jump to navigation

XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ! Οκτώβριος 5, 2008

Posted by mariandr in Θρησκεία, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Μια γυναίκα χωρική, που στα χίλια επτακόσια τόσο, χάνει τον κτίστη άντρα της και αποφασίζει να συνεχίσει εκείνη τη δουλειά του, ολοκληρώνοντας το κτίσιμο μιας εκκλησιάς, δεν είναι «μια τυχαία γυναίκα». Αυτή η «μη τυχαία», γέννησε τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, τον «απομοναχιασμένο», όπως έγραφε για κείνον ο Πολυαγαπημένος και Χαριτωμένος , μακαριστός, Φώτης Κόντογλου.

Καλόγερος αποφάσισε να γίνει ο Σεραφείμ σαν μεγάλωσε, και «σαν πέθανε ο ηγούμενος Παχώμιος που αγαπούσε το Σεραφείμ σαν παιδί του, πήρε την άδεια από το νέο ηγούμενο να ζήσει «απομοναχιασμένος», στο δάσος. Όπου είχε κάνει από ελατόξυλα μια ίσμπα, μια καλύβα από τον καιρό που ήταν δόκιμος και πήγαινε και μάζευε ξύλα…», διηγείται ο Κόντογλου.

Αλήθεια, πότε ήταν πραγματικά μόνος αυτός ο πραγματικά απομοναχιασμένος;

-Με την εξαίρεση των στιγμών του πειρασμού που τον έκανε επί τρία χρόνια να νιώθει φόβο στο δάσος , ποτέ. Μαζί του, ήταν «συντρόφοι του τα άγρια ζώα», οι προσκυνητές που τρεχαν να τον βρουν να τους προφητέψει και να τους γιατρέψει, ο Χριστός ο ίδιος, Αυτός, ο Αναστημένος, που είχε πλανίσει ως καλός μαραγκός έτσι τον κορμό της καρδιάς του Σεραφείμ ώστε εκείνος, ο απομοναχιασμένος, ο σκυφτός γεροντάκος με το κομποσκοίνι και το ραβδί , να μην έχει άλλο χαιρετισμό σε όλη τη διάρκεια της εδώ ζωής του, παρεκτός του «Χριστός Ανέστη ,Χαρά μου».

Σκεφτείτε…Φανταστείτε αν θέλετε… ανάμεσα στους Ρώσους που έτρεχαν στα βουνά του Σάρωφ για να δουν από κοντά το Στάρετς του οποίου η φήμη της αγιότητας είχε απλωθεί, να υπήρχε λέει ένας που δεν είχε νιώσει ποτέ του πατρικό ή μητρικό χάδι, που δεν είχε εισπράξει ποτέ στη ζωή του ως τότε κάποιον έπαινο, που δεν είχε αισθανθεί τη γλύκα της αποδοχής, της αγάπης. Φανταστείτε έναν πεντάρφανο που δεν είχε με τη σειρά του φανταστεί ποτέ πως θα μπορούσε να γίνει για κάποιο άλλο πλάσμα πηγή χαράς. Και φανταστείτε ένα τέτοιο πεντάρφανο , να πηγαίνει – από περιέργεια που λέει ο λόγος, ρε αδέλφια!- ,να βρει αυτόν τον Σεραφείμ τον απομοναχιασμένο, κι αυτός να του λέει ξαφνικά: «…Χριστός Ανέστη Χαρά μου…»

Αλλά γιατί να το σκεφτούμε και να το φανταστούμε κάτι τέτοιο; Στις χιλιάδες των Ρώσων που επισκέφθηκαν τον Άγιο, δεν θα υπήρχαν κι άνθρωποι διψασμένοι για μια λέξη αγάπης κι ελπίδας;

Ελπίδα… «Το πιο φοβερό πράγμα για το Χριστιανό είναι η απογοήτευση», γράφει ο Κόντογλου πως έλεγε κάθε τόσο ο Άγιος.

Δεν μπορεί. Κάποιοι, αυτοί που δεν τον γνώρισαν γιατί έζησαν πολύ μετά από κείνον, μα ήξεραν απ τους παλιούς την ιστορία, θα θυμόντουσαν και την προφητεία: « Θα έρθη μια θλίψη , που δεν παρουσιάστηκε όμοια από καταβολής του κόσμου. Κι οι ίδιοι οι άγγελοι δεν θα προφταίνουνε να μαζεύουν τις ψυχές από τη γη». Κι αυτοί οι κάποιοι,(θα)ζησαν με την ελπίδα.

Περιμένοντας στην ουρά για να προσκυνήσω τα λείψανα του αγίου, όχι, δεν προσευχόμουν. Σκεφτόμουν πόση και ποια διαδρομή ακολούθησαν οι άνθρωποι-οι Ρώσοι πρώτα- στο στροβίλισμα του χρόνου, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του τελευταίου και να μπορεί ο άνθρωπος του 2008, να προσκυνά ΕΛΕΥΘΕΡΑ και ΟΠΟΥ ΓΗΣ άρα ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , μια σταλιά , μια ιδέα απομοναχιασμένα λείψανα, «ενός ακόμη». Ενός που προφήτεψε τη Σταύρωση της χώρας του και τους διωγμούς της (Ρωσικης)Ορθοδοξίας , και του οποίου εκπληρώθηκε και η τελευταία προφητεία: «Το λείψανό μου θα μεταφερθεί από το Σαρωφ στο Ντιβέγιεβο, κι από κει θα ανοίξει το κήρυγμα της παγκόσμιας μετάνοιας».

Δεν προσευχόμουν, σ το πα τώρα δα αδέλφι Λημεριώτη. Χαμογελούσα μόνη μου, περιμένοντας στην ουρά. Γούσταρα! Σου ξενίζει το ρήμα; Γούσταρα. Λατινική ρίζα έχει. Προτιμάς ίσως το «γλεντούσα»; Γιατί γλεντούσα μέσα μου, η αλήθεια είναι αυτή. Κι όσα περισσότερα βήματα έκανα προς τα εμπρός, κι όσο η ουρά ελάττωνε, τόσο περισσότερο είχα στήσει γλέντι μέσα μου. Γλεντούσα που σκεφτόμουν ότι στα χρόνια των διωγμών των Χριστιανών του 20ου αιώνα, κείμενα σαν του Μπόρις Παστερνακ που ταν αφιερωμένα στον Άγιο, ήταν απαγορευμένα από την κυκλοφορία. Η πανίσχυρη ΕΣΔΔ κινδύνευε από ένα γεροντάκο με κομποσκοίνι και ραβδί και απαγόρευε να μιλούν και να διαβάζουν για τον Σεραφείμ…. Δεν έχει πλάκα; Μα να που είναι 2008, να που όλοι μιλούν και σκέφτονται ελεύθερα για αυτόν και για όποιον άλλο Άγιο επιθυμούν, και δεν είναι μόνο Ρώσοι , και δεν προσκυνούν τα λείψανά του μόνο στη Ρωσία, μα και σ άλλες χώρες του κόσμου.. Το γλεντούσα πολύ αυτό μου το στροβίλισμα του μυαλού στο χρόνο και γλεντούσα και για το πεντάχρονο με το Τι σερτ που χε ένα πόκεμον πάνω του και που ήταν ακριβώς μπροστά μου και που σαν του πέταξα ξαφνικά «Χριστός Ανέστη Χαρά μου» «με εστειλε», απαντώντας μου :«Αληθώς Ανέστη Χαρά μου».

Κι όταν ήρθα και στάθηκα μπροστά στον Άγιο, κι όταν τα μάτια μου είδαν τα λείψανα «ενός ακόμη», τότε έκανα την προσευχή μου. Και δεν έχει νόημα να τη μοιραστώ μαζί σου αδέλφι λημεριώτη . Κανένα νόημα για σένα. Νόημα έχει να σου πω αυτό που μερικές φορές το ξεχνάω και τότε σκορπά η χαρά μου κι αποδιώχνω το κέφι . Κι είναι αυτό που κάποτε ξεχνάω και δεν έχω κατά νου, εκείνο το μοναδικό συστατικό που δίνει στη ζωή μας τη γεύση του αυθεντικού γλεντιού: Χριστός Ανέστη, Χαρά μου.Να, αυτό ξεχνάω καμιά φορά…

Όχι, δεν είμαι Γριά. Η αμνησία πλήττει τη Μωρά, χαρά μου.

ΚΥΡΙΑΚΗ , 5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2008

Advertisements

Σχόλια»

1. Το Zωντανό Iστολόγιο » Χριστός Ανέστη Χαρά μου! - Οκτώβριος 7, 2008

[…] Διαβάστε τη συνέχεια στο Λημέρι. […]

2. Misha - Οκτώβριος 8, 2008

άγιος Σεραφείμ,κυρ Φώτης Κόντογλους,…
μοιραζόμαστε ίδιες αγάπες
ευτυχώς που «Χριστός Ανέστη,χαρά μου»
αλλιώς όλα μοιάζουν παράλογα και μάταια,πηγές μάταιης οδύνης και αδιέξοδου υπαρκτικού πόνου.

3. mariandr - Οκτώβριος 8, 2008

Γεια σου Μισά,

(εχω ακούσει στα πολωνικά «Μισού» , ξέρεις αν είναι το ίδιο όνομα;)

Χμ… Παράλογα δε λες τίποτα! Και σε τραγικό βαθμό ΑΣΚΟΠΩΣ στενόχωρα. Ενίοτε και βαρετάααααα!
Να σου πω κάτι όμως: Χαμογέλα ΤΩΡΑ!

Χαίρε,

Τ.Λ

4. manitaritoubounou - Οκτώβριος 9, 2008

@ mariandr

Το (Χριστός Ανέστη) «Χαρά μου» είναι ένα μήνυμα – ατάκα που καταη=γράφεται στον άγιο Σεραφείμ μια για πάντα!

5. mariandr - Οκτώβριος 9, 2008

Γεια σου Μανιτάρι!
Χαίρομαι που «σ ακούω» πάλι !

Με μπέρδεψες λίγο με τα εισαγωγικα και τις παρενθέσεις και δεν είμαι σίγουρη για το τί θες να πεις. Καταγράφεται -από το συγκεκριμένο Αγιο; καταγράφεται για να μην ξαναγραφεί-επισημανθεί, άρα δεν έπρεπε να το ξαναγράψω; Καταγράφεται (μία για πα΄ντα) = ή πιστεύεις πως Ανέστη ή όχι; Αν εννοείς το τελευταίο, σαφώς και ο Χριστός Ανέστη, και δεν ξυπνάς τη Δευτέρα και λες ¨ανεστ稻 και την Τρίτη λες «δεν ανέστη». Η «αμνησία» , όσο ΜΕ αφορά, είναι η λιποψυχία στα δύσκολα , σε γνώση και παραδοχή και αποδοχή του ότι ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Το δε ΧΑΡΑ (ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ)= ΑΓΑΠΗ.
ετσι το εισπράττω εγώ δηλαδή

Χαίρε,
ΤΛ

6. manitaritoubounou - Οκτώβριος 10, 2008

@ mariandr,

την καλημέρα μου.

Μπορεί να σε μπέρδεψα. ‘Εβαλα το «Χριστός ανέστη» σε παρένθεση, όχι για να το αμφισβητήσω, αλλά για να αφήσω την επόμενη έκφραση – ατάκα του αγίου μας, δηλ. το «Χαρά μου» να φανεί, να πλημμυρίσει τη διάνοιά μας, τη καρδιά μας.

Το «Χαρά μου», με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα μείνει στον αιώνα ως η έκφραση του ταπεινού, φτωχού κατά κόσμον, αγίου της … αρκούδας ως σημείον που θα τονίζει το «Χριστός ανέστη», αφού χωρίς αυτό, η Χαρά είναι λειψή.

Χαίρε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: