jump to navigation

ΣΟΥ ΧΩ ΦΥΛΑΞΕΙ ΚΕΡΑΥΝΟ ΣΕ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΙΩΝΕΙ. Οκτώβριος 15, 2012

Posted by mariandr in Ανθρώπινα δικαιώματα, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κειμενα 2012, Μνήμες του λαού μου, Ο λόγος στα Λημεριωτάκια, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Κανείς παπάς , κανένας επίτροπος , ποτέ οι γονείς μου ή τα αδέλφια μου, (δεν) διενοούντο να με σηκώσουν από τη θέση μου: το σκαλάκι ακριβώς κάτω από τα πόδια του Αη Γιάννη του Προδρόμου, της εικόνας του Αγίου δίπλα στην Ωραία Πύλη. Ολο το ποίμνιο κοιτούσε

προς την Ωραία Πύλη και προσευχόταν, η αφεντιά μου είχα πίσω μου την Ωραία Πύλη και κοιτούσα προς την πλευρά των εκκλησιαζόμενων. Προς την πλευρά τους, επειδή στην πραγματικότητα,τα μάτια μου, ήταν καρφωμένα στον διάκονο του οποίου η παρουσία με μάγευε: στον σημερινό αρχιμανδρίτη πατέρα Ι. Τότε, ήμουν τεσσάρων ετών και νόμιζα πως οι αγγελοι στον ουρανό ήταν σαν αυτόν. Μήτε παπάς μήτε δεσπότης με κουνούσαν από την ανάρμοστη κι ασεβή θέση που πιανα κάθε Κυριακή για να τον βλέπω με την ησυχία μου. Κατά τα λοιπά, μάλλον σηκωνόμουν και καθόμουν κι εκανα τον σταυρό μου «όταν έπρεπε» και μόνο στη γονυκλισία κοιτούσα και γω προς την Ωραία Πύλη. Και μάλλον η μάνα μου ψιλοηρεμούσε από την ανησυχία και την ανημπόρια της «να με φέρει στο κάθισμα» αφού οι ιερείς της συγκατένευαν χαμογελαστά στην πόρτα του ιερού και  γιατί «οι κυρίες» την τάραζαν στο «αχ τι χαριτωμένο το κοριτσάκι σας, να σας ζήσει». Μια φορά μια χοντρή-συγγνώμη, μια κυρία του φιλοπτώχου-ήρθε φουριόζα να μου πει «μα δεν ντρέπεσαι να κάθεσαι εκεί», και κινήθηκε απειλητικά να με τραβήξει με τη χερούκλα της και  μ ακουσε όλη η ενορία: «μα δε ντρέπεσαι να μιλάς μπροστά στους αγγέλους;»

Μετά από πολλά χρόνια, τον βρήκα εξομολόγο σ ένα εκκλησάκι της κεντρικής Αθήνας. Το τετράχρονο είχε χαθεί και στη θέση του ήταν «μία»  που μαζί με μύριους όσους πάλευε και παλεύει  να τον πείσει: δεν μπορείτε να εξομολογείτε εδώ ως τα βαθιά μεσάνυχτα, είναι επικίνδυνα, η εγκληματικότητα …

Πού να τον πείσεις.. Ειδικά όταν με την απαλή φωνή του, την ώρα που εσύ αντιθέτως υψώνεις τη φωνή και τον κοιτάς επίμονα απαιτώντας να σκεφτεί «λογικά», αυτός γυρνά και σου λέει «εσύ τα λες αυτά;»… Και τι να απαντήσεις όταν, βάζοντας τα γέλια λέει « βρε παιδάκι μου, εγώ κινδυνεύω, εσύ δεν κινδυνεύεις;»

Πού να τον πείσεις… Διακόπτει συνεχώς την εξομολόγηση για να ψάξει στις τσέπες του να δώσει χρήματα στους κάθε λογής εθνικότητας που ζητούν «βοήθεια» με λίαν θρασύ τρόπο. Τον έμαθαν πια και ακόμα κι όταν μπροστά μας, βγάζει τις τσέπες του να  τις δούμε και λέει ‘κοιτάτε παιδιά μου, δεν έχω άλλα, αύριο πάλι, ο τι μου δωσαν οι χριστιανοί τέλος για σήμερα», και πάλι, οι «πάσχοντες αδελφοί μας» δεν πτοούνται: παπα, μόνο στους χριστιανούς δίνεις, ο Χριστός σας δεν είναι αγάπη;» Τους κοιτά σιωπών. Τουλάχιστον τέσσερις φορές και μετά τις 11 το βράδυ έχω τύχει να δω με τα μάτια μου πνευματικά του παιδιά να βγάζουν σηκωτούς ξένους που φτάνοντας μέχρι την απειλή, ζητούν πιεστικά χρήματα φωνάζοντας πως «αυτοί ξέρουν πως αυτός έχει και δίνει» και πως ο «Χριστός είπε αγάπη».

Τουλάχιστον ένα εκατομμύριο φορές εχουν καρδιοχτυπήσει οι δικοί μου άνθρωποι όταν νυχτώνει και ξέρουν πως είμαι ακόμα «εκεί». Και τουλαχιστον πέντε εκατομμύρια φορές έχω θυμώσει ΠΟΛΥ που μέσα στην πόλη μου, στην πόλη της Αθήνας, κάποιοι κυκλοφορούν απροστάτευτοι ενώ προσφέρουν αγόγγυστα ακόμα και στους υποψήφιους φονιάδες τους .

Δεν γράφω –συνειδητά κάνω- τ το όνομα του πατέρα αυτού. Εξάλλου, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν άριστα σε ποιον αναφέρομαι. Κάποτε του χα πει «αχ, τι ωραία που δεν σας έκαναν δεσπότη. Ισως να μην είχατε αγιάσει όπως τώρα» και μια άλλη φορά του πα «σας εφερα κάτι.. αχ σας παρακαλώ, μη το δώσετε κι αυτό..να το φάτε εσείς, ντάξει;»

Μου πήρε χρόνο για να καταλάβω πως όλοι ακριβώς αυτές τις φράσεις του λέμε…

Τελευταία δεν μπορώ να αφήνω το αυτοκίνητό μου εκεί κοντά στο εκκλησάκι, γιατί, όταν βγω από αυτό, το πιθανότερο είναι να μη βρω το αμαξάκι μου. Τελευταία από την άλλη, είναι καλύτερα, γιατί δεν μυρίζει η μικρή πλατεία κατρουλιό «αστέγων» και τα εισαγωγικά είναι γιατί καμία έλλειψη στέγης δεν αναγκάζει αστεγο να ουρεί μπροστά σ ε εκκλησία…

Τελευταία κάτι χοντρό πρέπει να γινε γιατί τα αδέλφια μου μου παν πως ο παπούλης τα βαλε ένα βράδυ με τρεις που χαν μπουκάρει λίγο πριν σβήσει τα κεριά να φύγει και τελευταία η δική μου εξομολόγηση μάλλον θα αργήσει να οδηγήσει σε θεία κοινωνία αφού δεν μου είναι εύκολο να αγαπώ και να συγχωρώ όπως ο π Ι, όσο κι αν ο Χριστός είπε να αγαπάμε και τους εχθρούς μας…  Πού το πάω;

Σ αυτό που ήδη ανέφερα: Στην καραμέλα κάποιων «αστεγων» που μόλις ακούσουν «παιδί μου, σου δωσα χθες , σήμερα δεν εχω, ήρθαν άλλοι σαν εσενα και πήραν…», βγάζουν κραυγές και ιαχές και φωνάζουν « εσείς λέτε ότι οι Χριστιανοί αγαπάνε και δεν νοιάζονται αν ο άλλος είναι μουσουλμάνος» λες και του πες « δεν σου δίνω γιατί είσαι μουσουλμάνος».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ,

Με τα αυτιά μου και με τα μάτια μου, άκουσα κάποιο απόβρασμα αγνώστου εθνικότητος και σε σπαστά ελληνικά, να του λέει  απειλητικά «θα δεις»…

 

Δεν θα ρωτήσω λημεριώτες  πώς θα πρεπε ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ να αντιδράμε σ αυτά, γιατί, ξέρετε, μαζί με την αντίδραση και την αγάπη, από κοντά θα πρέπει να πηγαίνει και η ΑΣΦΑΛΕΙΑ κάποιων αγίων σαν του παππούλη…

Ούτε θα σας ρωτήσω,, ούτε να αναρωτηθείτε επιθυμώ.

Με αφορμή όλα αυτά, θυμήθηκα απλώς μια ιστορία. Τη θυμήθηκα όταν, βγαίνοντας ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ από το ναϊδριο αυτό, βράδυ μα σχετικά νωρίς, και καθώς είχε επαναληφθεί η ίδια σκηνή, με τον ιερέα να λέει ήρεμα «παιδί μου λίγο κρασί που μου φεραν στο δωσα, δεν έχω άλλα, πήγαινε στο καλό», ακουσα το «παιδί» να βλασφημάει τα Θεία φεύγοντας . Ξέρετε καλά από τις Αρχές του Λημερίου πως  σ αυτό το λημέρι επικρατεί πλήρως και πλήρης ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ και ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ μα για αυτό ακριβώς, αφού κανείς είναι ελεύθερος να πιστεύει ο τι θέλει, όταν δεν πιστεύει ,κάτι δεν το υβρίζει. Ο υβριστής είναι πάντα και παντού φασίστας και άρα επικίνδυνο και αντικοινωνικό στοιχείο, τελεία. Δεν έχω βρίσει προσωπικά ποτέ τον Μωάμεθ, ουτε το Βούδα, απλώς δεν τον πιστεύω ως τον αληθινό Θεό. Το να  μου βρίζεις τα θεία, είναι σα να μου βρίζεις τη μανα μου και φυσικά, λυπάμαι, αλλά δεν είμαι αγία σαν τον παππούλη αυτόν να χαμογελώ σιωπώντας και να απωθώ πάλι εν σιωπή. ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΑΓΡΙΑ κι όπου βγάλει. Αντιχριστιανικό; Πιθανόν.Αυτοκαταστροφικό; Ισως.  Καποιοι το λένε κι  ομολογία κι αν είναι έτσι, μια φορά κανένα κοινό δεν έχει με τους καμικάζι, σόρυ . Αλλά έτσι είναι.

Κάποιοι θα επιμείνουν πως αν ο χριστιανός σηκώσει χέρι ή βρίσει, το χέρι και το στόμα του δεν θα λιώσουν. «Φυσικά», όταν  τα παίρνω άγρια, προσέχω να αντιδρώ όπως εγώ κρίνω έτσι ώστε να μη δώσω το δικαίωμα σε φρενοβλαβείς να ισχυριστούν πως είμαι ..φανατική. Ως εδώ. Όλα καλά;  Θέλω όμως. Θέλω  να θυμίσω  εξ αφορμής όλων αυτών, μια ιστορία.

Ένα από τα χιλιάδες στορικά περιστατικά που απάρτισαν αυτό που ονομάζεται Ποντιακή Γενοκτονία και αποτελεί ευγενική συμπαραγωγή Γερμανίας, τελευταίας σουλτανικής κυβέρνησης και κεμαλικής επίσης.  Ο τίτλος που αρμόζει  στην ιστορία, είναι «στο όνομα της αγάπης του Χριστού». Αλλιώς, «η ιστορία ενός εκβιασμού».

Ο Τοπάλ Οσμάν, ο σφάχτης του ελληνισμού στη Μαύρη Θάλασσα, αυτός που βίαζε, έκαιγε, έθαβε ζωντανούς, έσφαζε στο γόνατο, ανακάτευε έντερα με συκώτια ανθρώπινα μαζί με τους τσέτες του,  όταν κατάλαβε πως ακόμα και οι δικοί του δεν τον γούσταραν καθόλου, φοβήθηκε πως ήρθε η ώρα του και σκέφτηκε να πάει να ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι …ενός ιερέα!!!! Να θυμίσω ΑΠΛΩΣ πως μόνο στην μαρτυρική Πάφρα, ο Τοπάλ Οσμάν είχε ΣΤΑΥΡΩΣΕΙ ΕΠΤΑ ιερείς.

Το τέρας αυτό, σκέφτηκε λοιπόν να σώσει το τομάρι του κρυπτόμενος σε χριστιανική συνοικία στο σπίτι του παπά « Εγώ είμαι ο Τοπάλ Οσμάν, ο σφαγέας της Κερασούντας, σκότωσα, κρέμασα, αλλά αφού το βιβλίο σας, το ευαγγέλιο, λέει αγαπάτε τους εχθρούς ημών, ζητάω παπά να με κρύψεις, είμαι καταζητούμενος… Ετσι δε λέει η θρησκεία σας;

Κι ο παπάς, απάντησε : ΠΡΟΘΥΜΑ να σε δεχτώ, αλλά κάθε μέρα οι κεμαλικοί μού χτυπούν την πόρτα και ψάχνουν μη τυχόν κρύβω φυγόστρατους Ελληνες. Καλύτερα τράβα απέναντι, στο κατεστραμμένο κι ακατοίκητο σπίτι και γω θα αναλάβω να σου δίνω φαϊ με κάποιο τρόπο!!!!!

Τον βρήκαν όμως… Ο τοπάλ Οσμάν έδωσε εκεί το τελευταίο ρεσιτάλ του: Αποφάσισε πριν πεθάνει να πάρει κι αλλους στον τάφο του. Πήρε δώδεκα. ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΟΜΩΣ ΤΟ ΚΡΕΜΑΣΑΝ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ , τόσα και τέτοια εγκλήματα είχε κάνει ο επικαλούμενος τη Χριστιανική Αγάπη ώστε και οι ομοεθνείς του τον μισούσαν.

Ισως να κρύβω λημεριώτες κακία περισσή μέσα μου και να το αγνοώ. Μα η ιστορία αυτή, και ειδικά το τέλος της, με βοηθά πολύ στην αυτοκυριαρχία μου, όταν κάποιοι –και μαλιστα ευεργετημένοι από το Χριστό-επικαλούνται στημένα τη χριστιανική μου αγάπη και υβρίζουν το Χριστό και την Παναγία, δηλαδή τον Πατέρα και τη Μάνα μου. Και μόνο όταν συλλογίζομαι αυτήν την ιστορία και το «οι λαβώντες μάχαιραν,  εν μαχαιρα απωλούνται», ε τότε, όλα καλά…

Καλά. Το «καλύτερα», φυσικά, είναι άλλη ιστορία….Γνώση της οποίας, έχουν (οι) Φύλακες.

 

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: