jump to navigation

Αγέρωχα … πρόβατα Δεκέμβριος 8, 2012

Posted by mariandr in Ελληνισμός στον Κόσμο, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κειμενα 2012, Ο λόγος στα Λημεριωτάκια, Οικογένεια, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

 

 

Λατρεύω να στολίζω το δέντρο των Χριστουγέννων. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μέρα που επιλέγαμε να φτιάξουμε το δεντράκι στο σπίτι μας, ήταν για μένα μια γιορτή μοναδική και μαζί ιδιαίτερη. Αν και επαναλαμβανόταν-επαναλαμβάνεται- κάθε χρόνο,

-και παρ ο τι το δέντρο μας άλλαξε στο διάβα των ετών μόνο δύο φορές γιατί η αφεντιά μου αρνιόταν πεισματικά να πετάξουμε το παλιό , φθαρμένο δεντράκι που όμως ήταν από αληθινά φτερά παγωνιού,

-μολονότι το αστέρι πάει πάντα στην κορυφή και η φάτνη στο κέντρο της βάσης,

-σε γνώση του ότι, μόλις τελειώσουμε η αφεντιά μου και πάλι τραβά το κορδόνι μιας πολυκαιρισμένης καμπανούλας που παίζει χριστουγεννιάτικη μελωδία και λέμε αμέσως ο ένας στον άλλον «και του χρόνου»,

Ωστόσο…

 

Ωστόσο, ο στολισμός του δέντρου στο σπίτι μας  είναι κάθε χρόνο ιδιαίτερος…

Η ιδιαιτερότητα έγκειται συνήθως σε δύο ολοτελα διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα.

Το ένα σχετίζεται με τα καινούρια στολίδια και παιχνίδια. Ε, όλο και κανα καινούριο θα τρέξω να αγοράσω…

Το δεύτερο, σχετίζεται με τη συνήθεια και τη διάθεση.

Συνηθίζω να κάθομαι καταπονημένη και σιωπηλή το πρώτο βράδυ αμέσως μετά το στολισμό  στην πολυθρόνα και να κοιτάζω το δημιούργημά μου. Σβήνω τα φώτα κι αφήνω μόνο τα φωτάκια του δέντρου  να τρεμοπαίζουν. Και χανομαι στις σκέψεις μου. Είναι λογικό κι ευνόητο, κάθε χρόνος που προστίθεται πάνω μου μαζί με τη χαρμολύπη και τις εμπειρίες που μου δίνει, να με κάνει να συγκινούμαι διαφορετικά, αφού, κάθε χρονιά που οδεύει στο τέλος της, είναι διαφορετική κι ιδιαίτερη.

Χθες, στόλισα το δέντρο και μαζί το σπίτι όλο. Καλά, ομολογώ. Ψιλοχοντροπαρενέβην και στον όροφο. Ελπίζω οι άλλοι ένοικοι να μην ενοχλούνται με τα στολίδια, αγνοώ και το θρήσκευμά τους…

Χθες λοιπόν, δάκρυσα λίγες φορίτσες λημεριώτες «κανοντας όλα αυτά».

Δακρυσα καταρχάς από αγωνία, γιατί δεν εβρισκα μέσα στις κούτες με τα χριστουγεννιάτικα ένα συγκεκριμένο παλιό στολίδι. Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει, παρ όλες τις πανεμορφες μπάλες που κυκλοφορούν στην αγορά και τις οποίες και σεις τιμήσατε με την αγορά τους, όμως να θέλετε πάντα να προσθέτετε στα κλαριά του ελάτου σας κάποια από τα «παλιά στολίδια» που είναι γεμάτα αναμνήσεις και σκηνές…

Μια φορά, ο μπαμπάς τόλμησε να μου πει «μα ας το πετάξουμε αυτό πουλάκι μου, είναι σπασμένο».

-Όχι, είναι αγέρωχο! Του είπα, και από τότε εμεινε. Ο μπαμπάς προσπάθησε να συγκρατήσει τα γελια του και να μου πει πως η λέξη «αγερωχο» δεν είναι πολύ επιτυχής «στην προκείμενη περίπτωση», εγω γρι δεν είχα καταλάβει από τη λέξη «προκείμενη», αλλά …εμεινε! Εκτοτε,  κάθε σπασμένο στολίδι, κάθε φθαρμένη σε χρώμα μπαλίτσα, είναι …α-γέ-ρω-χο αξεσουάρ για το ελατάκι μου… Ως εκ τούτου, δεν τίθεται ερώτηση του τύπου «αυτό το θέλουμε»; Φυσικά και ..θέλουμε για το χριστουγεννιάτικο σπίτι μας ο,τι είναι κρυμμένο στις κούτες που κατεβάζουμε από το πατάρι. Κόλα ούχου να υπάρχει μόνο.Χτες όμως…

Χθες! Εχτές! Εχθές!

Ελειπε ένα…χρυσό.. σταφύλι  που κάποτε μου χε δωρίσει το αδελφάκι μου  και αν είχα καθρεφτη, θα καθρεφτιζόμουν ως ένα από τα Σταφύλια της Οργής, ήμουν έξαλλη και καταστενοχωρημένη μαζί.. Πού (παρα)πετάχθηκε το σταφυλάκι; Το ξέθαψα μετά από πολύ ψάξιμο, καλυμμένο από εφημερίδες παλιές, το χα η ίδια φτιάξει έτσι πέρυσι, για να μη σπάσει. Ηρεμησα…

Μετά η αγωνία μου, σχεδον παιδική,  ξαναχτύπησε την πόρτα. Μα πώς στο καλό το ωραίο μου αρνάκι στη φάτνη έσπασε και εμεινε ακέφαλο; Ηρεμησα μόνο σαν εντόπισα και κόλλησα με μοναδική ευσέβεια και αφοσίωση στο έργο μου το δύστυχο κεφαλάκι του καμωμένου από πηλό ζώου-μινιατούρα… Το κόλλησα. Είναι κι αυτό αγέρωχο πλέον, σαν όλα τα συγκολλημένα του δέντρου! Εμ δε θαναι 13ετών; Θα ναι. Μου το χε φερει δώρο ο Γιάννης, ενας παλιός μου μαθητής, από τους πρώτους μου για την ακρίβεια. «Μα κυρία, ολόκληρο χωριό εχετε στήσει κάτω από το δέντρο. Ειλικρινά, μια ταμπέλα λείπει να γράφει Βηθλεεμ…»

 

Χθες, όταν έκανα την καθιερωμένη κίνηση να σβήσω τα φώτα του σπιτιού και να αφήσω μόνο κείνα του δεντρου, ο «ιδιαιτερος» ρεμβασμός μου στην πολυθρόνα περιέλαβε και το Γιάννη. Ηταν ένα αδύνατο, σχεδόν καχεκτικό και εσωστρεφές πλάσμα, μα ιδιαίτερα ειλικρινής και ευγενικός εφηβος. Θυμήθηκα, με αφορμή το σπασμένο και κολλημένο πρόβατο, τη χαρά που χα κάνει όταν μου το χε φερει και αντίστοιχα, την έκπληξή του για τη σύνθεσή μου. Είχε τόση πλάκα όπως περιεργαζόταν τη διακόσμηση.. «Κυρία, μας είπατε χθες ότι σας εσπασε ένα προβατο που χατε στη φατνη του δεντρου κι είπα να σας φερω ένα καινούριο. Βεβαια, είπατε και κάτι ακαταλαβίστικα δικά σας, πως τωρα που εσπασε και το κολλήσατε εχει πιο πολύ αξία και είναι αγερωχο, αλλά εγω αγόρασα ένα καινούριο για το καλό. Κυρία, τώρα που μαστε οι δύο μας, μήπως κάνατε λάθος; Μήπως το «αγερωχος»πάει μόνο για άνθρωπο; Σόρρυ κιόλας. Μα κυρία, τι γίνεται εδώ; Πόσα ζώα  έχετε δω; Ολόκληρη στάνη!»

Του χα πει τότε « και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ εστιν εκ της αυλής ταύτης. Κακείνα με δει αγαγείν και της φωνής μου ακούσουσι και γενήσεται μία ποίμνη, ΕΙΣ ΠΟΙΜΗΝ».

Ο Γιάννης τα πιανε στον αέρα. Μου απάντησε με άλλη ερώτηση, καλή του ώρα όπου κι αν είναι: «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ; ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Η ΤΟ ΠΑΣΧΑ; Το κερί της Ανάστασης δεν τα «σβήνει» όλα αυτά (και μου δειχνε το δεντρο με τη φάτνη) καλέ κυρία;  Η μάνα μου λέει πως στον Παναγιο Τάφο βγάινει κάθε Πάσχα ένα Φως, το Φως του Χριστού, κι αυτό είναι η ουσία της θρησκείας μας γιατί αποδεικνύει την Ανασταση του Χριστού. Μπας και το χουμε ..γραμμένο το Πάσχα κυρία και το χουμε παρακάνει με τα Χριστούγεννα; Εμένα πάντως μόνο το Πάσχα μου λέει.. Είναι μαγκιά το Πάσχα, γιατί ανασταίνεται ο Θεός και βγαίνει το Φως του στον Τάφο  στα Ιεροσόλυμα με τον Ελληνα Πατριάρχη, καλά δεν τα λέω κυρία; Μιλήστε όμως, μου την βαράτε που δεν μιλάτε και μου χαμογελάτε, τι, βλακεία είπα, δεν είπα. Ε;»

Χθες, κρατώντας στην αγκαλιά μου μια ..αγερωχη κούκλα και μια κόλλα  για να την κολλήσω μαζί, κοιτώντας στο δεντρο του ’12 που φευγει τα 7 προβατάκια , τα 3 γαιδουράκια και  τα 5 βόδια γύρω  από τη φάτνη, θυμηθηκα με χαρωπά δάκρυα αυτήν την ερώτηση του Γιάννη. Του χα απαντήσει, κάπως ετσι:  «το Αγιο Φως είναι και  χριστουγεννιάτικη υπόθεση,όχι μόνο πασχαλινή. Ο Χριστός έπρεπε να γεννηθεί  ταπεινός και ταπεινά μέσα σε πρόβατα και στάνες για να αναστηθεί αργότερα και να λάμψει θριαμβευτικά το Φως του. Η ταπεινότητα της Γέννησης τον έκανε να Σταυρωθεί για το χατήρι μας και να Αναστηθεί μετά. Δεν θα υπήρχε ανασταση αν δεν προϋπήρχε (χριστουγεννιάτικη) ταπείνωση. ..

Όπως ξέρετε λημεριώτες μου, σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει… Ο ευφυής Γιάννης είχε ανοίξει το στόμα του μια οργιά και μου χε πει το περίφημο «κυρία είστε για δεσιμο, αλλά έχει φάση η τρέλλα σας. Μεταξύ μας, πρωτοπορείτε! Δηλαδή, είναι κι αυτό μια άποψη. Τα αγερωχα πρόβατα με τα τσαλακωμένα κεφάλια οδηγούν στην Ανασταση και φερνουν Φως! Αυτό λέτε!Κυρία με ταπώσατε!»

Δεν νομίζω πως «τάπωσα» κανέναν ποτέ. Μόνο κάτι βάζελους όταν μου λεγαν χαζομάρες για το Θρύλο και μετά έτρεχαν να κρυφτούν γιατί ο θρύλος νικούσε παρά τα θλιβερά προγνωστικά τους. Μα και τότε, ο Θρύλος τους ταπωνε, όχι εγώ.  Για την ακρίβεια, νιώθω πως με τάπωσαν ή προσπάθησαν να με ταπωσουν, αρκετές φορες,σε διάφορα ζητήματα, με αφορμή διάφορες καταστάσεις.

Αλλά , ας μείνουμε στο Φως, τώρα που άναψα τα ηλεκτρικό και έσβησα τα φωτακια στο δεντρο. Και μη μου συγχύζεστε λημεριωτόπουλα. Δεν το ξεχνώ το ..τάπωμα. Ίσα – ίσα.  Διάβαζα που λέτε, αυτές τις μέρες, ένα βιβλίο, με τίτλο «Αγιον Φως». Το χει γράψει ένας νέος άνθρωπος, ονόματι Χάρης Σκαρλακίδης. Τι μας λέει κει μέσα;

Λέει ο άνθρωπος πως ουδεμία όρεξη έχει να αποδείξει σε μας πως το Αγιο Φως που βγάινει κάθε Μεγαλο Σάββατο από τον Πανάγιο Τάφο του Χριστού είναι αληθινό και πως πρόκειται για θαύμα. Ο ίδιος το πιστεύει απολύτως, το δηλώνει απεριφράστως, μα ο λόγος που γραψε το βιβλιο είναι να αναδείξει 45 ΑΓΝΩΣΤΕΣ μαρτυρίες (από τον 9 ως τον 16ο αιώνα μΧ)από χειρόγραφα των Βιβλιοθηκών όλου του κόσμου στο πλαίσιο της ιστορικής διερεύνησης ΚΑΙ ΜΟΝΟ του θαύματος του Αγίου Φωτός. Μας λέει πχ «κει μέσα» και μέσα από τα χειρόγραφα που βρήκε στα πανεπίστημια και στις βιβλιοθήκες της Δύσης και της Ανατολής μετά κόπου πολλού και μετά από πολύχρονα ταξίδια που κανε για αυτόν το σκοπό και μόνο, πως το Αγιο Φως βγαίνει ανελλιπώς κάθε Μεγάλο Σαββατο για πάνω από 2000 χρόνια , αλλά ΜΟΝΟ το 1101 δεν εμφανίστηκε(εμφανίστηκε την επόμενη μέρα) και μας εξηγεί τι είχε συμβεί τότε. Δεν θα σας το πω ούτε γω. Διαβαστε να μάθετε!  Επισημαίνει: «το εντυπωσιακό αυτό γεγονός περιγράφεται από οκτώ χρονογράφους μα  δεν περιλαμβάνεται σε ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ». Τα κεφαλαία είναι δικά μου, και θα θελα να πω τώρα για το περί ταπωμάτων στη ζωή μου που νομίζετε πως ξέχασα. Το ένα είναι πως ο κύριος αυτός με ..τάπωσε γιατί εγώ αυτά δεν τα ξερα, το δευτερο είναι, συγγνώμη, αλλά γιατί κάποιοι θέλουν να ταπώνουν την Α(α)λήθεια και να  την παρουσιάζουν κολοβή; Γιατί ο κύριος Σκαρλακίδης που είναι αρχιτέκτονας και όχι αρχαιολογος, θεολόγος, ιστορικός, παπάς, πατριάρχης, βρήκε τα χειρόγραφα και τα μελέτησε και τα ανέδειξε, ενώ τόσα χρόνια κάποιοι τα συντηρούσαν μεν, αφήνοντας τα στην αφάνεια δε;

Περί του «ποιοι και γιατί έχουν μανία με παντοίες τάπες» συνέχεια:

Στο ίδιο βιβλίο (το οποίο ξεκινά με την ιστορία της εκκλησίας των Ιεροσολύμων και τη διαμάχη για την κατοχή του Παναγίου Τάφου ώστε να γίνουν και πιο ενδιαφερουσες και πιο κατανοητές οι μαρτυρίες, ο συγγραφέας μάς μαθαίνει κάτι ακόμα: πως ως το 1238, οι Ρωμαιοκαθολικοί τιμούσαν και αναγνωριζαν το θαύμα του Αγίου Φωτός μαζί με τους Ορθόδοξους, αλλά τη χρονιά εκείνη ο πάπας Γρηγόριος ο Θ αποκήρυξε την αυθεντικότητα του θαύματος και απαγόρευσε τη συμμετοχή των λατίνων κληρικών στη διαδικασία. Εν τω μεταξύ, η πλάκα είναι πως εκτοτε η Καθολική εκκλησία δεν παραδεχεται το θαύμα της εμφάνισης του Ακτίστου Φωτός κάθε Πασχα, αλλά ο πάπας Ουρβανός ο  Β ο οποίος είχε ζήσει 150 χρόνια πριν τον Γρηγόριο, είχε διακηρύξει δημοσίως την εγκυρότητα του θαύματος του Αγιου Φωτός και σήμερα, εξακολουθείται να τιμάται ως Αγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Και εύλογα τονίζει ο Χ. Σκαρλακίδης : «Το μόνο βέβαιο είναι πως το Αλάθητο του Πάπα δεν υφίσταται. Γιατί ο ένας από τους δύο έχει κάνει σίγουρα λάθος. Το ποιος, θα το κρίνετε εσείς».

Μας τάπωσε ..η αλήθεια! Η όχι;

Πάμε ακόμα παρακάτω να δείτε τι σημαίνει μας «ταπώνουν» ιστορικές  αλήθειες λογιών λογιών, ακόμα και σήμερα . Σκαρλακίδης, Αγιον Φως, σελ 14:  Το ξέρατε εσείς πως οι μουσουλμανοι «των Ιεροσολύμων, αν και αλλόθρησκοι, συμμετέχουν κατά χιλιάδες στην τελετή του Αγίου Φωτός, αποδεχονται την αυθεντικότητα του θαύματος και μεταφέρουν το Φως μ ευλάβεια στα τζαμιά και στις κατοικίες τους, όπου το διατηρούν άσβεστο καθ όλη τη διάρκεια του έτους».

Άλλο: Ελλάς- Γαλλία συμμαχία και το λέω μετά λόγου γνώσεως αλλά και μετά δυνατού συναισθήματος, γαλλοτραφείσα γαρ.Ωστόσο: «Το 1686 η Τουρκία ηττάται… Η Γαλλία υπόσχεται να πολεμήσει στο πλευρό των Τούρκων σε θάλασσα και σε ξηρά, ζητώντας ένα σημαντικό αντάλλαγμα. Να περιέλθει η κατοχή του Παναγίου Τάφου και του Ναού της Αναστάσεως στους Γάλλους. Ο βεζίρης Κιοπρουλής ενδίδει στις πιέσεις των Γάλλων και απολογούμενος στους Ελληνες , διακηρύττει πως τους «αδικεί από ανάγκη, όσον αφορά όμως την τελετή του Αγίου Φωτός , ορίζει με ειδικό διάταγμα να είναι επικεφαλής ο Ελληνας Πατριάρχης».

 

Το βιβλίο είναι πραγματικός θησαυρός γνώσεων γύρω από την ιστορία της εμφάνισης και επανάληψης του θαύματος του Αγίου Φωτός και του πώς δωρίζεται από το Θεό μόνο κατά την πασχάλια τελετή των ορθοδόξων υπό τον Ελληνα Πατριάρχη. Φωτίζει το γιατί οι Ελληνες μόνο τυχαίος λαός δεν είμαστε,γιατί κάποιοι επιμένουμε να μιλάμε για ελληνική παρουσία και ελληνική ορθοδοξία στο Ισραήλ από την εποχή του Χριστού ως σήμερα, απαντά σε ερωτήματα του τύπου «ένας τυφλός βλέπει ή όχι το Αγιο Φως» , «τι είναι άκτιστο και τι κτιστό φως», «πότε το Φως δεν καίει» «πότε και από ποιους γίνεται αντιληπτό» , τι συμβαίνει όταν κάποιος πατριάρχης εισέλθει στον Τάφο για να ανάψει από την λουσμένη με το Αγιο Φως ακοίμητη κανδήλα τις 4 δεσμίδες των 33 κεριών με κλονισμένη πίστη; Βγαίνει τότε το Φως;» κ.α.

Ομολογώντας Χριστόν Εσταυρωμένο, ο Σκαρλακίδης λέει ξεκάθαρα στον επίλογό του πως  «το θαύμα του Αγίου Φωτός είναι απόρροια του ευρύτερου θαύματος της Αναστάσεως του Χριστού. Τα δύο θαύματα είναι αλληλένδετα και αδιαχώριστα και το μηνυμα που μεταφέρουν, είναι σήμερα πιο επίκαιρο από κάθε άλλη φορά» λόγω της οικονομικής κρίσης η οποία κατά τον συγγραφέα, είναι μια  « στην ουσία απολύτως τεχνητή και καθοδηγούμενη εξέλιξη». Αναγνωρίζει όμως πως ο άνθρωπος, ζωντας υλιστικά και χωρίς ηθικές αντιστάσεις ούτε σκοπό στη ζωή του, μπήκε στην κρίση αυτήν παντελώς ναρκωμένος. Υπενθυμίζει δε πως ,ακόμα και ο Πλάτων που δεν ήταν Χριστιανός, 2500 χρόνια πριν, είχε πει πως σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η ομοίωση με το Θεό μέσω της άσκησης της αρετής. Καλεί έμμεσα , όσους το επιθυμούν, να γνωρίσουν και να πιστέψουν (σ)την Ορθοδοξία περνωντας κυριολεκτικά και μεταφορικά από τα Ιεροσόλυμα και τον Τάφο του Χριστού όπου γίνεται το Θαύμα.

Λέει το αυτονόητο: «Η αποδοχή της αυθεντικότητας του θαύματος του Αγίου Φωτός, αποτελεί, στην ουσία, αποδοχή της Αναστάσεως του Χριστού , και κατ επέκταση, της ίδιας της Θεότητας –Του».

Αναγνωρίζει πως υπάρχουν ακόμα και θεολόγοι ή και ιερωμένοι, που αμφιβάλλουν για το θαύμα. Αναφέρει τις μετρήσεις του φασματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που πραγματοποιήθηκαν γύρω από τον Τάφο του Χριστού το  Μ Σάββατο του 2008 , από το Ρώσο φυσικό δρα Αντρέϊ Βολκόβ, ως μία «απάντηση» στην αντίληψη περί «μη θαύματος».

Όμως η ουσία παραμένει: Για όσους λένε πως πιστεύουν στην Ανασταση του Χριστού και στην Ορθοδοξία, τότε η αποδοχή της εγκυρότητας του θαύματος του Αγίου Φωτός είναι μονόδρομος, αλλιώς, ο μόνος δρόμος που ανοίγει, είναι αυτός της βλασφημίας. Όχι, δεν αναφέρει τη «βλασφημία» ως λέξη ο συγγραφέας, μα ο Πατριάρχης Ειρηναίος Α  (2001-2005), που, ερωτηθείς σχετικά από τον Σκαρλακίδη, δηλωνει χωρίς περιστροφές: « ..Υπάρχουν και κάποιοι που διακωμωδούν το Θαύμα. Ανάμεσά τους και ρασοφόροι. Όπως υπήρχαν κάποτε εικονομάχοι , έτσι σήμερα υπάρχουν οι αγιωφωτομάχοι. Ο Θεός να τους αξιώσει να μεταμεληθούν και να σταματήσουν να ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝ ΤΑ ΘΕΙΑ. ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ».

 

Για μένα, που συμβαίνει να ασπάζομαι τη Φίλη Ορθοδοξία και να πιστεύω στην Ανάσταση του Χριστού άρα και στην αυθεντικότητα του Θαύματος του Αγίου Φωτός, που συμβαίνει να εύχομαι σ ανθρώπους και να μου εύχονται 2012 χρόνια μετά το Χριστό «και του χρόνου στα Ιεροσόλυμα», το Αγιο Φως, δεν μπορεί να ναι υπόθεση μόνο Πασχαλινή αλλά και Χριστουγεννιάτικη. Δεν μπορεί να πιστεύεις στα Χριστούγεννα μα όχι στην Ανάσταση και στο Ακτιστο Φως. Δεν μπορεί να αμφισβητείς το Αγιο Φως μα να πιστευεις στον Ευαγγελισμό της Παρθένου, στον Αγγελο-Αστέρα της Βηθλεεμ, ή στους πειρασμούς του Κυρίου στην ερημο. Δεν μπορεί να χλευάζεις τη γαλάζια λάμψη του Αγίου φωτός αλλά να πιστεύεις στην Αναληψη του Χριστού ή στην ανάσταση  του Λαζαρου. Στο δικό μου μυαλό, Το θαύμα του Χριστιανισμού, ή το δεχεσαι στην ολότητά του , ή όχι. Πώς είπατε; Εχω μυαλό προβάτου; Καταρχάς, η Γνωστική Ψυχολογία έχει ασχοληθεί διεξοδικά με το μύθο περί ηλιθιότητας των αρνιών , αποδεχομαι λοιπόν ασμένως τον χαρακτηρισμό συμπληρώνοντας πως τιμάμε τα ..αγέρωχα πρόβατα της Ταπεινής Φάτνης των Χριστουγέννων! Στην τελική, ο Σκαρλακίδης, διερευνά ιστορικά το Αγιο Φως, ομολογεί πως το πιστεύει, μα ειλικρινέστατα και δημιοκρατικά λέει «αν κάποιοι από σας το πιστεύετε, τότε απαντάτε «Χριστός Ανέστη»!

Εγώ θα μουν λιγότερο δημοκρατική από το Σκαρλακίδη και το ομολογώ. Ως ..αγέρωχο πρόβατο μέσα στα Χριστούγεννα, θα επαναδιατύπωνα αλλιώς τη φράση του. Θα γραφα πως το Χριστός Ανέστη δεν δικαιούνται να το λένε παρά μόνο όσοι πιστεύουν στο Αγιο Φως αλλιώς είναι συνειδητά βλάσφημοι. Οσο για τη Νέα Εποχή και την οικονομική κρίση στην οποία αναφέρεται ο συγγραφέας του βιβλίου*, χωρις να ακυρώνω καθόλου την αξία της Αντίστασης σε κάθε είδους διανοητικό και πνευματικό οδοστρωτήρα που επιχειρείται ή και συντελείται  στις μέρες μας, επειδή ερχονται Αγιες Μέρες και η γέννηση του Θεανθρώπου μόνο χαρά και ελπίδα μπορεί να δίνει, θαθελα απλώς να επισημάνω λημεριωτόπουλα αγαπημένα, πως, αν κάπου υπάρχει Μεγάλος Αδελφός, υπάρχει όμως και Θεός. Για την ακρίβεια, αυτήν τη στιγμή που εσείς διαβάζετε αυτήν την ανάρτηση, στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό παραμένει Τίμιο Ξύλο που περνά πάνω από τον Πλανήτη Γη 16 φορές την ημέρα ως σημείο νίκης και προστασίας του Εσταυρωμένου για τους κοσμοναύτες  και για τη Γη μας.

Αλλά για αυτήν τη λεπτομέρεια, θα υπάρξει σύντομα, νέα ανάρτηση που θα αφορά στο πρόσφατο ταξίδι τους στην Ελλάδα , των π Ιώβ Τάλατς (πνευματικού των..κοσμοναυτών στη Ρωσία) και του Βαλερί Κόρζουν, ρώσου στρατηγού , διευθυντή του κέντρου αεροπορικών και διαστημικών μελετών της Ρωσίας και εκπαιδευτή των κοσμοναυτών. Και οι δυο, πέρασαν πολλά Χριστούγεννα ως κρυπτοχριστιανοί στην τέως ΕΣΣΔ… Μα άντεξαν , «αγέρωχα» αν και τους είχαν ως «πρόβατα».  Κι όχι μόνο:  25 χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού, ο Χριστός συμβαίνει να ταξιδεύει …με ρωσικό «διαβατήριο» στο διάστημα και να χει …ελευθέρας! Από «πρόβατα» επί Σοβιέτ, οι κοσμοναύτες του Διαστήματος σήμερα , κουβαλούν..λείψανα Αγίων και Τίμιο Ξύλο στο Σύμπαν, θυμίζοντας κάτι από το μεγαλείο του Τάγματος των Σπουδαίων των Ιεροσολύμων, που «κράτησαν» ως τις Σταυροφορίες…

 

Λημεριωτόπουλα,

 

Χαρούμενα και Ευλογημένα

τα  Χριστούγεννα που καταφθάνουν!

 

 

*Χάρη Σκαρλακίδη, σας ευχαριστούμε. Το βιβλίο σας, είτε διαβαστεί από άθεο, είτε από αγνωστικιστή, είτε από άνθρωπο όποιου θρησκεύματος, μόνο ευνοϊκά θα κριθεί, αρκεί η προαίρεση να ναι αγαθή. Εχει  αυστηρή και σαφή επιστημονική μεθοδολογία στη γραφή του  και παραθέτει  αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες, δεν επιβάλλετε δε  τίποτα σε κανέναν. Το Αγιο Φως, δεν εχει ανάγκη της δικής μου διαφήμισης. Ταξιδεύει  σ όλον τον κόσμο και φανερώνεται  σ όποιον ζητήσει να Το γνωρίσει. Σε καμμία περίπτωση άρα και το βιβλίο σας δεν εχει ανάγκη από αγαρμπες κριτικές –ειδικά καθώς κριτικός δεν είμαι. Προσπάθησα να κάνω απλώς μια νύξη σ αυτό, με στόχο την ικανοποίηση ενός απωθημένου μου : Το Αγιο Φως είναι όλες τις εποχές του χρόνου επίκαιρο και το βιβλίο σας είναι τέτοιο που απολύτως δικαιώνει την οπτική μου. Επιπλέον,νέα παιδιά , σαν το Γιάννη και όχι μόνο, με αγαθή προαίρεση , που «ψαχνονται», βρίσκουν αμερόληπτες και ακομπλεξάριστες όσο και αληθινές απαντήσεις στο «τι είναι αυτό το πράγμα επιτέλους» διαβάζοντας το βιβλίο σας. Τέλος, από τη συζήτηση που είχαμε μαζί, μου επιτρέπετε  να «μαρτυρήσω» στους λημεριώτες μου κάτι απ τα πολλά που μου πατε: « Φυσικά και η Ελλάδα έχει ικανό και πολύ εμψυχο δυναμικό και θα φανεί σύντομα αυτό. Αν δεν ήταν ετσι, δε θα συνωμοτούσαν κάποιοι εναντίον της».

Advertisements

Σχόλια»

1. Γεώργιος Παναγιωτόπουλος - Δεκέμβριος 15, 2012

Mαριάννα, χαίρε !
Διάβασα πολλά από τα τελευταία σου που μου έλειπαν!
ωραία,ειλικρινή και αυθόρμητα,όπως πάντα.
Να είσαι πάντα καλά !!!

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,
με υπομονή και ελπίδα !

Γιώργος
Bόννη
(σε χαιρετά επίσης και η Μαρία )


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: