jump to navigation

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ Νοέμβριος 27, 2011

Posted by mariandr in Εντυπώσεις, Κείμενα του 2011, Οικογένεια.
trackback


O Aντώνης είναι δικός μου άνθρωπος. Και αυτού το ανθρώπου ο κατ εξοχήν δικός του άνθρωπος, ο πατέρας του, αναπαύεται από χθες στη γη της Χίου, εκεί όπου έζησε και γέννησε τα παιδιά του.

Για μας

τους «ζωντανούς», τους «τρίτους» και τους «παρατηρητές», ο «μπαμπάς του Αντώνη» υπήρξε ένας τυχερός πατέρας. Κι αυτό διότι παρέδωσε στην κοινωνία δύο σπάνια παιδιά, δυο πραγματικά «εκλεκτούς ανθρώπους», τον Αντώνη και τη Μαρία και καμάρωσε εγγόνια και δισέγγονα. Υπήρξε επίσης ένας σπουδαίος άνθρωπος ο ίδιος. Σ αυτό το δεύτερο θα θελα να σταθώ.

Τι σημαίνει στ αλήθεια «ήταν σπουδαίος»; Με ποια κριτήρια αποφασίζουμε για την σημαντικότητα και την αξιοσύνη κάποιου πατέρα; Ποιοι είμαστε εμείς που τον κρίνουμε και πώς συμφωνούμε στα κριτήρια; Κι άντε και συμφωνήσαμε. Ποιον ωφελεί η υστεροφημία του κάθε «πατέρα του Αντώνη» και για πόσο καιρό θα τον θυμόμαστε; Ε λοιπόν…

-Θυμάμαι σαν τώρα τον αδελφό μου, που κάποτε μου πε: Σαν ο πατέρας μας φύγει, χίλιες καμπάνες να χτυπήσουν δυνατά και πένθιμα, δεν θα μπορέσουν να κάνουν να «ακουστεί» η αξία του και να γίνει κατανοητό ποιος έφυγε.

Εγωιστικό , αναντίρρητα. Μα βαθιά αληθινό κι ανθρώπινο. Νόμος: Ποιος θα με κάνει ν αλλάξω γνώμη για τον πατέρα μου; Και έτερος νόμος: Εχει δικαίωμα ο κάθε Αντώνης και η κάθε Μαρία να νιώθουν και να πιστεύουν το ίδιο για τον δικό τους πατέρα, δεν το χουν; Γιατί , τι ναι πιο πολύτιμο στη ζωή από «τα γονικά», αφού αυτά είναι οι ρίζες; Και πώς μπορείς εσύ το παιδί, να μετρήσεις το ποιος είναι ο πιο σημαντικός απ τους πατεράδες τριγύρω ή να κάτσεις να μετρήσεις σε τι ήταν σπουδαίος ο πατέρας σου και να συγκρίνεις την αξιοσύνη του  με αυτήν άλλων πατεράδων; Για σένα ο δικός σου πατέρας, είναι μοναδικός κι ανεπανάληπτος. Κι αυτό σου αρκεί. Και η υστεροφημία του πατέρα σου δεν ωφελεί παρά εσένα τον ίδιο αφού σου επισημαίνει την ευθύνη σου να γίνεις με το βίο σου ισάξιός του, για να «κάνεις καλό στην κοινωνία», μα και για να κάνεις και τη δική σου ψυχή καλύτερη.

Εχει διδακτισμό το ύφος μου;

Μπορεί.

Κρύβει πολλά «πρέπει»;

Ισως.

Δείχνει εγωισμό;

Ενδεχομένως.

Ανασφάλεια γιατί ξαφνικά «μας λείπει» η αγαπημένη φιγούρα;

Όχι σε όσους πιστεύουμε πως θα ανταμώσουμε ξανά σε μια άλλη ζωή.

Δείχνει τη μοναξιά ενός ορφανού;

Όχι σε όσους πιστεύουμε πως η ψυχή του πατέρα είναι ζωντανή και μας παρακολουθεί σε κάθε μας βήμα.

Προϋποθέτουν όλα αυτά πως ένας πατέρας για να χει υστεροφημία σαν κλείσει τα μάτια του, πρέπει να χει καταφέρει να χει πρώτα κερδίσει φήμη;

Σίγουρα όχι.

Είναι χαζά ή περιττά ή αοριστολογίες ή εκκεντρικά όλα αυτά;

Γιατί όχι; Μπορεί και ναναι.

ΜΑ…

Για όλους τους πατέρες που –ΟΜΩΣ-αγάπησαν και πόνεσαν (για)τα παιδιά τους, ισχύει η ίδια αλήθεια, βαρούν οι ίδιες καμπάνες, επικρατεί ο ίδιος νόμος:

Το κορμί τους κρυβεται σ ένα τάφο, μα οι ίδιοι είναι  ζωντανοί, γιατί κι απ τον τάφο τους βγαίνει ξανά ζωή:

 

 

Θυμηθείτε: «…Μερικά δέντρα ξάπλωσαν τις ρίζες τους
και θάμνοι φύτρωσαν από το χώμα του.»  (Γουάντι Σααντέ, Ο τάφος του πατέρα)

 

Αντώνη και Μαρία,

 

Ο Θεός να αναπαύει τον πατέρα σας.

 

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: