jump to navigation

Το Πένθος και ο Τρόπος. In my own way. Μαΐου 26, 2013

Posted by mariandr in Ελληνισμός στον Κόσμο, Εντυπώσεις, Κοινωνία, KΕΙΜΕΝΑ 2013, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Ζω τις πολυδιαστατες συνέπειες ενός (κυριολεκτικού και μεταφορικού)χτυπήματος σε συνθήκες πένθους. Πενθώ. Είναι κακό;

Αρρωστημένο; Ανορθολογικό; Μη πρέπον; Φυσιολογικό αλλά αναλόγως του διαστήματος που θα διαρκέσει; Κάνει κακό στην εικόνα μου;  Θα πρέπει να σκεφτώ πως λυπώ όσους μ αγαπούν σα με βλέπουν «ετσι»; Σημαίνει η πένθιμη φιγούρα μου πως δεν είμαι πια εγώ αλλά μια άλλη; Κι αν είμαι  άλλη , ποια και πώς είναι αυτή; Θα πρεπε να νιώθω πένθος μέσα μου ή όχι; Να ρωτήσω κάποιον ειδικό γι αυτό ή όχι; Είναι αυτοκαταστροφικό όταν κανείς κλαίει; Πώς σχετίζονται οι μηχανισμοί της μνήμης με το πένθος; Αν πάψω να πενθώ σημαίνει πως ξέχασα «και δεν θυμάμαι πια»; Τί σημαίνει για τον καθένα από μας-ή για όλους- πως «η ζωή πάει μπροστά;» Τελικά, ποιος προσδιορίζει τί είναι στενοχώρια και πότε ‘και γιατί θα πρέπει να πενθεί, να ολοφύρεται ή απλώς να δακρύζει -έστω-ρε φίλε!

Οκ.

Θα μας θυμίσω το υπέροχο-από πλευράς καινοτομίας της θεωρίας και ανάλυσης  το θεωρώ «υπέροχο-βιβλίο του Νέγκρι για την «Αυτοκρατορία». Η αυτοκρατορία της νέας εποχής δεν στηρίζεται στην έννοια του εδάφους και των εθνικών διαφορών, δεν έχει κέντρο και δη εδαφικό, αλλά είναι περισσότερο και κυρίως ένα δίκτυο, μια δικτυακή κοινότητα βασισμένη σε μια   ευρύτατη βάση ανθρώπων που ζουν, δρουν, βιώνουν, πεθαίνουν, με την αρχή της Συναίνεσης. Αυτό το τελευταίο, με το Σ κεφαλαίο, κάνει το Νέγκρι -που προσωπικά θεωρώ ευφυή αλλά και ιδιοφυή- να πιστεύει πως ίσως σε ένα τέτοιο «δίκτυο» να κρύβεται και το γλυκό μυστικό μιας πιο «ανθρώπινης»..ανθρωπότητας.

Συγχωρέστε μου την ισοπεδωτική διάθεση και τη θρασεία αποκαθήλωση, λόγω του ..πένθους μου. Συγχωρέστε με  γιατί θέλω να σχολιάσω κάτι: Τρίχες! Τρίχες διότι, και σ αυτό το δίκτυο, όποιο κοινωνικό , ψυχολογικό, ηθικό πρόβλημα παρουσιαστεί, η λύση αυτού του σούπερ Εγκεφάλου που λέγεται Δίκτυο, είναι το καταφύγιο στην Τεχνολογία. Σούπερ, Μετά, Υπερ, όποιο πρόθεμα κι αν μπει μπροστά απ τη λέξη, στο Τεχνολογία θα καταλήγουμε.

Αρα: Πονάς; Κλαις; Χμ.. Η λύση είναι φάρμακα! Τελευταίας τεχνολογίας! Είναι ναρκωτικά (οκ, τα νόμιμα, όχι τα παράνομα) είναι να μάθεις να ταυτίζεις την ευφυία με το συναίσθημα όπου ευφυία είναι η ευελιξία,η γνώση και η αποδοτικότητα στην υλική παραγωγή (η  τελευταία αυτή ωστόσο έχει σχεδόν θεϊκές , μεταφυσικές ιδιότητες και σημασίες για την ειρηνική ύπαρξη του δικτύου των Ανθρώπων. Ανθρώπων, με δαιμονοποιημένη δε προηγουμένως την Αποψη…)

Οκ. Τhat s enough.

Το πένθος είναι μια άκρως φυσιολογική κατάσταση. Και το Δίκτυο, τη δικτυακή κοινότητα,  το/τη ζούμε ήδη. Αν είναι καλό ή κακό αυτό το νέο βιοεξουσιαστικό τρυπάκι που λέγεται παγκόσμια δικτυακή κοινότητα, αν μας οδηγεί  σ ενα καλύτερο κόσμο ή όχι, είναι μεγάλη και άλλη κουβέντα. Δεν απαντάται με ναι ήόχι. Μια φορά, το Πένθος-γιατί για αυτό μιλάμε τώρα-είναι μέρος της ζωής. Ζωή χωρίς πένθος δεν υφίσταται, εκτός αν δεν μιλάμε για ανθρώπους, αλλά για δαίμονες. Από το αρχαία ελληνικά μοιρολόγια μέχρι το Λόγο προς Πενθούντας του Γρηγορίου Νύσσης και τους πόνους της Παναγιάς του Βάρναλη, είναι μία η αλήθεια: Δεν υπάρχει Ανασταση χωρίς Πένθος και δεν τελειώνει το πένθος (οπότε και γίνεται παθολογία)  αν δεν υπάρχει πίστη στην ανάσταση  Αλλά είναι υποχρεωτικό. Αλλιώς , άνθρωπος που δεν έχει πενθήσει στη ζωή του, δεν έχει ζήσει. Γιατί δεν έχει αισθανθεί…

Βέβαια, υπάρχει πάντα Ο Τρόπος. Του καθενός ο τρόπος να κλάψει τον πόνο του. Στον Ελληνικό Τρόπο, καλό είναι να θυμόμαστε πως η παραμυθία δεν είναι τα χαπάκια και το σόπινγκ θέραπυ, είναι η συνειδητοποίηση-ακόμα και τη στιγμή του ολοφυρμού-πως τίποτα δεν είναι Φυσικό και Αυθεντικό κατα πως θα ταίριαζε στην Ανθρωπινη Μοίρα, αν δεν συνοδεύεται από την ύπαρξη και παρουσία των Ορίων.

Τα Ορια είναι -και-υποκειμενικά. Για αυτό ο πενθών πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό.Αν μη τι άλλο. Ο ρόλος τους στο Σύμπαν είναι βέβαια πολυδιάστατος, αλλά εν προκειμένω, κομβικής σημασίας για να μη καταστεί το -όποιο πένθος, ενός χωρισμού, ενός θανάτου, μιας αποτυχίας- γραφικό.

Για αυτό και οι Παροιμίες  του Σολομώντα μας θυμίζουν: » Μη μέταιρε όρια αιώνια, α έθεντο οι πατέρες».

Όσο για τον  Ελληνικό Τρόπο βίωσης του Πένθους και του για ποιο λόγο το Πένθος είναι Λύτρωση, αυτόν μας τον παρουσιάζει άριστα ένας Σύρος,  ο Αββάς Ισαάκ, που μιλά για το ανάποδο, για την απουσία του πένθους άρα την πόρωση, την απουσία των συναισθημάτων. Η λέξη είναι συναισθηματική νέκρωση: «Νέκρωση είναι ούτε τα λυπηρά αυτής της ζωής να σε θλίβουν, ούτε τα χαροποιά να σε χαροποιούν», μας θυμίζει.

Δεν εύχομαι σε κανένα να πενθήσει. Μα χαίρομαι που πενθώ. Είναι χαροποιόν πένθος. Σημαίνει πως αισθάνομαι ακόμα , ως  Ανθρωπος, και ως μέλος του δικτύου … Ίσως μάλιστα, ιδωμένο από μια άλλη οπτική-που κι αυτή είναι μέρος μιας «αλλοτινής κουβέντας», η λυπημένη μου διάθεση, ως  «πεισματική άρνηση» στη νεοεποχίτικη επιταγή της «χαλάρωσης» και των τεχνητών παραδείσων να ναι και μια αδύναμη αντίσταση στο «μαζικό», στην απόπειρα πάταξης της όποιας διαφοροποίησης, στην προσπάθεια πολτοποίησης των διαφορετικών Τρόπων (αντιμετώπισης του πόνου)σε έναν μόνο, αυτού της Πόρωσης και της Νέκρωσης.

Οκ. Κλαίω, αλλά γελάω και λίγο. Γελάω που , πώς το γραφε να δεις ο Κατσαρός όλο αυτό το σχήμα… Εγραφε

///Η ενδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες σε προφητείες ελεγε τον ερχομό σου και συ αφομοιώθηκες;

Γελάω ακόμα, που αν πειράζει και φοβίζει και εκνευρίζει τόσο πολύ τον διπλανό μας το πενθοφορεμένο βλέμμα μας, ωστόσο έχει σχεδόν εκλείψει από το καθημερινό λεξιλόγιο η απαράμμιλης ομορφιάς Παύλεια εντολή»Χαίρετε εν Κυρίω», έστω το Χαίρετε =να χαίρεστε σκέτο. Αντ αυτού, όλοι όσοι «δεν γουστάρουν να κλαίνε» ή παραμυθιάζουν τα εγωιστικά πλέγματά τους πως δεν είναι «εξυπνο» και «παραγωγικό» να κλαίμε και να πονάμε, όμως αντικαθιστούν και υποκαθιστούν την υπέροχη ευχή του «χαίρετε» με  γλωσσογρυλλίσματα τύπου «χέλλοου» «καλό ΠΣΚ»  » Σι γιου» και εμότικονς χαρωπά, ηλίθια επι της ουσίας και καλύπτοντα την συναισθηματική ανημπόρια εν τέλει.

Οκ.

Μακάρι να μην πονούσε ούτε το κορμί μου ούτε η ψυχή μου. Αλλά είναι μια φυσιολογική κατάσταση και χαίρομαι που είμαι φυσιολογική. Δεν γούσταρα ποτέ καμιά αφομοίωση(= να πενθώ όπως μου υπαγορεύουν, όπως κάνουν όλοι. Με δελτίο Τύπου και εντός ορισμένου αριθμού λέξεων).Το πε και ο Σινάτρα. Ι did it my way.  Είναι άλλωστε, η αφομοίωση, μια έννοια εντελώς άσχετη  από τη συναίνεση και πολύ περισσότερο, από τη Χαρά (της Αγάπης και της Δημιουργίας).

Κύριε, εν θλίψει επλάτυνας με.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: