδικά καθώς ..πόνταρα στο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών που είναι πια και με τη ..βούλα φιλικό. Στο ερώτημα μου λοιπόν αν βρίσκει πως υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα, έγινε λάβρος: «Δυστυχώς, ναι! Θα μπορούσε να απορρέει από περιθωρειακές πηγές και κύκλους, σαν τον Επίσκοπο Πειραιώς (εννοεί: τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ). Αλλά παίρνει φλογερές διαστάσεις στο Ισραήλ και στον εβραϊσμό το ζήτημα του αντισημιτισμού και θα μπορούσε να αναδυθεί σε μεγάλο κίνδυνο , θα μπορούσε να οδηγηθεί σε μια επιζήμια εξέλιξη για την πορεία των ελληνοισραηλινών σχέσεων» και συνεχίζει με πρόδηλη αγανάκτηση όσο και ειρωνεία: «Το πρόβλημα δεν είναι τι λένε οι αντισημίτες για μας: Ναι, κάναμε την 11η Σεπτεμβρίου, εκπαιδεύουμε καρχαρίες να τρώνε τουρίστες στα αιγυπτιακά θέρετρα, δίνουμε αφροδισιακα στις παλαιστίνιες για να μοιχεύουν δωροδοκούμε αιγύπτιους ποδοσφαιριστές να χάνουν από την Αλγερία, εξαπλώνουμε τοΑΙDS και πίνουμε το αίμα των μωρών των Χριστιανών το εβραίκό Πάσχα. Σ αυτές τις αηδίες και σ αυτά τα σκατά εχουμε συνηθίσει πια, δεν μας κάνει εντύπωση να τα ακούμε. Το πρόβλημα είναι ότι στο 95% ενός κόσμου που ζει με`δημοκρατία και ελευθερία Τύπου και ελευθερία εκφρασης, αυτός ο κόσμος, μαθαίνει για μας μόνο αυτή τη βερσιόν και σας παρακαλώ να το γράψετε με κεφαλάια το ΜΟΝΟ. Δηλαδή, αυτό χρειάζεστε εσείς; Να βγει το περιοδικό ΤΙΜΕ και να λέει ότι είστε το νούμερο ένα αντισημιτικό κράτος στην ΕΕ;»
Ας επανέλθουμε ωστόσο εις τα ..ενδότερα ημών: Συμπλέουν ή όχι με τον ισραηλινό Ακαδημαϊκό οι Έλληνες αναλυτές;
Η απάντηση είναι ανεπιφύλακτα πως οι περισσότεροι – όπως και τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας- , επί της αρχής τουλάχιστον, είναι σύμφωνοι για ένα άνοιγμα προς το Ισραήλ και τη διερεύνηση των δυνατοτήτων συνεργασίας επ ωφελεία της Ελλάδας. Μακράν θετικός και καθόλου φοβικός στην παγείωση μιας πολυεπίπεδης ελληνοισραηλινής συνεργασίας,είναι ο Ιωάννης Μάζης, καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, Πρόεδρος του Τμήματος Τουρκικών και σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για αυτόν, η προοπτική συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ περιγράφεται σχεδόν ως μονόδρομος για την πατρίδα μας: «..δεν υπάρχουν λόγοι για φοβικά σύνδρομα παρά μόνον βασιζόμενα σε κλισέ και αγκυλώσεις. Τέτοιου είδους αντιδράσεις δεν είναι δυνατόν να κατευθύνουν την πολιτική της χώρας παρά μόνον εάν αυτή έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Το Ισραήλ αποτελεί την δεύτερη εστία διατήρησης του Ευρωπαϊκού πνεύματος στη Νοτιο-Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί ένα από τα πλέον προηγμένα κράτη στον κόσμο σε θέματα υψηλής τεχνολογίας, γεωπονικής, ιατρικής και αμυντικής τεχνολογίας. Επίσης, σε μία περίοδο όπου η διεθνής οικονομική κρίση απαιτεί από τη χώρα μας να εξασφαλίσει συμμάχους στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κύκλωμα και ιδιαίτερα σε διεθνή πολιτικο-οικονομικά κέντρα όπως η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, έχει να οφεληθεί τα μέγιστα από το διεθνές εβραϊκό λόμπυ και τις επιρροές του στους πόλους αυτούς της ισχύος. Οι ισραηλινοί κ. Ανδρούτσου είναι κατά κοινή ομολογία, σκληροί διαπραγματευτές, και πολύ καλά κάνουν. Ελπίζω κάποτε να το μάθουμε κι εμείς αυτό. Αλλά όταν συμφωνούν σε κάτι, τηρούν τον λόγο τους. Και επίσης, τιμούν τις σχέσεις τους και τις συμφωνίες τους. Γνωρίζεις που βαδίζεις όταν συνεργάζεσαι ως χώρα έντιμα με αυτούς. Επίσης έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τους καιροσκόπους και τους ανειλικρινείς: είναι μια ικανότητα που την απέκτησαν μετά από 3000 χρόνια διωγμούς και αποκλεισμούς εις βάρος του έθνους των. Γι αυτό θα πρέπει να είμεθα έντιμοι συνεργάτες, όπου νομίζουμε ότι το εθνικό μας συμφέρον υπηρετείται, διότι η ελληνική προχειρότητα και κουτοπονηριά δεν θα συγχωρηθεί. Έχουμε, άλλες, πολύ καλές πλευρές ως έθνος, ως λαός και ως πρόσωπα να αναδείξουμε και να είστε σίγουροι ότι θα εκτιμηθούν και θα ανταποδωθούν στο πολλαπλάσιο», δηλώνει απερίφραστα , ενώ, στο επιχείρημα της απώλειας μιας αραβικής πολύτιμης φιλίας ειδικά τώρα που οι Άραβες ξεσηκώνονται και η κυβέρνηση Νετανιάχου μόνο συμπαθής δεν είναι, απαντά:« Κα Ανδρούτσου, το εκτυλισσόμενο ντόμινο πολιτικών και πολιτειακών αλλά και γεωπολιτικών αλλαγών δεν θα μας επιτρέπει να μιλάμε σε λίγο για τον αραβικό κόσμο που ξέραμε. Ο πολυτεμαχισμός των αραβομουσουλμανικών εθνικών κοινωνικών σχηματισμών ανά θρησκευτικό δόγμα, γλωσσο-φυλετική ομάδα και συνδυασμούς των ανωτέρω θα δημιουργήσει μια εντελώς νέα εικόνα στην εθνοκρατική σύνθεση της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Άρα και νέα γεωπολιτικά δεδομένα που θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους νέες γεωστρατηγικές δυναμικές. Π.χ. ποιός θα μας βεβαιώσει για την ισοβιότητα του ιρανικού καθεστώτος μέσα στις περιδινίσεις του σύγχρονου ναυαγίου των αυταρχικών ισλαμικών καθεστώτων; Ποιός θα μας βεβαιώσει για την μη δημιουργία ενός νέου Κουρδικού κράτους 35.000.000 ψυχών, το οποίο θα ανατρέψει τα υπάρχοντα γεωπολιτικά δεδομένα όχι μόνο στο Ιράκ, στη Συρία την Τουρκία και το Ιράν αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή; Οι σχέσεις μας με το Ισραήλ είναι οι μόνες σίγουρες και ασφαλείς σχέσεις στην περιοχή διότι καλύπτουν σημαντικές ρήτρες κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ασφάλειας των τριών αυτών κρατών στον άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Κρήτη-Ιόνιο-Αδριατική-Ευρώπη. Και παράλληλα, εξασφαλίζουν την απεξάρτηση των ευρωπαϊκών χωρών από τους αραβομουσουλμανικούς και ρωσικούς υδρογονάνθρακες, συνεπώς μειώνουν και την ρωσογερμανική επιρροή επί του Ευρωπαϊκού οικονομικο-πολιτικού γίγνεσθαι. Με λίγα λόγια συμφέρουν τους πάντες, στη σφαίρα των Ναυτικών Δυνάμεων.
Ποια είναι όμως η ευθύνη της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου για να ευοδωθούν οι στόχοι; Ο Μάζης μιλάει για το «Α και το Ω» του «δεον γενέσθαι»: «Αρκεί η Ελλάδα να το αντιληφθεί όπως ακριβώς έπραξε η Κυπριακή Δημοκρατία και να προχωρήσει στην ανακήρυξη της ΑΟΖ της, αλλά και να μην οπισθοχωρήσει σε καμμία τουρκική διεκδίκηση στο θέμα του Καστελορίζου. Το Ισραήλ, έχει αποδείξει ότι θα στηρίξει μια ανάλογη ελληνική συμπεριφορά(σημ: εννοεί το χαρτη με την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ που πρότεινε η ισραηλινή ηγεσία στην ελληνική κυβέρνηση). Και θα το πράξει, διότι γνωρίζει ότι ο στρατηγικός του πνεύμων και δίαυλος είναι ο χώρος του κυπριακού και ελλαδικού ελληνισμού, ο οποίος μάλιστα δεν κινδυνεύει (?) να μετατραπεί σε ισλαμικής πολιτισμικής κυριαρχίας. Αυτά δεν είναι συναισθηματισμοί αλλά πραγματικά δεδομένα. Ας σπεύσουμε λοιπόν να αξιοποιήσουμε τις στρατηγικές ευκαιρίες που προσφέρουν στην χώρα μας, τα απολύτως υπαρκτά, κοινά Ελληνο-κυπρο-ισραηλινά συμφέροντα», τονίζει.
Για τον Δρα Κωνσταντίνο Γρίβα, εκ των εγκυρότερων Ελλήνων αμυντικών αναλυτών (διδάσκει Γεωπολιτική στη Σχολή Ευελπίδων) και ειδικευμένο στην οπλική τεχνολογία, το Καστελλόριζο, είναι η σύγχρονη γεωπολιτική καρδιά της Ελλάδας:
«Χωρίς το Καστελόριζο και την ελληνική ΑΟΖ του, το Ισραήλ τοποθετείται σε μια ασφυκτική ενεργειακή (και όχι μόνο) φυλακή, ενώ ελληνοϊσραηλινή ενεργειακή συνεργασία φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει. Και αυτές είναι απλώς κάποιες από τις συνέπειες. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι η γεωπολιτική καρδιά της Ελλάδας είναι αυτή τη στιγμή το Καστελόριζο. Αν το χάσει, έστω και με αυτόν τον «ήπιο» τρόπο, τότε θα αρχίσει να ξηλώνεται η ραφή της γεωπολιτικής συνοχής της χώρας μας με απρόβλεπτες αλλά πάντως τραγικές συνέπειες για το μέλλον», δηλώνει στο CRASH και προειδοποιεί: «Εάν ευοδωθούν οι τουρκικοί σχεδιασμοί για γεωπολιτική εξάλειψη του Καστελόριζου, δια της απορρόφησης της ΑΟΖ (που δικαιούται το νησί) από την Τουρκία, τότε το Ισραήλ θα βρεθεί εγκλωβισμένο μέσα στην τουρκική και την αιγυπτιακή ΑΟΖ, δηλαδή δύο εν δυνάμει εχθρικών χωρών προς αυτό. Μεταξύ των άλλων προβλημάτων που θα αντιμετωπίσει το Ισραήλ σε παρόμοια περίπτωση είναι και αυτά που προέρχονται από τη νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική που διαμορφώνεται στην περιοχή. Για παράδειγμα, αν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν ανακαλυφθεί στην ισραηλινή και κυπριακή ΑΟΖ είναι τόσο σημαντικά όσο λέγεται και αν η σύσταση του φυσικού αερίου εκεί είναι τέτοια που εμποδίζει την υγροποίησή του και τη μεταφορά του με πλοία, τότε θα απαιτηθεί η δημιουργία ενός αγωγού, ο οποίος όμως θα είναι «φυλακισμένος» μέσα στην τουρκική και αιγυπτιακή ΑΟΖ. Και αυτό είναι κάτι που πρακτικά δεν μπορεί να ανεχθεί το Ισραήλ ακόμη και αν οι σχέσεις του με τις δύο αυτές χώρες ήταν πολύ καλύτερες από ότι ήταν σήμερα».
Από την άλλη πλευρά, δέχεται ως ..ζόρικη την ερώτηση του πόσο πραγματικά αποτελεσματική μπορεί να είναι η όποια ελληνοισραηλινη ενεργειακή συμμαχία (υπέρ και της Ελλάδας όχι μόνο υπέρ των ισραηλινών συμφερόντων) όσο η Ελλαδα δεν καθορίζει τη δική της ΑΟΖ και πόσο αντικειμενικά δύσκολο είναι για την Ελλάδα να το πράξει αυτό: «Πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς σε αυτήν την ερώτηση. Για να κινηθεί προς τον προσδιορισμό της ΑΟΖ στην περιοχή του Καστελόριζου, με τρόπον που να καλύπτει κατά 100% τα ελληνικά ζωτικά συμφέροντα, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι σε θέση να αποδεχθεί μια ενέργεια λελογισμένου ρίσκου με την Τουρκία που περιέχει έναν περιορισμένο κίνδυνο κάποιου πολεμικού επεισοδίου. Πολύ φοβάμαι ότι υπό τις υπάρχουσες συνθήκες πολύ δύσκολα η χώρα μας θα πάρει τέτοια απόφαση. Αν και ίσως η σοφότερη κίνηση θα ήταν να κάνει κάτι άμεσα, όσο ακόμη υπάρχει στρατιωτική ισορροπία ή και ελληνική υπεροπλία στο Αιγαίο και η Τουρκία πολύ δύσκολα θα έμπαινε στον πειρασμό να ανατρέψει την όποια ελληνική απόφαση με πολεμική δράση, διακινδυνεύοντας ένα ταπεινωτικό για αυτήν αποτέλεσμα. Κάτι που θα μπορούσε να έχει δραματικές συνέπειες και στην εσωτερική συνοχή της χώρας αλλά και στο γόητρό της στο εξωτερικό, το οποίο είναι απαραίτητο για τον ρόλο της ηγέτιδας δύναμης του Ισλάμ που επιφυλάσσει για τον εαυτό της. Σε μερικά χρόνια η κατάσταση θα έχει αλλάξει και όταν (και εάν…) περί το 2018 τεθούν σε υπηρεσία μια σειρά από νέα τουρκικά οπλικά συστήματα όπως τα 116 μαχητικά αεροσκάφη τελευταίας γενεάς F – 35 που (έχει διακηρύξει ότι) θα προμηθευτεί η Τουρκία από τις ΗΠΑ, έναντι 15 δις δολαρίων, τότε και δεδομένης και της συνεχόμενης αποδόμησης των ελληνικών μαχητικών ικανοτήτων, παρόμοια επιλογή θα είναι πλέον πολύ περισσότερο παρακινδυνευμένη από ελληνικής πλευράς».
Μετά τις συνεντεύξεις και τα σχόλια τριών επιφανών αναλυτών σε ζητήματα γεωπολιτικής , μετά και τις επιφυλάξεις –ευλογότατες για μια χώρα σαν την Ελλάδα που επί εξήντα χρόνια ήταν γνωστή ως «το πιο αραβόφιλο ευρωπαϊκό κράτος»- αυτών που φοβούνται την αραβική αντίδραση στην «ξαφνική» «στροφή» της χώρας, ποιο και πώς «δημοσιογραφικό» συμπέρασμα να βγει σχετικά με το βαθμό επικινδυνότητας που ενέχει για την Ελλάδα μια πολύπλευρη συνεργασία με το Ισραήλ και μέσα σε μια τόσο ρευστή κατασταση υπό αδιαμόρφωτες ακόμα ισορροπίες δυνάμεων στη Μ Ανατολή; Ο κ Γρίβας απαντά προς διευκόλυνση μου: «Είμαστε σε μια ενδιάμεση ιστορική κατάσταση, σε ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού, θα λέγαμε, της ιστορίας και το μέλλον είναι κρυμμένο μέσα σε πυκνή ομίχλη. Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια χαοτικά ρευστή γεωπολιτική κατάσταση στην οποία οτιδήποτε ίσχυε πριν δεν ισχύει πια. Κατά συνέπεια, έως ότου αποκρυσταλλωθεί η νέα πραγματικότητα στον ισλαμικό κόσμο, η Ελλάδα δεν έχει να συζητήσει με κάποιον. Πολλώ δε μάλλον τη στιγμή που οι εξαιρετικές, πράγματι, σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο στο παρελθόν ήταν στην ουσία σχέσεις με καθεστώτα τα οποία είτε καταρρέουν, όπως είναι αυτό του Καντάφι, είτε βρίσκονται υπό στενή πολιορκία, τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική, όπως είναι το καθεστώς Άσαντ στη Συρία. Ίσως, θα ήταν σωστότερο να αναφερόμαστε, λοιπόν, «στο καλό μας όνομα στον αραβικό κόσμο». Αυτό πράγματι θα πρέπει να το διατηρήσουμε ως κόρη οφθαλμού και μια βασική προϋπόθεση για να το επιτύχουμε είναι η αποφυγή κάθε επίσημης «διακήρυξης στρατηγικής συμμαχίας»,όπως κάποιοι διαφημίζουν, με το Ισραήλ.. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας με το Ισραήλ. Ούτε είναι πρόταση για μια πολιτική του τύπου «δεν κάνουμε τίποτε άρα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο». Αντιθέτως, είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες που θα πρέπει να επιδιώξουμε να οικοδομήσουμε μια γεωστρατηγική βάθους, μακριά από φραστικές φανφάρες χωρίς ουσία, που στην παρούσα συγκυρία θα μπορούσαν να είναι και εξαιρετικά επικίνδυνες. Η Ελλάδα θα πρέπει να ξεφύγει κάποια στιγμή από την εξωτερική πολιτική των πυροτεχνημάτων και να προχωρήσει στην πολιτική ουσίας. Ένας πολύ απλός τρόπος για να πετύχει κάτι τέτοιο υπό την τρέχουσα συγκυρία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι η απόκτηση ναυτικών ικανοτήτων στρατηγικής αεράμυνας, συμπεριλαμβανομένης της αντιβαλλιστικής άμυνας, κάτι που και κρίσιμες εθνικές αμυντικές ικανότητες θα κάλυπτε και θα έθετε την Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα των πολύτιμων χωρών για την αμερικανική γεωστρατηγική και θα την καθιστούσε νούμερο ένα πολύτιμη σύμμαχο για το Ισραήλ».

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: